II SA/Ke 642/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 maja 2015r. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy P. z dnia 14 kwietnia 2015r. przyznającą M. K. świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w wysokości 134,30 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2015r. do 30 czerwca 2015r. W motywach rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2015r. M. K. zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o udzielenie pomocy finansowej tj. o zasiłek dla osoby bezrobotnej z zerowymi dochodami. M. K. wniosła również, o dotację na wyżywienie i opał, bilety, telefon, odzież i obuwie na wiosnę, podniosła, że jej stan zdrowia pogorszył się, jest w trudnej sytuacji finansowej. Organ I instancji przyznał M. K. pomoc pieniężną w postaci zasiłku okresowego w wysokości 134,30zł na okres od 1 kwietnia 2015r. do 30 czerwca 2015r., za podstawę przyznania zasiłku okresowego przyjął art. 7, art. 8, art. 36 ust. 1, art. 38, art. 102, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( Dz. U. poz. 182 z 2013 r. ze zm.). W odwołaniu od decyzji M. K. podniosła, że przyznana kwota jest dla niej krzywdząca i w żaden sposób niewystarczająca do zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych. Wyjaśniła, że podstawowymi jej wydatkami są: butla gazu 50 zł, telefon 25 zł, przejazd autobusem około 100 zł, żywność 100 zł, higiena osobista, ochrona zdrowia, odzież, obuwie, i pozostałe niezbędne wydatki aby godnie żyć. Wskazała, że podejmuje działania aby uzyskać samodzielność finansową i otworzyć własną działalność i w związku z tym potrzebuje wyższej pomocy finansowej. Rozpatrując odwołanie Kolegium wskazało, że M. K. spełnia przewidziane w art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej kryteria do uzyskania zasiłku okresowego ponieważ jest osobą bezrobotną, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z § 1 pkt 1 litera a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej ( Dz. U. 2012r. poz. 823 ), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł. Organ ponadto wskazał, że Wójt Gminy P. decyzją z dnia 5 lutego 2015r. przyznał M. K. dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy tj. w okresie od 1 lutego 2015r. do 31 lipca 2015r. w wysokości 273,40 miesięcznie, która to kwota stanowi dochód wnioskodawczyni . Wysokość świadczenia stosownie do dyspozycji art. 38 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy w odniesieniu do osób samotnie gospodarujących ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowych osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym , że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Zgodnie zaś z art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy, kwota zasiłku okresowego w odniesieniu do osoby samotnie gospodarującej nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Kolegium stwierdziło, że zaskarżoną decyzją przyznano M. K. zasiłek okresowy w wysokości 134,30 zł miesięcznie /( 542,00 zł – 273,40 zł) x 50% = 134,30zł/, czyli w wysokości wyższej niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby a więc organ pierwszej instancji nie naruszył obowiązujących przepisów. Dodatkowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P. stosownie do treści art. 38 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej nie posiada uchwały rady gminy w prawie podwyższenia minimalnych kwot zasiłku okresowego, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej ze względu na brak środków finansowych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła M. K. kwestionując wysokość przyznanego zasiłku okresowego, która jej zdaniem odbiega mocno od rzeczywistości i jej potrzeb. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 65 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazała, że przepisy te formułują podstawową rolę pomocy społecznej jaką jest nie tylko udzielanie wsparcia ale i przeciwdziałanie trudnej sytuacji życiowej której obywatel nie będzie w stanie pokonać. Skarżąca podniosła, ze wielkość przyznanego jej świadczenia nie pozwala jej wyjść z trudnej sytuacji życiowej w jakiej obecnie się znajduje. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. Zasiłek okresowy jest podstawową formą pomocy społecznej przyznawanej z uwagi na dysfunkcje określone w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015r. poz.163 ze zm.- cytowanej dalej jako ustawa) takie jak: długotrwała choroba, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego o ile dochód osoby samotnie gospodarującej nie przekracza zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 kwoty 542 zł stanowiącej kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być także niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Okolicznością bezsporną jest spełnienie przez skarżącą wszystkich przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia. W związku z tym należy stwierdzić, że organy obu instancji dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i właściwie zastosowały przepisy ustawy o pomocy społecznej. Jedynym dochodem skarżącej z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku o przyznanie zasiłku okresowego był przyznany odrębną decyzją dodatek mieszkaniowy w wysokości 273,40 zł. miesięcznie na okres sześciu miesięcy tj. od dnia 1 lutego 2015r. do 31 lipca 2015r. Zatem prawidłowo skarżącej udzielono wnioskowanego świadczenia w formie zasiłku okresowego, ustalonego do wysokości 50% różnicy pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (obecnie 542,-zł.), a faktycznie pozyskiwanym przez nią dochodem, jakim był dodatek mieszkaniowy w wysokości 273,40 zł. Kwota przyznanego zasiłku okresowego została wyliczona poprawnie, a tym samym zarzuty skarżącej w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne i nie uzasadnione. Nie można bowiem zaakceptować stanowiska, że przyznany skarżącej dodatek mieszkaniowy nie podlega wliczeniu do dochodu ( wyrok wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2013r. w sprawie sygn. akt IV SA/Gl 92/13). Należy również podkreślić, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania ust. 6 art. 38 mówiący, że rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego, o których mowa w ust. 2 i 3. Jak wynika z pisma z dnia 14 maja 2015r. Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Rada Gminy P. takich uchwał nie podejmowała. Na marginesie należy zauważyć, że zgłoszone we wniosku z dnia 1 kwietnia 2015r. żądanie skarżącej o przyznanie zasiłku celowego na żywność, opał, odzież, obuwie został uwzględniony odrębną decyzją wydaną z upoważnienia Wójta Gminy P. z dnia 24 kwietnia 2015r., którą przyznano świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w kwocie 75 zł miesięcznie od dnia 1 kwietnia 2015r. do 30 czerwca 2015r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, iż zawierają one ogólne uwagi krytyczne dotyczące działalności organów pomocy społecznej i przez to nie można ich bezpośrednio odnieść do zaskarżonej decyzji. Przepis art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej uzależnia między innymi wysokość przyznanej pomocy społecznej przede wszystkim od możliwości pomocy społecznej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w pełni podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz zawiera wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ich ocena nie nosi cech dowolności. Mając powyższe na względzie skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji.