II SA/Ke 636/11

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 22 grudnia 2011 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego postanawia: I. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. II. oddalić wniosek o ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 24.XI.2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego. Skarżąca złożyła w dniu 19.XII.2011 r. formularz urzędowy PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w wyżej wymienionej sprawie. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami. Stosownie do złożonego wniosku i zaświadczenia z Miejskiego Urzędu Pracy, skarżąca od 28.IX.2010 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie osiąga żadnego dochodu, nie posiada żadnego majątku i pozostaje na utrzymaniu rodziców. Matka skarżącej pobiera rentę w wysokości 560,13 zł brutto (358,69 zł netto) miesięcznie, ojciec prowadzi działalność handlową, z której osiąga miesięczny dochód w wysokości 1000 zł brutto. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Celem ustanowienia instytucji prawa pomocy jest więc zapewnienie osobom fizycznym i jednostkom organizacyjnym znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej faktycznej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jako instytucja o charakterze wyjątkowym, może ona mieć zastosowanie tylko wobec osób, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, w szczególności - osób rzeczywiście ubogich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Ubiegający się o prawo pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. W rozpatrywanej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega oddaleniu. Wnioskodawczyni nie wykazała w sposób przekonujący, że nie stać ją na poniesienie kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Informacje zawarte we wniosku są sprzeczne z danymi wynikającymi z akt sprawy oraz oświadczeniami skarżącej zawartych w innych pismach procesowych. Z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że M. S., od 1998 r. wynajmowała od Spółdzielni grunt o powierzchni 14 m² z przeznaczeniem na kiosk do prowadzania działalności gospodarczej handel artykułami spożywczo-przemysłowymi. Umowa przewidywała czynsz w wysokości 125,38 zł. Na podstawie aneksu do umowy. Na podstawie Aneksu Nr [...] z dnia 9.V.2011 r. do umowy Nr [...] z dnia 6.II.2011 r. przeznaczono pod kiosk teren o powierzchni 26,5 m² i określono czynsz w wysokości 276,48 zł miesięcznie. W wykonaniu zobowiązania wobec Spółdzielni M. S. w dniu 30.IV.2011 r. postawiła nowy pawilon na podmurówce. W piśmie procesowym z dnia 7.XI.2011 r. złożonym do akt rozpatrywanej sprawy skarżąca oświadczyła, że koszty związane z budową pawilonu wyniosły 6000 zł. Ponadto stwierdziła, że "na wybudowanie pawilonu skarżąca i jej najbliższa rodzina wydała wszystkie oszczędności w ciągu bardzo długich lat, bardzo ciężkiej pracy okupionej ogromnymi wyrzeczeniami całej rodziny, bowiem skarżąca i jej rodzice by zgromadzić te oszczędności pracowali przez te lata od świtu do nocy bez żadnych przerw w pracy". Ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wynika, że nowy pawilon jest wykończony i umeblowany. Ponadto w sprawie sygn. akt II SA/Ke 636/11 M. S. uiściła wpis od skargi w wysokości 500 zł bez ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać, że wnioskodawczyni, która od lat wynajmuje i prowadzi kiosk handlowy oraz wykonała w tym roku inwestycję budowlaną wymagającą znacznych nakładów finansowych jest osobą żyjącą w ubóstwie, pozbawioną dostatecznych środków materialnych dla zaspokojenia potrzeb swoich własnych oraz rodziny, a w związku z tym wymagającą pomocy państwa polegającej na zwolnieniu od kosztów sądowych i ustanowieniu adwokata z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.