II SA/Ke 629/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat J. G. o przyznanie wynagrodzenia w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 sierpnia 2009r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat J. G. kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć, 40/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć, 40/100) złotych VAT. Ustanowiona z urzędu, w związku z przyznanym A. B. prawem pomocy, adwokat J. G. w dniu 5 stycznia 2010r. złożyła sporządzoną przez siebie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, po czym w dniu 11 lutego 2010r. złożyła wniosek o przyznanie jej z tego tytułu wynagrodzenia wskazując, iż koszty te nie zostały uiszczone w żadnej części. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002. Nr 153, poz. 1270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz.1348 ze zm.), Sąd ustalił wynagrodzenie w przedmiotowej sprawie w kwocie 146,40 zł, w tym VAT 26,40 zł. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.