II SA/Ke 640/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji warunków zatrudnienia albo pełnienia służby p o s t a n a w i a odrzucić skargę. A. K., pełniący służbę jako funkcjonariusz Izby Celnej w K., pismem z dnia [...] roku, znak: [...], został, na podstawie art. 165 ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1948 ze zm.), dalej jako "p.w.u. KAS", poinformowany przez Zastępcę Dyrektora Izby Celnej w K., że z dniem 1 marca 2017r. będzie pełnił służbę w Izbie Administracji Skarbowej w K., realizując zadania w Urzędzie Celno-Skarbowym w K., w Delegaturze Urzędu Celno-Skarbowego w K., a miejscem wykonywania obowiązków służbowych będzie Oddział Celny w K., ul. [...] Kielce. Pismem z dnia 30 maja 2017r. A. K., powołując się na treść art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS, jak również swoje wykształcenie i dotychczasowy przebieg służby, zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z wezwaniem do przedstawienia mu propozycji służby. W odpowiedzi na powyższe pismo organ, odwołując się do treści art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 p.w.u. KAS, w piśmie z dnia 13 czerwca 2017r., znak: [...], wyjaśnił, że biorąc pod uwagę to, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. nie przedstawił mu pisemnej propozycji pełnienia służby/pracy jego stosunek służbowy wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 1 czerwca 2017 r. A. K. za pośrednictwem organu zwrócił się do Zespołu monitorowania realizacji Porozumienia z dnia 1 marca 2017 r. Regionu Świętokrzyskiego NSZZ Solidarność z wnioskiem o ponowne rozpoznanie propozycji pracy/służby, a następnie pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. do usunięcia naruszenia prawa i przedstawienia mu propozycji służby. W odpowiedzi na pismo z dnia 9 czerwca 2017r. organ – w piśmie z dnia 7 lipca 2017r., znak: 2601-IZK.111.633.2017.2 – podniósł, że zarówno złożenie pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby jak i niezłożenie tego rodzaju propozycji odpowiednio pracownikom albo funkcjonariuszom nie ma charakteru aktu administracyjnego. A. K. zwrócił się także pisemnie (pismo z dnia 14 czerwca 2017 r.) do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o weryfikację poprawności działań Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w zakresie nieprzedstawienia mu propozycji służby do dnia 31 maja 2017r. Dodatkowo, w piśmie z dnia 23 czerwca 2017r., A. K. złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. wniosek o ponowne rozpoznanie propozycji pracy. Organ w odpowiedzi na pismo A. K. z dnia 1 czerwca 2017 r. w piśmie z dnia 11 lipca 2017 r., znak: [...], z powołaniem się na przepisy art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 p.w.u. KAS, podtrzymał stanowisko, że jego stosunek służbowy wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. skoro do dnia 31 maja 2017 r. nie przedstawiono mu pisemnej propozycji pełnienia służby/pracy. A. K. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na akt administracyjny/czynność w zakresie braku propozycji pracy w KAS wyrażone pismami z dnia 13 czerwca 2017 r. znak: [...], z dnia 7 lipca 2017 r. znak: 2601-[...] oraz z dnia 11 lipca 2017 r. znak: [...] i wniósł o uznanie, że ww. pisma stanowiące o braku propozycji pracy stanowią inny niż określony w art. 3 § 2 pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej i w związku z tym wniósł o przyjęcie i rozpoznanie oraz uwzględnienie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Czynności organu wyrażonej w powyższych pismach skarżący zarzucił nieważność i bezprawność z uwagi na brak podstaw prawnych do niezłożenia mu propozycji służby w świetle przepisów ustawy p.w.u. KAS, tj. naruszenie art. 165 ust. 3 i 7 oraz art. 170 ust. 1 tej ustawy oraz art. 179 i 180 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 16 listopada 2016 r. poprzez faktyczne zwolnienie go ze służby pomimo braku zajścia wskazanych tam przesłanek. Skarżący zarzucił również niekonstytucyjność zaskarżonego aktu/czynności poprzez niezgodność z art. 2, art. 7 art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji. Z daleko posuniętej ostrożności autor skargi podniósł – na wypadek uznania przez Sąd za możliwe nieskładanie funkcjonariuszom propozycji służby – że właściwe zastosowanie przesłanki z art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS powinno prowadzić w przypadku skarżącego do przedłożenia mu propozycji służby. Dodatkowo skarżący podniósł naruszenie Konwencji Nr 87 i Nr 151 MOP oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieprzedstawienie mu propozycji służby z uwagi na jego przynależność i aktywne działanie w Związku Zawodowym Celnicy PL i wyrażanie krytycznej opinii w zakresie przeprowadzanych procedur związanych z propozycjami pracy lub służby, co w konsekwencji nosi znamiona dyskryminacji funkcjonariusza. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu lub czynności. W przypadku zaś gdyby Sąd nie podzielił poglądu co do charakteru czynności (bezczynności organu) i pism w przedmiocie nieprzedłożenia propozycji służby i uznał, iż jest to decyzja administracyjna (o zwolnieniu ze służby), skarżący wniósł o wyraźne podkreślenie tego elementu w wyroku i jego uzasadnieniu. Uzasadniając swe stanowisko skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg korespondencji z organem i zwrócił uwagę na treść art. 169 ust. 4 p.w.u. KAS oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 czerwca 1998 r. (K 28/97, OTK ZU nr 4 z 1998 r. poz. 50). Wskazał, że jeżeli propozycja lub brak propozycji służby ma nie być aktem administracyjnym (decyzją) to musi mieć inną prawnie dopuszczalną do zaskarżenia formułę prawną. Ponieważ brak propozycji dotyczył skarżącego jako funkcjonariusza, a zobowiązany do jej złożenia był organ administracji publicznej, właściwa musi być droga poddania sprawy kontroli w trybie administracyjnym. Powołując się na poglądy literatury skarżący wskazał na elementy charakteryzujące akt/czynność przewidziane w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podnosząc, że jeżeli brak propozycji służby nie jest decyzją administracyjną to jest to inny akt lub czynność podlegająca zaskarżeniu w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nadto autor skargi podniósł, że ustawodawca w ustawie – przepisy wprowadzające ustawę o KAS ani w ustawie o KAS w istocie nie zapisał w ogóle prawnej możliwości ucywilnienia funkcjonariuszy, a także wyraźnie nakazał organom KAS składanie propozycji służby lub pracy. Skarżący zwrócił przy tym uwagę na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i poglądy doktryny. Następnie odwołując się do brzmienia art. 165 ust. 3, art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 p.w.u. KAS skarżący wskazał, że organ winien był złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycję służby. Sytuacja, w której część funkcjonariuszy otrzymałaby tylko propozycję pracy, część propozycję służby a część w ogóle nie otrzyma propozycji, jest niezgodna z Konstytucją i stanowi wyraz nierównego traktowania albowiem osoby w takiej samej sytuacji prawnej nie mogą być odmiennie potraktowane w procesie przekształceń KAS. Skarżący powołał się na szereg orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego dotyczących konstytucyjnej zasady równości. Niemożliwe było zatem, zdaniem skarżącego, zarówno na podstawie ustawy p.w.u. KAS, jak i ustawy o KAS, prowadzenie procesu ucywilnienia lub nieprzedstawiania propozycji służby. Wobec skarżącego nie zaszły żadne przesłanki zwolnienia ze służby określone w art. 179 i art. 180 ustawy o KAS. Skarżący wskazał na niekonstytucyjność procesu nieprzedstawienia propozycji służby, gdyż ustawodawca zapisał niejasne i nie dające się obiektywnie zweryfikować kryteria, jakimi organ ma kierować się przy przedkładaniu propozycji służby w art. 165 ust. 7 ustawy p.w.u. KAS, a nadto organy stosujące prawo dodatkowo zastosowały jako podstawę swych działań kryteria pozaustawowe wprowadzone nie na mocy jakiegokolwiek przepisu prawnego o charakterze źródła prawa powszechnego. Nieprzedstawienie propozycji służby jest także, w świetle orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, niezgodne z art. 60 Konstytucji. W dalszej części skargi jej autor podniósł, że brak przedstawienia mu propozycji służby nie był właściwy z uwagi na fakt, że właściwe zastosowanie przesłanek z art. 165 ust. 7 ustawy p.w.u. KAS powinno skutkować przedłożeniem mu propozycji służby. Skarżący przedstawił także przebieg swojej dotychczasowej służby. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że w przedmiotowej sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia. Brak propozycji pełnienia służby lub brak propozycji zatrudnienia nie jest aktem administracyjnym, gdyż takiej czynności po prostu nie ma. Zdaniem organu, przedmiot zaskarżenia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. musi posiadać określone elementy. Akt administracyjny cechuje bowiem władczość działania organu administracyjnego, skierowana na wywołanie konkretnego skutku w stosunku do indywidualnie oznaczonej osoby. Brak złożenia propozycji pełnienia służby nie wypełnia tych cech, a zatem nie może podlegać zaskarżeniu. Organ wyjaśnił także, że z art. 165 ust. 7 ustawy p.w.u. KAS nie wynika obowiązek złożenia pracownikom/funkcjonariuszom propozycji zatrudnienia ani pełnienia służby, a nadto ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę o KAS nie wskazuje jakiejkolwiek możliwości weryfikacji w sytuacji braku przedstawienia propozycji warunków zatrudnienia lub pełnienia służby. Wygaśnięcie stosunku służbowego na podstawie art. 170 ust. 1 ustawy p.w.u. KAS nie wymaga złożenia oświadczenia woli przez pracodawcę, a skutek w postaci ustania stosunku służby następuje z mocy prawa. W ocenie organu stanowisko powyższe znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego. W konkluzji organ podniósł, że przy wygaśnięciu stosunku pracy/służby z mocy prawa nie ma możliwości wydania decyzji czy innego aktu jako władczego oświadczenia woli przez pracodawcę, którego wynikiem byłoby ustanie stosunku pracy lub służby, gdyż ten wygasa z mocy prawa. Dlatego też regulacja normatywna art. 5 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. powinien stwierdzić brak swej kognicji w rozpatrzeniu niniejszej sprawy i odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Występujący w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Związek Zawodowy Celnicy PL w piśmie z dnia 2 listopada 2017 r. przyłączył się do skargi wniesionej przez A. K. i wyraził swoje stanowisko w sprawie, zgodne z argumentacją zawartą w skardze. Na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował wnioski skargi w ten sposób, że w przypadku uznania działań organu za decyzję o nieprzedstawieniu propozycji służby, wnosi o uchylenie decyzji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania traktując pismo z dnia 11 lipca 2017 r. jako ewentualną decyzję drugoinstancyjną, natomiast w razie uznania przez Sąd, że pisma te stanowią inny akt lub czynność organu – o uznanie czynności za bezskuteczną i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sprawy temu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a ustawy p.p.s.a.), w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę stosując środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 ustawy p.p.s.a.). W kontekście powołanych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że nie posiada kognicji do rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W pierwszej kolejności dostrzec trzeba, że tryb składania pisemnych propozycji określających nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby uregulowany został w przepisach ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948) – dalej "p.w.u. KAS". W ustawie tej unormowane zostały m.in. kwestie związane z dostosowaniem funkcjonujących dotychczas struktur służby celnej do nowych uregulowań, w tym także dotyczących pracy i służby w Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS stanowi, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W przypadku skarżącego nie została mu przedstawiona pisemna propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w myśl powołanego art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS. W związku z powyższym A. K. wywiódł do tut. Sądu skargę na akt administracyjny/czynność w zakresie braku propozycji pracy w KAS wyrażone pismami z dnia 13 czerwca 2017 r. znak: [...], z dnia 7 lipca 2017 r. znak: [...] oraz z dnia 11 lipca 2017 r. znak: [...] i wniósł o uznanie, że ww. pisma stanowiące o braku propozycji pracy stanowią inny niż określony w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy p.p.s.a. akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Następnie skarżący sprecyzował, że w przypadku uznania działań organu za decyzję o nieprzedstawieniu propozycji służby, wnosi o uchylenie decyzji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania traktując pismo z dnia 11 lipca 2017 r. jako ewentualną decyzję drugoinstancyjną, natomiast w razie uznania przez Sąd, że pisma te stanowią inny akt lub czynność organu – o uznanie czynności za bezskuteczną i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Mając na uwadze powyższe stanowisko skarżącego, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że kwestionowane skargą pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 11 lipca 2017 r., zdaniem Sądu, nie stanowi decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest bowiem władczym, jednostronnym oświadczeniem woli organu, kształtującym sytuację prawną adresata i rozstrzygającym o jego uprawnieniach lub obowiązkach. Co istotne, organ administracji publicznej wydając decyzję – w myśl art. 104 k.p.a. – załatwia sprawę. Decyzja stanowi zatem przejaw przysługującego organowi, na mocy przepisów prawa, władztwa administracyjnego. Istotnym elementem jest to, że decyzja jest aktem konkretyzującym w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny materialny. Pismo z dnia 11 lipca 2017 r. kwestionowane przez skarżącego (podobnie jak pozostałe pisma wskazane w skardze z dnia 13 czerwca i z dnia 7 lipca 2017 r.) nie załatwia sprawy, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach skarżącego w sposób władczy, konkretyzując ten obowiązek lub uprawnienie, lecz jest jedynie odpowiedzią (informacją), zresztą już kolejną, udzieloną skarżącemu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Kwestionowane pismo (pisma) nie zawiera zatem podstawowego elementu kwalifikującego akt jako decyzję administracyjną tj. rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Zaskarżone pismo z dnia 11 lipca 2017 r. (podobnie jak dwa pozostałe pisma) nie stanowi także aktu administracyjnego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. O ile niewątpliwie przedmiotowe pismo (pisma) zostało skierowane do indywidualnego podmiotu i pochodzi od organu administracji publicznej, to jednak nie ma charakteru władczego, bowiem bezpośrednio nie kształtuje w sposób jednostronny uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie można zatem uznać kwestionowanego pisma za akt o charakterze zewnętrznym, obejmującym władcze działanie organu z zakresu administracji publicznej. Wskazać bowiem trzeba, że aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygający o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 1998 r. w sprawie sygn. II SA 1155/97 – publ. ONSA nr 2 z 1999 r., poz.51). Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową), a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Przedmiotowe pismo (pisma) ma, jak wspomniano, jedynie charakter informacyjny jeśli chodzi o podstawę prawną braku przedstawienia propozycji określającej warunki zatrudnienia albo pełnienia służby i skutki tegoż nieprzedstawienia. W istocie zaś skarżący kwestionuje bezczynność organu polegającą na braku złożenia mu do dnia 31 maja 2017 r. propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby, która to bezczynność jest przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w sprawie o sygn. II SAB/Ke 69/17. W niniejszym przypadku zaś skarżący objął skargą wspomniane pismo zawierające udzielenie mu odpowiedzi w zakresie braku złożenia propozycji. Ponieważ zaś pismo to – jak wykazano – nie stanowi ani decyzji administracyjnej (tym bardziej postanowienia) ani innego aktu lub czynności objętych kognicją sądów administracyjnych, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.