II SA/Ke 635/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 635/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie: Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant: ref. stażysta Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...]. numer [...] w przedmiocie : uchylenia czynności materialno-technicznej oddala skargę. II SA/Ke 635/05 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], orzekającą o uchyleniu czynności technicznej zameldowania J. S. na pobyt stały w lokalu przy ulicy J. w K. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że zameldowanie jest czynnością materialno - techniczną organu ewidencji ludności i może być dokonane jedynie wówczas, gdy zostanie spełniony podstawowy element niezbędny do zameldowania, tj. faktyczne przybywanie osoby w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Następnie organ ustalił, że J. S. został w dniu 1 marca 2001 r. zameldowany na pobyt stały przy ulicy J. w K., choć w tym czasie w lokalu znajdującym się pod tym adresem wcale nie mieszkał. Mieszkał natomiast w nowo wybudowanym na tej samej nieruchomości domu, który nie posiadał numeru porządkowego. W tak ustalonym stanie faktycznym organ uznał, że wniosek E.G. z dnia 6 lipca 2004 r. o wymeldowanie J. S. nie mógł być uwzględniony, bo o wymeldowaniu można orzekać tylko wtedy, gdy osoba wymeldowywana była w danym lokalu prawidłowo zameldowana. Prawidłowo więc organ I instancji orzekł o uchyleniu czynności materialno - technicznej polegającej na zameldowaniu J.S. pod adresem: K., ulica T., gdyż czynność ta została dokonana sprzecznie z art. 9 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody, J. S. wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stwierdził on, że był przekonany, iż od 8 marca 2001 r. zameldowany został w nowo wybudowanym budynku, stojącym na tej samej posesji, na której stał stary drewniany dom należący do rodziny G., ponieważ posesja ta miała tylko jeden numer. Przyznał, że nigdy nie mieszkał w starym budynku położonym przy ulicy J., oraz że nowo wybudowany budynek w którym mieszkał nie miał nadanego numeru, ponieważ nie był odebrany przez inspektora nadzoru. Na potwierdzenie faktu zamieszkiwania w nowym budynku dołączył oświadczenia świadków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, w tym również w dołączonych do skargi oświadczeniach świadków. Z jego analizy wynika niewątpliwie, że w dacie zameldowania J.S. pod adresem K., ul. J., tj. 1 marca 2001 r., adres ten dotyczył starego drewnianego budynku mieszkalnego stojącego od frontu, w którym J. S. nigdy nie mieszkał. Mieszkał natomiast w nowo wybudowanym budynku murowanym położonym na tej samej nieruchomości w głębi, ale budynek ten nie miał wówczas nadanego numeru porządkowego. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zm.), organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Według ust. 2 tego artykułu, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Przytoczone przepisy przewidują dwa odmienne rodzaje postępowań zmierzających do realizacji, określonych w ustawie (por. zwłaszcza jej art. 4, art. 5, art. 8 i art. 9) warunków zameldowania. Jednakże o ile w strukturze prostego postępowania rejestracyjnego z art. 47 ust. 1 właściwy organ, niczego nie rozstrzygając, ogranicza się do sprawdzenia czy formularz zgłoszenia jest dobrze wypełniony pod względem wymagań formalnych, o tyle zupełnie inne zadanie ma organ decydujący w sprawie zameldowania w procesie administracyjnym. Istotą tego postępowania wyraźnie dostrzegalną w porównaniu z postępowaniem rejestracyjnym, jest rozstrzyganie - według reguł ogólnego postępowania administracyjnego - o tym czy zachodzą materialnoprawne przesłanki zameldowania. W procesie administracyjnym nie chodzi o to, czy zgłoszenie odpowiadało wymaganiom formalnym, ale czy zachodzą materialnoprawne warunki obowiązku meldunkowego. Postępowanie to kończy rozstrzygnięcie wątpliwości meldunkowych w drodze decyzji administracyjnej (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1991 r., III AZP 6/91 - OSNC 1992 nr 4, poz. 51). Treść tej decyzji sprowadza się, w razie potwierdzenia się wątpliwości co do istnienia przesłanek warunkujących zameldowanie, do anulowania czynność zameldowania. Zgodnie z art. 9 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zm.), przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Z przepisów tych wynika, co trafnie zauważyły organy obu instancji, że warunkiem niezbędnym do zameldowania w danym lokalu, jest rzeczywiste zamieszkiwanie w tym lokalu. Zameldowanie następuje przy tym pod oznaczonym adresem, który określa się przez podanie w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego( art. 9b ust. 1 i 2 powoływanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Ponieważ w niniejszej sprawie, na skutek zgłoszonych przez E.G. we wniosku z dnia 5 lipca 2004 r. wątpliwości co do danych warunkujących zameldowanie J.S. okazało się, że skarżący nigdy nie mieszkał w lokalu znajdującym się w K. przy ulicy J., zasadnie organ I instancji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zm.), orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania pod tym adresem. Należy dodać, że niedopuszczalna była interpretacja zaprezentowana w skardze, jakoby zameldowanie J. S. dokonane 1 marca 2001 r. pod adresem K., ul. J., dotyczyło również nowo wybudowanego na tej samej posesji domu, w którym skarżący wtedy mieszkał. Ponieważ adres określa się przez podanie m. in. numeru domu, a w razie wybudowania na tej samej działce drugiego domu, nadaje się mu na wniosek lub z urzędu nowy numer z literą (por. § 8 ust. 2 i 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 czerwca 1968 r. w sprawie numeracji nieruchomości Dz. U. Nr 23/68 poz. 151 ze zm. obowiązujący do dnia 8 października 2004 r.), zameldowanie pod adresem ulica J. jednoznacznie wskazuje na zameldowanie w lokalu, który był na tej nieruchomości wcześniej, tj. w drewnianym domu położonym od frontu. Zameldowanie w nowo wybudowanym w głębi działki budynku murowanym mogło nastąpić dopiero po nadaniu mu odpowiedniego numeru. To natomiast mogło nastąpić dopiero po wydaniu przez właściwy organ, w trybie art. art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego decyzji w sprawie pozwolenia na jego użytkowanie . Ponieważ skarżący przyznał, że w dacie 1 marca 2001 r. tj. w dacie jego zameldowania, nowy budynek wybudowany w głębi działki położonej przy ul. J. "nie był odebrany przez inspektora nadzoru", to nie mogło co do niego być wydane pozwolenie na użytkowanie, ani też nie mógł w nim zostać zameldowany skarżący. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ).