II SA/Ke 637/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania do środowiskowego domu samopomocy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K. - reprezentowanego przez pełnomocników L. K. i A. K., od decyzji z dnia [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Starachowice, odmawiającej skierowania M. K. do Środowiskowego Domu Samopomocy w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium ustaliło, że M. K. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 21 kwietnia 2005 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Od 2005 r. leczy się w Poradni Psychiatryczno - Psychologicznej w S. z powodu autyzmu i ostrych zaburzeń psychotycznych. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 16 marca 2012 r. wystawionego przez lekarza psychiatrę Poradni Zdrowia Psychicznego w S. wynika, że ma zaleconą rehabilitację społeczną w ośrodku zajmującym się terapią osób z autyzmem. Przeprowadzony w sprawie wywiad środowiskowy wskazuje, że M. K. nie był w stanie odpowiedzieć na żadne zadane mu pytanie, jak również podpisać żadnych dokumentów. Dalej organ odwoławczy podał, że z § 1 pkt 1 regulaminu organizacyjnego Środowiskowego Domu Samopomocy dla osób przewlekle chorych i dla osób upośledzonych umysłowo wynika, że ŚDS jest ośrodkiem wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi i niepełnosprawnych intelektualnie. Z jego usług mogą korzystać osoby: przewlekle psychicznie chore; upośledzone umysłowo w stopniu głębokim, znacznym i umiarkowanym, a także osoby z lekkim upośledzeniem umysłowym, zwłaszcza gdy jednocześnie występują inne zaburzenia neurologiczne; wykazujące inne przewlekłe zaburzenia czynności psychicznych, które zgodnie ze stanem wiedzy medycznej zaliczane są do zaburzeń psychicznych, z wyłączeniem osób czynnie uzależnionych od środków psychoaktywnych ( §7 pkt 1-3). Tak więc jest placówką wsparcia dziennego dla osób przewlekle chorych i upośledzonych umysłowo w rozumieniu § 3 pkt 1 ppkt 1 i 2 regulaminu, w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie środowiskowych domów samopomocy dz. U. Nr 238, poz. 1586) . Ośrodek ma przyznanych 35 miejsc, w chwili obecnej udziela wsparcia 37 osobom, z czego w grupie typu A (osoby przewlekle psychicznie chore - § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia) znajduje się 27 osób, a w grupie typu B (osoby upośledzone umysłowo - § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) jest 10 osób. Ilość wydanych decyzji udzielających wsparcia przewyższa ilość miejsc, gdyż dwie osoby nie uczęszczają systematycznie na zajęcia z uwagi na stan zdrowia. Powierzchnia użytkowa placówki wynosi 280 m2. Zgodnie ze standardem usług określonym w § 8 pkt 2 rozporządzenia, powierzchnia użytkowa na jednego uczestnika powinna wynosić nie mniej niż 8 m2. Pomieszczenia ośrodka stanowią: pracownia plastyczno - krawiecka, siłownia połączona z pracownią stolarską, świetlica pełniąca funkcję jadalni, kuchnia, sala do terapii grupowych, pracownia komputerowa wykorzystywana również dla potrzeb psychologa, pokój terapeutów w którym pracuje 5 osób i pokój kierownika. Ośrodek nie ma możliwości wydzielenia dodatkowego pomieszczenia na zajęcia z osobą autystyczną, która wymaga miejsca do indywidualnych potrzeb tj. wyciszenia i wypoczynku w celu niwelowania napięcia i bodźców zewnętrznych, ponadto pracujący w nim terapeuci nie posiadają specjalistycznego przygotowania do pracy z osobami autystycznymi. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach zauważyło, że ww. placówka nigdy nie przyjmowała osób z rozpoznaniem autystycznym, gdyż kategoria ta stanowi odrębną grupę zaburzeń rozwojowych. Źródło tej choroby jak i jej objawy są diametralnie inne niż u osób psychicznie chorych oraz opóźnionych w rozwoju, będących uczestnikami ŚDS w S.. Autyzm jest bowiem zaburzeniem rozwojowym, charakteryzującym się występowaniem nieprawidłowości w zakresie trzech sfer funkcjonowania człowieka: interakcji społecznych, komunikacji oraz zachowania charakteryzującego się sztywnością i powtarzalnością. Początkowo był traktowany jako zespół chorobowy o podłożu psychicznym. Obecnie klasyfikowany jest łącznie z zaburzeniami neurorozwojowymi jako spectrum autyzmu. Schorzenie to wymaga innego rodzaju opieki, zajęć i terapii aniżeli opieka stosowana w stosunku do osób przebywających w ŚDS w S. zakwalifikowanych do grup A i B. Kolegium nadmieniło, że z pisma z dnia 7 marca 2012 r. zastępcy Dyrektora MOPS w S. skierowanego do Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego wynikało, że zaproponowano A. K. wsparcie asystenta osoby niepełnosprawnej, jednakże nie był on zainteresowany tą formą pomocy, domagając się umieszczenia syna w placówce wsparcia dziennego. Z uwagi na to, iż ŚDS nie ma możliwości przyjęcia osób z autyzmem, poinformowano A. K., że syn nie będzie mógł uczestniczyć w zajęciach. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i mając na uwadze całokształt zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, iż z dokumentacji lekarskiej znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że M. K. wymaga rehabilitacji, jednakże w ośrodku zajmującym się terapią osób z autyzmem. ŚDS w S. nie ma możliwości lokalowych jak i kadrowych by w zajęciach terapeutycznych uczestniczyły osoby z zespołem autystycznym. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, iż przyjęcie M. K. do ww. placówki przekroczyłoby uprawnienia ośrodka, a tym samym stanowiłoby naruszenie przepisów prawa. Organ odwoławczy podał, że niemożliwe jest umieszczenie chorego w placówce, która nie jest przystosowana do jego potrzeb. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję M. K., reprezentowany przez swoich rodziców, domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji, zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa i § 3 ust. 1 rozporządzenia przez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie, że osoba dotknięta autyzmem wczesnodziecięcym nie może być uczestnikiem Środowiskowego Domu Samopomocy typu A i B oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do zarzutów odwołania. Wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia były wyjaśnienia Dyrektora MOPS w S. dotyczące braku odpowiedniej infrastruktury w ŚDS w S., w tym przede wszystkim pokoju dostosowanego do indywidualnych potrzeb uczestnika, tj. pokoju wyciszenia, wypoczynku, niwelowania napięć i bodźców zewnętrznych. Tymczasem jak wynika z protokołu z kontroli problemowej przeprowadzonej w Środowiskowym Domu Samopomocy w S., przeprowadzonej przez pracowników Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w dniach 15-16 marca 2012 r., którego odpis dołączył do skargi, Środowiskowy Dom Samopomocy w S. mieści się w budynku parterowym i zajmuje szereg pomieszczeń, w tym między innymi pracownię relaksacyjną, pełniąca również funkcję sali ogólnej, teatralnej, pracownię plastyczno-krawiecką, pracownię rehabilitacyjno - stolarsko - rzeźbiarską, pracownię komputerową, pokój poradnictwa psychologicznego będący jednocześnie pokojem wyciszeń. Poza tym z tego protokołu wynika, że frekwencja na zajęciach w 2011 roku wynosiła średnio 23 osoby, zaś w dwóch pierwszych miesiącach bieżącego roku 26 osób. Autorzy skargi podnieśli także, że stosownie do § 10 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia na kierowniku ciąży obowiązek zatrudniania odpowiednio do potrzeb osób posiadające inne specjalistyczne kwalifikacje zawodowe, odpowiadające rodzajowi i zakresowi usług świadczonych w domu. Zarzucili, że organ II instancji ograniczył się jedynie do powtórzenia przedstawionych przez MOPS ustaleń faktycznych, natomiast nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu. Przywołując treść art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej wskazali, że wobec tego, iż świadczenia pomocy społecznej realizują władze publiczne, to można prawo do świadczeń pomocy społecznej określić publicznym prawem podmiotowym, które polega na tym, że w sytuacji niemożliwości zaspokojenia potrzeb przy pomocy własnych zasobów, możliwości i uprawnień, osoba może prawnie i skutecznie żądać od organów administracji pomocy społecznej udzielenia świadczeń z zakresu pomocy społecznej, po spełnieniu kryteriów ustawowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do dołączonego do tej skargi protokołu z kontroli wskazało, że nie wynika z tego dokumentu, aby ŚDS w S. był przystosowany lokalowo do przyjęcia w nim osoby autystycznej, gdyż opisane w nim pomieszczenia nie są stricte w pełni przeznaczone do wypoczynku, wyciszenia, lecz pełnią kilka funkcji. Można zatem domniemywać, że osoba autystyczna, przebywając w tym Domu, nie w każdym czasie mogłaby skorzystać z takiego pomieszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną, w oparciu o którą M. K., urodzony 7 marca 1989r., reprezentowany przez rodziców, wystąpił o skierowanie do Środowiskowego Domu Samopomocy w S. (który jest domem dziennym, czynnym przez 5 dni w tygodniu w godzinach od 7.00 do 15.00), stanowi art. 51a ustawy z dnia 12 marca 2004r. pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. Nr 175 z 2009r., poz. 1362 ze zmianami), dalej ustawy, oraz wydane na podstawie delegacji zawartej w § 5 tego artykułu rozporządzenie Ministra Pracy Polityki Społecznej z dnia 9 grudnia 2010r. w sprawie środowiskowych domów samopomocy (Dz. U. Nr 238, poz. 1586), dalej w skrócie rozporządzenie. Zgodnie z art. 51 a § 1 ustawy ośrodkami wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi są: środowiskowy dom samopomocy lub klub samopomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi, zwanych dalej "uczestnikami", które w wyniku upośledzenia niektórych funkcji organizmu lub zdolności adaptacyjnych wymagają pomocy do życia w środowisku rodzinnym i społecznym, w szczególności w celu zwiększenia zaradności i samodzielności życiowej, a także integracji społecznej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organy uznały, że nie jest możliwe skierowanie M. K. do ŚDS w S. z tego powodu, że ten ośrodek nie może przyjmować osób z autyzmem, gdyż jest domem typu A i B w rozumieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia, podczas, gdy stan zdrowia skarżącego kwalifikuje go do domu typu C; poza tym ten Dom nie ma odpowiednich warunków socjalnych, wyspecjalizowanej kadry i wszystkie miejsca w nim, w liczbie 35, są już zajęte. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia domy, w zależności od kategorii osób, dla których są przeznaczone, dzielą się na następujące typy: 1) typ A – dla osób przewlekle psychicznie chorych; 2) typ B – dla osób upośledzonych umysłowo; 3)typ C – dla osób wykazujących inne przewlekłe zaburzenia czynności psychicznych. Zgodnie natomiast z § 7 regulaminu organizacyjnego Środowiskowego Domu Samopomocy dla osób przewlekle chorych i dla osób upośledzonych umysłowo w S., z usług tego domu mogą korzystać osoby: 1.przewlekle psychicznie chore, 2.upośledzone umysłowo w stopniu głębokim, znacznym i umiarkowanym, 3.osoby z lekkim upośledzeniem umysłowym, gdy jednocześnie występują inne zaburzenia, zwłaszcza neurologiczne, wykazujące inne przewlekłe zaburzenia czynności psychicznych, które zgodnie ze stanem wiedzy medycznej są zaliczane do zaburzeń psychicznych, z wyłączeniem osób czynnie uzależnionych od środków psychoaktywnych. Z porównania zacytowanego § 7 regulaminu z § 3 rozporządzenia nie wynika, na jakiej podstawie organy przyjęły w niniejszej sprawie, że ŚDS w S. jest domem tylko typu A i B, skoro w regulaminie wprost wskazuje się, że jest on przeznaczony także dla osób z przewlekłymi zaburzeniami czynności psychicznych. Tak więc kategoryczne stwierdzenie zawarte w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, że z uwagi na typ domu przyjęcie skarżącego do tej placówki nastąpiłoby z naruszeniem prawa, wydaje się być zupełnie nieuzasadnione, gdyż zostało oparte na ustaleniach dokonanych z naruszeniem art. 80 kpa. Ponadto w ocenie Sądu ustalenie, do jakiej kategorii osób w rozumieniu § 3 rozporządzenia należy osoba chora na "Autyzm wczesnodziecięcy. Zaburzenia psychotyczne u osoby z autyzmem" (takie rozpoznanie wynika z zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia 13 kwietnia 2010r.) wymaga wiadomości specjalistycznych. Tymczasem organ I instancji swoje ustalenia, że M. K. jest osobą kwalifikującą się do domu typu C oparł na stwierdzeniu Specjalisty Pracy Socjalnej zawartym w sporządzonym przez niego wywiadzie, zaś SKO swoje ustalenia na piśmie z-cy Dyrektora MOPR w S. z dnia [...] W § 8 regulaminu ŚDS w S. wymieniono w sposób enumeratywny jakie osoby nie są przyjmowane do tego domu. Mianowicie są to osoby, które 1) ze względu na stan zdrowia wymagają stałej opieki pielęgniarskiej, 2) które zagrażają własnemu zdrowiu i życiu innych osób oraz 3) które są niezdolne do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb. Zgodnie z § 7 rozporządzenia do wniosku o skierowanie do domu na pobyt dzienny lub całodobowy należy dołączyć zaświadczenie lekarskie, wydane przez lekarza psychiatrę lub lekarza neurologa, o występujących zaburzeniach psychicznych oraz zaświadczenie lekarza rodzinnego o stanie zdrowia i o braku przeciwwskazań do uczestniczenia w zajęciach domu wraz z informacją o sprawności w zakresie lokomocji osób niepełnosprawnych fizycznie, a także orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, o ile osoba takie posiada. W niniejszej sprawie wnioskodawca (jego rodzicie) złożyli tylko orzeczenie o niepełnosprawności z kwietnia 2005r., kartę informacyjną z leczenia szpitalnego z [...], zaświadczenie o stanie zdrowia z [...], a z dokumentów przedstawiających aktualny stan zdrowia jedynie zaświadczenie lekarskie z dnia [...] wystawione przez lekarza psychiatrę, stwierdzające że M. K. wymaga rehabilitacji społecznej w związku z podstawową chorobą (autyzmem) w ośrodku zajmującym się terapią osób z autyzmem. Ani z tego zaświadczenia ani też z żadnego innego dokumentu nie wynika, aby aktualny stan zdrowia skarżącego nie pozwalał mu na pobyt w ŚDS w S., a więc, że jest on jedną z osób, o jakich mowa w § 8 regulaminu. W szczególności brak jest zaświadczenia lekarza rodzinnego o stanie zdrowia i o braku przeciwwskazań do uczestniczenia w zajęciach domu. Dopiero gdyby z takiego zaświadczenia wynikało, że stan zdrowia M. K. nie pozwala mu na udział w zajęciach prowadzonych przez ŚDS w S., mogłoby to uzasadniać odmowę przyjęcia skarżącego do tego domu z powołaniem się na jego stan zdrowia. Zdaniem Sądu samo stwierdzenie znajdujące się w zaświadczeniu lekarskim z dnia [...], że wskazana jest dla skarżącego rehabilitacja w ośrodku zajmującym się terapią osób z autyzmem nie jest jednoznaczna ze stwierdzeniem, że skarżący nie może korzystać z rehabilitacji, jaką świadczy ŚDS w S. Niewątpliwie zaś z zaświadczenia tego wynika, że M. K. wymaga rehabilitacji społecznej, a takiej nie jest w stanie zapewnić mu sama rodzina. Odnośnie pozostałych, wskazanych przez organy powodów, uniemożliwiających uwzględnienie wniosku, w postaci braku miejsc, braku odpowiednich pomieszczeń (pokoju wyciszenia) i odpowiedniej kadry, to ustalenia w tym przedmiocie zostały poczynione z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, w związku z czym wymagają przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W szczególności jeśli chodzi o brak miejsc, to jak wynika z dołączonego przez skarżącego protokołu z kontroli, w 2011r. udział w zajęciach w ŚDS w S. brały średnio 23 osoby, zaś w styczniu i lutym 2012r. 26 osób. Z regulaminu Domu wynika, że jest on przeznaczony dla 35 osób. Skoro jednak ze znajdującego się w aktach pisma MOPR z dnia 7 marca 2012r. wynika, że nie było przeszkód do wydania decyzji o skierowaniu dla 37 osób, nie wiadomo, dlaczego nie jest możliwe skierowanie skarżącego, zwłaszcza gdyby okazało się, że faktycznie udział w zajęciach bierze dużo mniej osób, niż jest skierowanych. Organy odwołują się do przepisów rozporządzenia (§ 18 pkt 2), w myśl których powierzchnia użytkowa przypadająca na jednego uczestnika wynosi 8 m2. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z § 26 rozporządzenia termin dostosowania domów do wymaganych standardów upływa dopiero w dniu 31 grudnia 2014 r. Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 6 rozporządzenia, w przypadku osób, które po raz pierwszy wystąpiły o skierowanie do domu, decyzję o skierowaniu do domu wydaje się na czas określony, nie dłuższy niż 3 miesiące, konieczny do dokonania przez zespół wspierająco – aktywizujący oceny możliwości zaproponowania osobie indywidualnego planu postępowania wspierająco – aktywizującego oraz okresu, jaki będzie niezbędny do jego realizacji. Z kolei zgodnie z § 7 ust. 9 rozporządzenia, w razie częstych nieobecności uczestników, trwających przez okres dłuższy niż 10 dni roboczych i związanej z tym możliwości świadczenia usług dla dodatkowych osób, do domu mogą być kierowane kolejne osoby, jednak w liczbie nieprzekraczającej liczby uczestników o częstych nieobecnościach. W świetle powyższych okoliczności budzi wątpliwości, czy faktycznie z uwagi na ograniczoną ilość miejsc w ŚDS nie jest możliwe skierowanie do tego domu M. K., zwłaszcza gdyby okazało się, że faktycznie udział w zajęciach bierze mniej niż 30 osób. Organy swoją decyzję uzasadniają także brakiem wykwalifikowanej kadry w postaci osoby posiadającej specjalistyczne przygotowanie do pracy z osobami autystycznymi. W związku z tym wskazać należy, że jak zdaje się to wynikać z pism MOPR-u, ten brak kadry związany jest z faktem, że do tej pory z zajęć w ŚDS nie korzystały osoby z autyzmem. Jeśliby się okazało, że nie ma prawnych przeszkód w kierowaniu do ŚDS w S. osób z autyzmem (w postaci przepisów, z których wprost wynikałby taki zakaz; jak bowiem wskazano we wstępnej części uzasadnienia, przedwczesne jest stwierdzenie, że skarżący nie jest osobą przewlekle psychicznie chorą ale osobą wykazującą inne przewlekłe zaburzenia czynności psychicznych, a ponadto § 7 regulaminu ŚDS S. świadczy o tym, że jest to dom typu A, B i C w rozumieniu rozporządzenia), to okoliczność, że taka osoba nie jest zatrudniana, pomimo, że powinna być, nie może stanowić dostatecznego argumentu, uniemożliwiającego wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego do tego domu samopomocy. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia, jeżeli gmina lub powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby nie prowadzą ani nie zlecają prowadzenia domu, wówczas osoba może być skierowana do domu prowadzonego przez inną gminę lub inny powiat, któremu odpowiedni organ jednostki samorządu terytorialnego właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o skierowanie do domu powierzył, w drodze porozumienia, realizację zadania publicznego. W tym miejscu zauważyć także należy, że zaoferowana rodzicom skarżącego pomoc w postaci wsparcia asystenta osoby niepełnosprawnej nie może w pełni zapewnić rehabilitacji społecznej skarżącego, której zadaniem jest umożliwienie osobie niepełnosprawnej uczestnictwa w życiu społecznym. Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w nocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270). Stosownie do art. 152 tej samej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uzupełnić postępowanie dowodowe w wyżej wskazanym kierunku, a więc dokładnie ustalić jakie są warunki lokalowe w ŚDP w S., w szczególności czy faktycznie, jak to wynika z dołączonego do skargi protokołu, znajduje się w nim pomieszczenie pełniące jednocześnie rolę pokoju wyciszeń, zażądać złożenia zaświadczenia od lekarza rodzinnego o stanie zdrowia M. K., stwierdzającego w szczególności, czy nie ma przeciwwskazań do uczestniczenia przez niego w zajęciach prowadzonych przez ten Dom, ewentualnie dodatkowego zaświadczenia od lekarza psychiatry na tę samą okoliczność (wskazane, aby lekarze dysponowali informacją o pomieszczeniach jakimi dysponuje ŚDS oraz informacją o braku osoby posiadającej kwalifikacje do zajmowania się osobami z autyzmem). Organ winien także poczynić dokładne ustalenia pod kątem zastosowania § 7 ust. 9 rozporządzenia. Dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego w powyższym kierunku możliwe będzie wydane prawidłowej decyzji. Gdyby okazało się, że stan zdrowia skarżącego nie pozwala na umieszczenie go w tym konkretnym Domu ( nawet na czas określony, nie dłuższy niż 3 miesiące, o jakim mowa w § 7 ust. 6 rozporządzenia), organ winien rozważyć zastosowanie § 7 ust. 4 rozporządzenia, oczywiście o ile skarżący (jego rodzicie) takim załatwieniem sprawy będą zainteresowani.