II SA/Ke 634/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2007r. sprawy ze skargi S.D. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. II Sa/ Ke 634/06 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] , Wojewoda, na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 993 ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), po rozpatrzeniu odwołania S.D. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] orzekającej o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego S.D. z lokalu położonego w miejscowości O. gmina S., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wójta Gminy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, iż zebrany w sprawie materiał dowody bezspornie wskazuje, że S.D. od roku 2002 nie zamieszkuje w miejscowości O., co zostało stwierdzone na podstawie zeznań stron postępowania oraz powołanych świadków. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że został zmuszony przez swoją żonę do opuszczenia miejsca pobytu stałego, organ odwoławczy podniósł, iż S.D. nie wykazał okoliczności podejmowania jakichkolwiek kroków przewidzianych przepisami prawa w celu powrotu do miejsca stałego zamieszkania, co czyniło w pełni uprawnionym dokonanie oceny, iż opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżącego nastąpiło dobrowolnie. Potwierdzeniem prawidłowości oceny zachowania skarżącego jest również, w ocenie organu odwoławczego, dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, iż nie jest dobrowolnym opuszczenie lokalu, do którego osoba została zmuszona, ale jednocześnie swoim zachowaniem, np. wniesieniem pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania wskazuje, iż chce do niego powrócić. Wojewoda, podsumowując swoje wywody, podkreślił, że czas jaki upłynął od chwili opuszczenia miejsca pobytu stałego przez S.D., nie podejmowanie przez niego przewidzianych prawem działań w celu powrotu do tego lokalu wskazują, że lokal położony w miejscowości O., przestał być miejscem koncentracji spraw życiowych S.D. Zdaniem Wojewody utrzymywanie zameldowania S.D. w miejsca stałego pobytu byłoby sprzeczne z celem ewidencji ludności, którym jest wyłącznie rejestrowanie danych dotyczących faktycznego miejsca pobytu. Na decyzję Wojewody skargę wniósł S.D.. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż decyzje organów obu instancji nie słuszne i są dla niego krzywdzące oraz, że naruszają one jego słuszny interes obywatelski w postaci zakłócenia stałego pobytu skarżącego w domu, w którym przebywał przez okres 26 lat i który rozbudował i remontował. Powołując się na art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. - Dz.U. z 1980r., nr 9, poz. 26 ze zmianami) podniósł, iż pozbawienie go pobytu stałego spowodowało wyrządzenie po jego stronie dużej krzywdy i w związku z tym stwierdził, że zachodzi konieczność zmiany decyzji wydanych przez organy orzekające w obu instancjach. Skarżący podniósł ponadto, iż działanie B.D., która złożyła wniosek o jego wymeldowanie, było bardzo krzywdzące i tendencyjne. Skarżący wskazał na brak bezstronności Wojewody, który uwzględnił wyłącznie argumenty strony przeciwnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy). Organ odwoławczy słusznie podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie także podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne (por. wyroki NSA: z dnia 29.IV.2001 r. sygn. V SA 3169/00 - LEX 50129, z dnia 21.III.2001 r. sygn. V SA 2950/00 - LEX 80643, z dnia 22.VIII.2000 r., sygn. V SA108/00 - LEX 49954, z dnia 3.IV.2000 r. - LEX 49415). Należy mieć oczywiście na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że S.D. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od ponad 4 lat. Skarżący twierdzi, że z uwagi na stan zdrowia i konieczność opieki nad nim musiał się wyprowadzić z domu. Jak wynika ze złożonego przez skarżącego przy odwołaniu Orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 5 kwietnia 2006 r. Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. skarżący został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z możliwością podjęcia pracy w warunkach pracy chronionej, nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, jak również nie wymaga współdziałania na co dzień opiekuna w procesie leczenia. Sąd podziela stanowisko organu, że skoro skarżący twierdzi, że nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu z powodu konfliktów z żoną i braku opieki, to mógł podjąć w tym zakresie przewidziane prawem działania umożliwiające powrót do miejsca zameldowania i zamieszkiwania w nim. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 18 grudnia 2001 roku II SA/Ka 613/2000, z dnia 3 września 2002 II SA/Wr 332/2000, które Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela. Skoro tych działań nie podjął organ prawidłowo przyjął, że zaistniały przesłanki do jego wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r. Nr. 87 poz. 960 ze zm.) Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie można przyjąć, iż okoliczność nie przebywania S.D. od ponad 4 lat w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały w lokalu położonym w miejscowości O. gm. S. nie nosi cech trwałości i dobrowolności. Lokal ten przestał być dla niego miejscem, gdzie koncentruje się jego życie osobiste. Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy orzekł jak w sentencji.