II SA/Ke 63/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 marca 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. w P. na decyzję Wojewody z dnia 23 listopada 2009 r. znak: [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Decyzją z dnia 23 listopada 2009r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Spółki O. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2009r., orzekającej o zameldowaniu na pobyt stały A. i S. małżonków M. w lokalu położonym w K. przy P. 10/3, na podstawie art. 47 ust. 2 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. Nr 139 z 2006r. poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że zgodnie z obowiązującym stanem prawnym meldunek jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym, wyłącznie rejestrującą stan faktyczny w zakresie pobytu osób. Art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nakłada na osobę, która przebywa w określonej miejscowości po tym samym adresem dużej niż 3 doby obowiązek zameldowania się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej z upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zgodnie zaś z art. 47 ust. 1 tej samej ustawy organ gminy prowadzący ewidencję jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca pobytu. Przyjęcie zgłoszenia pobytu stałego lub na pewien czas jest czynnością materialno – techniczną, polegającą na dokonaniu wpisów i nie wymaga wydania decyzji. Jednakże, zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ. Przeprowadzone postępowanie administracyjne w sposób jednoznaczny wykazało, że S. i A. małżonkowie M. przebywają w spornym lokalu, z zamiarem stałego tam przebywania i tam też jest skoncentrowane ich centrum życiowe. Natomiast jeśli chodzi o powołany w odwołaniu zarzut dotyczący kwestii przystosowania spornego lokalu do zamieszkania i spełniania przez ten lokal wymogów techniczno- budowlanych, organ meldunkowy nie ma obowiązku badania tych okoliczności ani też nie jest zobligowany do wystąpienia do nadzoru budowlanego o sprawdzenie stanu technicznego lokalu. Nadto organ podkreślił, że meldunek służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu, nie tworzy natomiast ani też nie pozbawia uprawnień do lokalu. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na tę decyzję Spółka O. zarzucił naruszenie art. 7 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewzięcie pod uwagę jego interesu, art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie zapoznania się przez stronę skarżącą z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, art. 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy oraz przyjęcie, że wnoszącym o zameldowanie przysługuje prawo do legalizacji pobytu w budynku, nie będącym lokalem mieszkalnym i przeznaczonym na cele gospodarcze i w którym stały pobyt ludzi jest niezgodny z prawem, a także naruszenia art. 104 kpa w zw. z art. 106 § 2 kpa i art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała, że lokal, którego dotyczy wniosek nie jest lokalem mieszkalnym ale gospodarczym i w oficynie znajduje się także garaż oraz magazyn Spółki O. Mimo zarzutów, zdaniem skarżącej, organ nie odniósł się do możliwości zameldowania w lokalu użytkowym, nie przeprowadził postępowania dowodowego na tę okoliczność, nie stwierdził, czy lokal nadaje się do zamieszkania i czy spełnia choć minimalne przesłanki dla lokalu socjalnego. Dalej autor skargi podniósł, że w przypadku zameldowania na pobyt stały niezbędne jest, oprócz zamieszkania z zamiarem stałego pobytu pod oznaczonym adresem, wykazanie się uprawnieniem do przebywania w lokalu posiadającym stały adres. Wprawdzie ustawa z 1974r. nie definiuje pojęcia lokalu ( pomieszczenia), ale skoro chodzi o stałe przebywanie w nim ludzi, to nie ulega wątpliwości, że lokal winien spełniać wymagania techniczno - budowlane określone dla pomieszczeń mieszkalnych przepisami prawa budowlanego. Skoro lokal położony przy P. 3/10 jest oficyną o przeznaczeniu gospodarczym, dla uzyskania możliwości zamieszkiwania w nim ludzi i ich zameldowania niezbędne byłoby uzyskanie pozwolenia na zmianę jego użytkowania z budynku gospodarczego na cele mieszkalne. Zarzut naruszenia art. 10 kpa skarżąca uzasadniła tym, że Wojewoda uniemożliwił jej czynny udział w postępowaniu, gdyż wyznaczył termin do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji do dnia 27 listopada 2009r., a decyzja została wydana w dniu 23.11.2009r., a w dniach 24.11.2009r. i 27.12.2009r. nie było możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zawartego w niej zarzutu naruszenia przez Wojewodę art. 10 kpa, którego to naruszenia skarżąca upatruje w tym, że organ przed wydaniem decyzji uniemożliwił jej zapoznanie się z aktami sprawy. W związku z tym jednak wskazać należy, iż w ocenie sądu zarzut ten, aczkolwiek częściowo uzasadniony, nie mógł mieć wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Mianowicie faktycznie zawiadomienie z dnia 13 listopada 2009r., że na podstawie art. 10 kpa strony w terminie 7 dni mogą zapoznać się z aktami sprawy, zostało pełnomocnikowi skarżącej doręczone dopiero w dniu 20 listopada 2009r., podczas gdy przed upływem 7 - dniowego terminu, bo w dniu 23 listopada 2009r., organ wydał decyzję. Tym niemniej zauważyć należy, iż organ odwoławczy nie uzupełniał materiału dowodowego, a z materiałem zgromadzonym przez organ I instancji pełnomocnik skarżącej zapoznał się w dniu 31 sierpnia 2009r. ( k. 57 akt administracyjnych). Ponadto wszelkie wnioski i zarzuty, które skarżąca podnosi w skardze, a dotyczące niemożności jej zdaniem zameldowania w tym konkretnym lokalu z powodu niespełnienia przez niego wymogów lokalu socjalnego i wymogów techniczno – budowlanych, zostały przez nią zgłoszone już w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta. Skarżąca nie wykazała zatem, że postępowanie organu, polegające na wydaniu decyzji przed upływem 7-dniowego terminu do zapoznania się z aktami i złożenia ewentualnych wniosków mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do kolejnych zarzutów na wstępie wskazać należy, iż jak wynika z zebranego przez organ I instancji materiału dowodnego, w tym w szczególności pisma z dnia 30 kwietnia 1962r. Przedsiębiorstwa w K., przedmiotowy lokal został przydzielony T. M. jako mieszkanie służbowe i do jego zajmowania uprawniony był także między innymi jego syn A. M. W lokalu po śmierci T. M. aż do grudnia 2007r. zamieszkiwała wdowa po nim – J. M., którą skarżąca Spółka obciążała opłatami z tytułu użytkowania mieszkania ( faktura k. 27). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może również budzić wątpliwości to, że po śmierci matki w lokalu zamieszkał A. M. wraz z żoną i mieszka tam do chwili obecnej. Okoliczności tej skarżąca nie kwestionuje. W świetle takich ustaleń stwierdzić należy, iż wszystkie pozostałe zarzuty podnoszone w skardze na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mają żadnego wpływu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jedn. Dz. U. Nr 139 za 2006r. poz. 993 ze zm.), dalej w skrócie ustawą, osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przepisy art. 9 ustawy wymieniają, jakie dokumenty należy przedstawić przy zameldowaniu, wymieniając między innymi różne tytuły prawne. Tym niemniej zauważyć należy, iż z chwilą utraty mocy obowiązującej art. 9 ust. 2 ustawy ( na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r., stwierdzającego niezgodność tego przepisu z Konstytucją) zameldowanie nie zależy od posiadania tytułu prawnego do zamieszkiwania w danym miejscu. Ponadto przepisy ustawy nie uzależniają zameldowania od stanu lokalu, a w szczególności od tego, czy spełnia on minimalne wymagania, jakie powinien spełniać lokal socjalny, ani też, czy odpowiada on przepisom techniczno – budowlanym, jakim powinny odpowiadać lokale mieszkalne. Mając zaś na uwadze treść art. 9 ust. 2 lit "b", zgodnie z którym zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, podnoszone przez skarżąca kwestie, dotyczące niespełniania przez ten konkretny lokal powyższych wymogów jest bez znaczenia. Istotne bowiem w sprawie jest tylko to, że w lokalu tym A. M. i jego żona zamieszkują od grudnia 2007r. z zamiarem stałego w nim pobytu. Okoliczność zaś, iż nie dysponują oni tytułem prawnym do tego lokalu i że to ich uprawnienie jest negowane przez skarżącą, skutkowało jedynie tym, iż meldunek został dokonany na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy. Co się tyczy zarzutu, iż organ naruszył art. 7 kpa, nie uwzględniając interesu Spółki O., to wskazać należy, iż po pierwsze w sytuacji, gdy skarżąca dotychczas nie wylegitymowała się tytułem własności do nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy lokal, to w ogóle zachodzą wątpliwości, czy występując jedynie jako zarządca nieruchomości ma ona interes prawny w niniejszej sprawie. Po drugie, w sytuacji gdy małżonkowie M. faktycznie w lokalu zamieszkują, bez znaczenia dla ich zameldowania pozostaje to, czy leży to w interesie skarżącej czy też nie. Mając powyższe na uwadze skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).