II SA/Ke 634/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 sierpnia 2017r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Bodzentyn z dnia 21 lutego 2017r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazaną wyżej decyzją z dnia 21 lutego 2017r. organ ds. pomocy społecznej w Bodzentynie w punkcie 1. orzekł o zwrocie przez A. Z. kwoty 1.539,95 zł z tytułu wniesionych zastępczo przez Gminę Bodzentyn opłat za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w Ostrowcu Świętokrzyskim za okres od czerwca do października 2016r. W punkcie 2. wskazał, iż kwotę określoną w pkt. 1. należy wpłacić na rachunek BS Bodzentyn 65 8493 0004 0090 0908 8415 0009 w terminie 30 dni od otrzymania decyzji. W uzasadnieniu organ podał, iż decyzją z dnia 15 stycznia 2009 r., znak: MGOPS/811/1/2009, skierowano A. Z. do DPS w Ostrowcu Św. Stosownie do treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnosi mieszkaniec domu w wysokości 70% uzyskiwanego dochodu. Decyzją z dnia 17.04.2014 r., znak: [...] ustalono odpłatność A. Z. za pobyt w DPS na kwotę 1.169,85 zł. Organ I instancji podał, iż w/w przez okres od czerwca 2016r. do października 2106r. nie wywiązywał się z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt w DPS w ustalonej kwocie. Opłatę zastępczą wniosła Gmina Bodzentyn w kwocie 1.539,95 zł na podstawie faktury [...]. Stosownie do treści art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej kwota ta podlega zwrotowi, Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych wydatków. Odwołanie od w/w decyzji wniósł A. Z. Wskazał, iż przebywając w Domu Pomocy Społecznej w Ostrowcu Św. ponosi koszty zakupu leków, wykonuje badania. Podniósł również, iż nie zgadza się na dalszy pobyt w DPS w Ostrowcu Św., bowiem w [...] ma zapewnione warunki mieszkaniowe, jak również opiekę medyczną. Jak podniósł organ, w decyzji z dnia 21 lutego 2017r. zawarto pouczenie, że przysługuje od niej prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, za pośrednictwem Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B/, w terminie 14 dni od daty jej otrzymania. Z akt sprawy wynika, że decyzję tę w dniu 23 lutego 2017 r. odebrał - jak zaznaczono na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - osobiście A. Z. Odwołanie od decyzji A. Z. złożył (za pośrednictwem organu I instancji) w dniu 7 kwietnia 2017r. Mając na uwadze, iż przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu 23 lutego 2017r., a stronie służy 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, to w dniu 9 marca 2017 r. upływał termin (ostatni dzień) do wniesienia środka odwoławczego. Natomiast A. Z. odwołanie wniósł w dniu 7 kwietnia 2017r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 kpa 14-dniowego terminu. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, przewidzianego w art. 134 kpa. W tej sytuacji odwołanie strony od decyzji organu pierwszej instancji, jako wniesione po terminie, nie może być przez Kolegium rozpatrzone. Warunkiem bowiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa). Organ zaznaczył również, że A. Z. nie wniósł wraz z odwołaniem prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia i nie uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. Z. podniósł, że nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem i wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Sąd z jego udziałem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie (od decyzji organu I instancji) wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W niniejszym przypadku decyzja organu I instancji z dnia 21 lutego 2017r. została skarżącemu doręczona osobiście w dniu 23 lutego 2017r. (k. 20 akt administracyjnych). Co więcej, w treści decyzji zawarto pouczenie o tym, że przysługuje od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach za pośrednictwem Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bodzentynie w terminie 14 dni od daty otrzymania. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upływał skarżącemu w dniu 9 marca 2017r. (ostatni dzień terminu). Tymczasem z treści prezentaty zawartej na odwołaniu od decyzji wynika, że zostało ono złożone w dniu 7 kwietnia 2017r., a zatem z uchybieniem powyższego terminu. Stosownie do treści art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Prawidłowo zatem w niniejszym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie w/w przepisu art. 134 kpa, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ ten trafnie przy tym zauważył, że treść art. 134 kpa wskazuje wyraźnie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Rozstrzygnięcie to nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. A zatem każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania przez organ postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Z kolei rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 kpa. Jednocześnie, jak słusznie dostrzegł organ, skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ani też nie podał jakichkolwiek okoliczności, które pozwalałyby sądzić, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. W tym stanie rzeczy, ponieważ wniesiona skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.