II SA/Ke 643/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 643/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant: Sekr. sąd. Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie : odmowy wprowadzenia zmiany klasoużytków w ewidencji gruntów uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzja z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Starosty z dnia [...], orzekającej o odmowie zmian klasoużytków w działkach nr 304,305 i 1359, na podstawie art. 7 b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 138 § 1kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten ustalił, iż na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] A. K. nabył na własność działkę zabudowaną budynkiem mieszkalnym / stan surowy zamknięty/, położoną w S. przy ul. W., oznaczoną jako parcela nr 36 o łącznej powierzchni 1306 m 2 składającą się z działek cząstkowych o numerach 92/4 o pow. 22 m 2, 91/2 o pow. 1173 m 2 i 176/2 o pow. 111 m 2. Właścicielem tej parceli A. K. stał się na podstawie przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach. W wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków m. S. numery działek uległy zmianie i obecnie działka 92/4 odpowiada działce nr 305, działka 91/2 odpowiada działce nr 304 a działka 176/2 działce nr 359. A.K. w odwołaniu podnosi, że tylko niewielka część nieruchomości / około 100 m 2/jest zajęta pod budynek, który kwalifikuje się do rozbiórki. Organ odwoławczy wskazał, że z tym poglądem się nie zgadza, gdyż wyżej wymienioną decyzją A. K. został zobowiązany do zabudowy działek w ciągu 2 lat i zakończenia budowy w ciągu 4 lat licząc od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a więc do końca 1986 r. czego nie zrobił. Za fakt niesporny organ uznał, że na w/ wym nieruchomości znajduje się wybudowany budynek mieszkalny / stan surowy / i powołał się na art. 4 ust. 3 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym za działkę budowlaną należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Organ przytoczył także definicję terenów mieszkaniowych, zawartą w załączniku nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków / Dz. U. Nr 38 poz.454/ i wskazał, że stan faktyczny zagospodarowania przedmiotowych działek, stanowiących jedną nieruchomość, spełnia te warunki. Zatem zasadne jest stanowisko Starosty, iż ze względu na sposób zagospodarowania oraz funkcję terenu, przewidzianą w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego wg nowych przepisów tj. cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. teren ten powinien być zaliczony do terenów zabudowanych i zurbanizowanych a nie do użytków rolnych, jak tego domaga się A. K. W skardze na tę decyzję A. K. zarzucił obrazę art. 4 ust. 3 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęci, że nieruchomości objęte decyzją z dnia [...] są działkami budowlanymi, co jest sprzeczne z materiałem dowodowym, zgromadzonym w toku postępowania, jak również ze sposobem korzystania z nieruchomości. Skarżący wskazał, iż od wielu lat na działkach będących przedmiotem sprawy jest pole orne, na którym uprawia się zboże. Nieruchomość nie spełnia wymogów ustawy o gospodarce nieruchomościami bowiem ma dostęp do drogi publicznej jedynie przez wąską piaszczystą dróżkę, która staje się niedostępna po opadach atmosferycznych a odległość od drogi utwardzonej wynosi ok. 400 m. Poza tym nieruchomość nie jest wyposażona w żądną infrastrukturę techniczną. W odpowiedzi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wnosił o oddalenie skargi, wywodząc jak w uzasadnieniu decyzji i dodatkowo wskazując, że jak wynika z kopii mapy zasadniczej, teren jest uzbrojony w wodę i sieć telefoniczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej uppsa/ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając to na uwadze wskazać należy, iż przepisy wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. a w szczególności przepisy załącznika nr 6 do tego rozporządzenia w sposób samodzielny określają, jakie grunty do jakich użytków gruntowych należy zaliczać. Dlatego też nie jest zrozumiałe, dlaczego w niniejszej sprawie organy odwoływały się do definicji działki budowlanej, zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami, skoro z kolei ta właśnie ustawa na przykład w art. 92 ust. 2, dotyczącym nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, odwołuje się do wpisów istniejących w ewidencji gruntów. Podnieść należy, iż ewidencja gruntów ma znaczenie jedynie informacyjno- techniczne, odzwierciedlające określony bezspornie stan faktyczny i prawny / por. wyrok NSA z dnia 4 marca 1999 r. sygn. II SA 17/99/ i dlatego też organy powinny przede wszystkim skupić się na stanie faktycznie istniejącym. Jak wynika z protokołu z oględzin, mających na celu stwierdzenie stanu użytkowania na gruncie, przeprowadzonych w dniu 23 sierpnia 2004 r., na działce 104 znajduje się budynek mieszkalny, murowany w stanie surowym otwartym, wybudowany w latach 60-tych ubiegłego wieku oraz szopa drewniana konstrukcji prowizorycznej. Działka ta częściowo obsiana jest żytem, łącznie z działką nr 284 / która stanowi współwłasność A. K. i jego rodziny, co wynika z akt sprawy/. Z kolei działka nr 359 częściowo jest zajęta pod drogę dojazdową do rzeki Kamienna a w pozostałej części przygrodzona do działki nr 304, porośnięta trawą i drzewami. Zgodnie z przepisami załącznika nr 6 cytowanego wyżej rozporządzenia do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się grunty zajęte pod budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia budowlane służące do produkcji rolniczej zaś do gruntów ornych grunty poddane stałej uprawie mechanicznej mającej na celu produkcję ziemiopłodów rolniczych a także ugory i odłogi. Natomiast w załączniku tym do terenów zabudowanych i zurbanizowanych zaliczono tereny mieszkaniowe, do których zalicza się grunty niewykorzystane do produkcji rolniczej i leśnej ,zajęte pod budynki mieszkalne. Z kolei do zurbanizowanych terenów niezabudowanych zalicza się grunty niezabudowane, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę, wyłączone z produkcji rolniczej i leśnej. Ten ostatni przepis w sprawie nie może mieć zastosowania, skoro z akt sprawy wynika, iż plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, stracił ważność z dniem 31 grudnia 2003r. co z resztą było jednym z powodów uchylenia przez organ II instancji wcześniej wydanej niekorzystnej dla skarżącego decyzji. Dlatego też tym bardziej niezrozumiałe jest stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, uznające za prawidłowe stanowisko Starosty, który swoją decyzję uzasadnił m. in. tym, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego do końca 2003 r. działki znajdowały się na obszarze jednostki urbanistycznej oznaczonej na tym planie symbolem D 13 MN. Przedmiotem postępowania w sprawie o zmianę klasoużytków jest ustalenie, jaki faktycznie istnieje stan na gruncie, a nie to jaki stan powinien istnieć stosownie do decyzji z 1982 r., wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego. W związku z tym zupełnie bez znaczenia są takie okoliczności jak to, że A. K. powinien był zakończyć budowę domu. Dlatego też znowu wskazać należy, iż niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji w odpowiedzi na zarzut skarżącego, że tylko niewielka część nieruchomości / o pow. 100 m 2 / jest zajęta pod budynek, który kwalifikuje się do rozbiórki, zaś pozostała jej część jest integralną częścią gospodarstwa rolnego, że " organ odwoławczy z tym poglądem nie może się zgodzić" gdyż decyzją z dnia [...] A. K. został zobowiązany do zabudowy działek. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż wydaje się słuszny podnoszony przez skarżącego zarzut, iż ustalenia organu co do uznania nieruchomości za działkę budowlaną stoją w sprzeczności z ustaleniami z oględzin, a w każdym bądź razie kwestia ta nie została należycie wyjaśniona, przez co doszło do naruszenia art.7, 77 i 80 kpa. Dlatego też zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, o czy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c uppsa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien dokładnie wyjaśnić, w jaki sposób nieruchomość jest wykorzystywana i jaki jest jej stan i stosownie do wyników tych ustaleń rozstrzygnąć wniosek, kierując się przepisami dotyczącymi prowadzenia ewidencji gruntów a w szczególności przepisami powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków z 29 marca 2001 r. / Dz. U. Nr 38 poz. 454 /.