II SA/Ke 639/13

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Dnia 23 sierpnia 2013 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. E. G.złożył w dniu 7.VIII.2013 r. formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W złożonym formularzu wnioskodawca podał, że ma 78 lat, jest niepełnosprawny prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, utrzymują się z dwóch emerytur w wysokości 3200 zł i 1050 zł – w sumie 4250 zł brutto miesięcznie. Skarżący nie wykazał innego majątku poza mieszkaniem w Kielcach wielkości 54 m² i działką o powierzchni 0,04 ha, będącą drogą, Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów podlega oddaleniu. Wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, że nie stać go na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony. Skarżący wraz z żoną uzyskują stałe dochody z dwóch emerytur, znacznie przewyższające minimalne wynagrodzenie za pracę, co umożliwia planowanie wydatków. Skarżący nie podał żadnych informacji świadczących o tym, że jest w złej sytuacji majątkowej, ma problemy finansowe. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać skarżącego go za osobę ubogą wymagającą pomocy państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Uznano zatem, że przy racjonalnym gospodarowaniu stałym dochodem z dwóch emerytur wnioskodawca będzie w stanie zgromadzić środki finansowe na uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł oraz poniesienie innych ewentualnych kosztów sądowych na późniejszym etapie postępowania (w wypadku oddalenia skargi 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej, a następnie wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł.). Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.