II SA/Ke 637/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009r. sprawy ze skargi Z. S. i J. S. na decyzję Wojewody z dnia 31 sierpnia 2009r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz Z. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 sierpnia 2009r. znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Z. i J. małżonków S. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 24 kwietnia 2009r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce P. S.A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] GSM zlokalizowanej na działkach nr ew. 1/56 i 1/57 przy ul. D. 36 w O., polegającej na budowie wieży antenowej i zainstalowaniu na niej anten sektorowych o azymutach 100, 1800, 2700 (3 szt. BSA 1007 oraz 3 szt. BSA 1012), sześciu anten radiolinii, instalacji elektrycznej, kontenera technologicznego i ogrodzenia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 24 lutego 2009r. do Starosty O. wpłynął wniosek spółki P. S.A. z siedzibą w W. o wydanie pozwolenia na w/w zakres inwestycji. Do wniosku Inwestora załączono: - 4 egz. projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami, - oświadczenie z dnia 19.02.2009 r., o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością - działką nr 1/56 i 1/57 w O., na cele budowlane, - decyzję Prezydenta Miasta O. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 2 czerwca 2008r., - pełnomocnictwo dla osoby działającej w imieniu inwestora oraz dla osoby podpisującej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania do organu wpłynęło w dniu 25 marca 2009r. pismo mieszkańców os. K. w O. informujące, że nie wyrażają oni zgody na lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej, zarzucając, że nie zostali zapoznani z żadną szczegółową ekspertyzą na temat inwestycji. W dniu 25 marca 2009r. Z. i J. S. oraz B. i A. O. złożyli pisma zawierające takie same zarzuty jak w w/w piśmie. Starosta pismem z dnia 21 kwietnia 2009r. odpowiedział na zarzuty sformułowane w tych protestach i wyjaśnił, iż protestujący byli zawiadamiani o każdym etapie postępowania oraz, że Z. S. zapoznała się z aktami sprawy m.in. z opracowaniem pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia", z której wynika, iż wszystkie obszary pól elektromagnetycznych pochodzące od anten sektorowych projektowanej stacji bazy telefonii komórkowej przebiegać będą w miejscach niedostępnych dla ludności przebywającej w otoczeniu stacji bazowej. Następnie Starosta wymienioną na wstępie decyzją zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił spółce P. S.A. w W. wnioskowanego pozwolenia na budowę. W odwołaniu od decyzji Z. i J. małżonkowie S. wnosząc o jej unieważnienie zarzucili, że: - planowana inwestycja – wieża z antenami, usytuowana będzie w odległości ok. 40 m od ich budynku – co jest niezgodne z zasadami dobrego sąsiedztwa i będzie to miało negatywny wpływ na zdrowie skarżących i ich dzieci - nie przedstawiono żadnych badań w kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko i zdrowie ludzkie, - niedopuszczalne jest lokowanie w centrum bardzo gęsto zabudowanego osiedla domów jednorodzinnych nadajników emitujących fale radiowe Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda postanowieniem z dnia 17 czerwca 2009r. znak: [...] nałożył na inwestora – firmę P. S.A. w W. – obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym inwestycji tj.: doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w zakresie usytuowania kontenera technologicznego, uzupełnienie innych części dokumentacji projektowej, w związku ze zmianą usytuowania kontenera technologicznego, przedłożenia dokumentu upoważniającego do udzielenia pełnomocnictwa do występowania w imieniu firmy P. S.A. w W. Inwestor przedłożył zamienne rysunki i fragmenty opisu technicznego projektu budowlanego, związane ze zmianą usytuowania projektowanego kontenera i wieży antenowej, a także uaktualnił "Analizę środowiskową" przedmiotowej inwestycji oraz złożył żądany odpis z KRS. Pismem z dnia 5 sierpnia 2009r. organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania o zakończeniu kompletowania dowodów i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia ewentualnych zastrzeżeń, wniosków i wypowiedzi co do zebranych dowodów i materiałów. Przechodząc do rozważań Wojewoda na wstępie podkreślił, że dokonując analizy uwzględnił zmianę usytuowania projektowanego kontenera i wieży antenowej. Stwierdził, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia 2 czerwca 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej GSM BT – 12564, na działkach nr 1/56 i nr 1/57 przy ul. D. w O. Analizując przedłożony projekt budowlany organ II instancji stwierdził, że spełnia on wymagania wynikające z zapisów w/w decyzji w szczególności dotyczące warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Zachowane zostały warunki w zakresie obsługi, infrastruktury i komunikacji. Projekt przewiduje bowiem obsługę komunikacyjną terenu inwestycji z wykorzystaniem istniejącego układu komunikacyjnego. Zachowane zostały również warunki w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Analizując projekt pod względem wymagań ochrony środowiska organ wskazał, że zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199 poz. 1227) do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. W art. 60 tej samej ustawy, za przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, lub dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Ponieważ nowe przepisy dotyczące tej kwestii nie zostały wydane, to w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zmian.). Przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia dotyczą instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (z wyłączeniem radiolinii) emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, przy czym kwalifikacji dokonuje się biorąc pod uwagę dwa parametry: - równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, - odległość środka elektrycznego danej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania tej anteny. Z dokumentacji załączonej przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, iż przedmiotem inwestycji jest instalacja na wieży sześciu anten sektorowych telefonii komórkowej tj.: trzech anten typu BSA 1012 i trzech anten typu BSA 1007, na wysokości 25 m, zamontowanych na trzech azymutach, a także sześciu anten radiolinii usytuowanych na różnych wysokościach i różnych azymutach. Podano równoważną moc promieniowaną izotropowo dla każdej anteny, która wynosi 947W dla anteny typu BSA 1012 i 484W dla anteny typu BSA 1007. Ponadto w analizie środowiskowej stanowiącej załącznik Nr 4 do decyzji o pozwoleniu na budowę wykazano, iż wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten nie występują miejsca dostępne dla ludności w odległościach określonych przepisami w/w rozporządzenia, tj. w odległości 40 m od środka elektrycznego każdej z anten. Mając to na uwadze organ II instancji uznał, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma w związku z tym potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wojewoda ustalił również że teren, na którym jest zlokalizowana przedmiotowa inwestycja nie znajduje się na terenach objętych programem ochrony Natura 2000. Ponadto stwierdził, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji po dokonaniu zmian i uzupełnień jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponieważ projekt budowlany spełnia wymagania art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty, organ odwoławczy wyjaśnił, że o możliwości zabudowy działek nr 1/56 i 1/57 przy ul. D. w O. przesądziła decyzja Prezydenta Miasta O. z dnia 2 czerwca 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, której ustalenia są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia Z. i J. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199 poz. 1227) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zmian.) polegające na tym, że ich zdaniem przepisy te nie dawały organom podstaw do pozytywnej weryfikacji wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Powołując się na dołączony do skargi wydruk ze strony internetowej materiału dla uczniów liceów dot. szkodliwości promieniowania izotropowego oraz przepisów rozporządzenia ministra Środowiska z 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów ( DZ. U. Nr 1192 poz. 1883) zarzucili również, ze organy z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz 80 kpa nie wyjaśniły należycie sprawy albowiem nie dokonały weryfikacji analizy środowiskowej w aspekcie zgodności z wszelkimi obowiązującymi przepisami. Zakwestionowali także prawidłowość ustaleń organów odnośnie miejsc niedostępnych dla ludności, zarzucając, iż są to nie tylko miejsca przecięcia ich przez oś główną wiązki promieniowania albowiem pole elektromagnetyczne z każdej anteny rozchodzi się w różnych kierunkach na określonej przestrzeni, a nie w linii prostej, jak to ustaliły organy. Podnieśli także, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego została wydana z naruszeniem prawa, albowiem postępowanie toczyło się bez ich udziału, co skutkowało wniesieniem przez nich wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz.1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie uppsa, sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną . W związku z powyższym na wstępie z urzędu zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 kpa, a także przepisów art. 7 i 77 oraz 80 i 107 kpa. Co do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa wskazać należy, iż tylko wówczas organ odwoławczy może utrzymać w mocy w całości decyzję organu I instancji, gdy uznaje tę decyzję za prawidłową. W przypadku decyzji polegającej na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z tym zatwierdzonym projektem tylko wówczas organ odwoławczy mógłby orzec na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, gdyby uznał, iż zatwierdzony przez organ I instancji projekt jest zgodny z prawem. Tymczasem w niniejszej sprawie Wojewoda z jednej strony uznał, iż zatwierdzony przez organ I instancji projekt w części dot. zagospodarowania terenu narusza prawo poprzez zaprojektowanie usytuowania kontenera w odległości od granicy działki naruszającej przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. ( Dz. U. Nr 75 poz. 690), z drugiej zaś strony utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą to decyzją Starosta zatwierdził ten pierwotny projekt. W ocenie Sądu nie jest wystarczające, tak jak to uczynił organ odwoławczy, wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że dokonuje oceny zmienionego projektu. Skoro bowiem w sentencji swojej decyzji stwierdził, że utrzymuje w mocy decyzję Starosty z dnia 24 kwietnia 2009r., tak wydana decyzja jest wewnętrznie sprzeczna, co narusza przepisy art. 107 kpa. Sprzeczność z kolei powoduje, że w końcu nie wiadomo, który projekt inwestor ma prawo realizować. Zauważyć należy, że: - zmiana projektu polegała nie tylko na innym usytuowaniu kontenera, ale także samej wieży, i że w związku z tym teren, na którym ma być realizowana inwestycja powiększył się do rozmiarów 11,50mx8,15m (uprzednio 10,15mx8,15), - pierwotny projekt przewidywał budowę ogrodzenia, podczas, gdy z nowego projektu zdaje się wynikać, że inwestor zrezygnował z ogrodzenia, chociaż w zasadzie projekt po zmianie w tej części jest niekonsekwentny ( na str. 9 projektu zagospodarowania terenu w pkt. 3 "Ogrodzenie stacji" po wykreśleniu słowa "Nie" wskazano, że projektuje się nowe ogrodzenie, tymczasem w informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na str. 22 w punkcie dot. zakresu robót dla całego zamierzenia budowlanego wyeliminowano pozycję związaną z montażem ogrodzenia. O ile można by uznać, iż ta druga zmiana nie jest istotna, o tyle z faktu powiększenia się terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, wynikała konieczność ustalenia przez organ odwoławczy - o ile jego intencją było zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego – zgodności tego nowego projektu z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z tą decyzją, a w szczególności z mapą stanowiącą jej załącznik graficzny, inwestycja może być realizowana na terenie, oznaczonym linią przebiegającą przez punkty A-B-C-D. Teren ten obejmuje całą szerokość działki 1/57 oraz tylko część szerokości działki 1/56. Według zmienionego projektu zagospodarowania terenu teren inwestycji został poszerzony poprzez objęcie nim większej szerokości działki 1/56. Organ nie sprawdził - a przynajmniej z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby było to przedmiotem jego badań - czy zmieniony projekt nie narusza warunków decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, a więc czy nie wykracza poza teren inwestycji określony w decyzji Prezydenta miasta O. z dnia 2 czerwca 2008r. Z powiększeniem się terenu, na jakim zgodnie ze zmienionym projektem ma być realizowana inwestycja, wiąże się też kolejna kwestia, związana z posiadaniem przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosowne oświadczenie zostało przez Spółkę P. dołączone wraz z wnioskiem do pierwotnego projektu. Zważywszy na fakt, iż inwestor nie jest właścicielem nieruchomości, na której zamierza postawić stację, w sytuacji, gdy teren inwestycji został powiększony, należało od niego zażądać aktualnego oświadczenia, zwłaszcza, iż jak by to wynikało z mapy, znajdującej się w dokumentacji geotechnicznej, przedmiotem dzierżawy jest działka o pow. 80 m², podczas gdy według zmienionego projektu inwestycja ma być realizowana na powierzchni ponad 90 m². Mając na uwadze powyższe okoliczności zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" uppsa. Stosownie do art. 152 tej samej ustawy należało określić, że decyzja ta nie podlega wykowaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Natomiast o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 uppsa, przy czym na zasądzoną kwotę składa się wpis uiszczony przez skarżącą Z. S. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wyjaśni, czy zmieniony projekt jest zgodny z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności, czy projektowana inwestycja mieści się w terenie określonym na załączniku do tej decyzji. Organ odwoławczy będzie miał również na uwadze to, że skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją lokalizacyjną, tak więc niezbędne będzie ustalenie, jaki jest los tej decyzji. W wypadku bowiem jej uchylenia zachodziłaby przeszkoda do wydania pozwolenia na budowę. Nadto, w związku ze zwiększeniem się terenu inwestycji w stosunku do pierwotnego projektu, konieczne będzie zażądanie od inwestora aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W wypadku korzystnych dla inwestora wyników uzupełniającego postępowania organ odwoławczy będzie miał na uwadze, że zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego wymaga wcześniejszego uchylenia decyzji organu I instancji oraz wydanego przez ten organ pozwolenia na budowę. Jeśli natomiast chodzi o zawarte w skardze zarzuty, to w ocenie Sądu nie są one uzasadnione. Projektowana inwestycja polega między innymi ( poza budową wieży i kontenera) na instalacji na wieży sześciu anten radiolinii oraz sześciu anten sektorowych telefonii komórkowej tj.: trzech anten typu BSA 1012, przy czym równoważna moc promieniowana izotropowo dla każdej z anten wynosi 947W i trzech anten typu BSA 1007 przy czym równoważna moc promieniowana izotropowo dla każdej z anten wynosi 484W. Zgodnie z dokumentacją projektową anteny sektorowe maja być usytuowane, na wysokości 25 m, na trzech azymutach 100 1800 2700. Już w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wskazano, że inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.08.2007r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. ( Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.).Również organy w niniejszej sprawie dokonały analizy przedstawionego do zatwierdzenia projektu oraz załączonej do niego analizy środowiskowej z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia i prawidłowo uznały, iż inwestor nie miał obowiązku dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani też raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ustalenie to wynika z faktu, że zgodnie z projektem anteny mają być umieszczone na wysokości 25 metrów, a ich szkodliwe dla ludzi oddziaływanie występuje na wysokości niedostępnej dla ludności ( powyżej 20 metrów podczas, gdy wokół planowanej inwestycji występuje niska zabudowa - do 8 metrów). Nieuzasadniony jest zarzut, jakoby organy ustalając miejsce dostępne dla ludności brały pod uwagę tylko miejsca "przecięcia ich przez oś główną wiązki" skoro z dołączonej do wniosku analizy środowiskowej wynika, iż badając odległości, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia uwzględniono rozchodzenie się wiązki. Z analizy środowiskowej wynika, że w zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o gęstości większej lub równej 0,1 W/m² nie występują miejsca przebywania i zamieszkiwania ludzi, i że stacja bazowa będzie spełniać wymagania w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sprawdzania dotrzymania tych poziomów ( Dz. U. Nr 192 za 2003r. poz. 1883). Ponadto określając w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004r., rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Rada Ministrów niewątpliwie uwzględniła zawartą w rozporządzeniu z dnia 30 października regulację dotyczącą dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku. W tej sytuacji zarzuty, jakoby organy w niniejszej sprawie naruszyły przepisy art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 i 71 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, należy uznać za niezasadne.