II SA/Ke 648/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. i R. W. pozwolenia na: budowę budynku usługowo-mieszkalnego o czterech lokalach mieszkalnych i pomieszczeniach biurowych z infrastrukturą techniczną, na działkach Nr: 512/1, 512/2, 505/3, 505/4 przy ulicy Z. w K., w zakresie zmiany projektu zagospodarowania działki oraz projektu budowlanego budynku na nowy, o większych gabarytach, całkowicie podpiwniczony, z garażami na 11 stanowisk, zmianą ilości lokali: mieszkalnych na 8, w tym 4 lokale dwupoziomowe i usługowych na 3, w tym 9 gabinetów, 3 sekretariaty, 1 poczekalnia, 3 sanitariaty, a także dodatkowy zjazd do garaży z ulicy Z. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...], która stała się ostateczna na skutek niezaskarżenia, zatwierdził projekt budowlany i wydał R. i A. W. pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego o czterech lokalach mieszkalnych i pomieszczeniach biurowych z instalacjami wewnętrznymi: wody zimnej i ciepłej, kanalizacji sanitarnej, gazu, centralnego ogrzewania i elektrycznej oraz przyłącza gazu i napowietrznego przyłącza energii elektrycznej, na działkach Nr 512/1, 512/2, 505/3, 505/4 przy ulicy Z. w K.. W dniu 2 stycznia 2003 r. R. i A. W. wystąpili do organu I instancji z wnioskiem o zmianę powyższej decyzji na podstawie załączonego projektu budowlanego oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych zawierających do 4 mieszkań oraz pomieszczenia usługowo-handlowe wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz urządzeniami techniczno-budowlanymi związanymi z budynkami, na działkach Nr: 512/1, 512/2, 505/3, 505/4 przy ul. Z. w K.. Uwzględniając ten wniosek Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i R. W. pozwolenia na budowę obejmującego zmianę decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w zakresie dotyczącym zmiany projektu zagospodarowania działki oraz projektu budowlanego budynku na nowy, o większych gabarytach, całkowicie podpiwniczony, z garażami na 11 stanowisk, zmianą ilości lokali mieszkalnych na 8, w tym 4 lokale dwupoziomowe i usługowych na 3, w tym: 9 gabinetów, 3 sekretariaty, 1 poczekalnia, 3 sanitariaty, a także dodatkowy zjazd do garaży z ul. Z.. Na skutek odwołania J. R., właściciela nieruchomości sąsiadującej z przedmiotowymi działkami, Wojewoda przeprowadził postępowanie odwoławcze, w toku którego zobowiązał inwestorów do usunięcia zauważonych w projekcie nieprawidłowości, a po ich usunięciu decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] wydaną w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę. Na skutek skargi J. R., WSA w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2006 r. uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] Sąd uzasadnił taki wyrok tym, że organ nie dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z tą decyzją. Porównując zakres przedmiotowy decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] i decyzji o zmianie pozwolenia na budowę z dnia [...], Sąd zauważył, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że projekt budowlany spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro decyzja o warunkach zabudowy przewidywała budowę dwóch budynków i nie przewidywała budowy garaży ani w bryle budynku ani wolnostojącego, ani też zjazdu do garaży z ulicy Z., podczas gdy zmienione pozwolenie na budowę przewidywało budowę budynku o większych gabarytach, z garażami i dodatkowym zjazdem. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda, postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na Inwestorów obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 30 kwietnia 2007 r., nieprawidłowości w projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji, poprzez: - doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z przedłożoną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji z dnia [...] - stosownie do wyroku WSA w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2006 r.; - przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącej projektowanego dodatkowego zjazdu z ul. Z. do garaży lub złożenie oświadczenia o objęciu go odrębnym pozwoleniem na budowę. W odpowiedzi na to wezwanie A. W. przedłożył 4 egzemplarze aneksu do projektu budowlanego planowanej inwestycji oraz kserokopię wniosku - złożonego do Urzędu Miasta K. w dniu 18 kwietnia 2007 r. - o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na zjazd z ulicy Z. na teren działek: Nr 512/1, Nr 512/2, Nr 505/3 i Nr 505/4, a następnie w dniu 17 marca 2010 r. złożył pismo, w którym wniósł o wyłączenie budowy zjazdu z ulicy Z. do projektowanych garaży z niniejszego postępowania. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji dokonał analizy zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i stwierdził, że przedłożony przez Inwestora "aneks" z dnia 28 kwietnia 2007 r. do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji precyzuje podział funkcjonalny inwestycji na dwa odrębne budynki. Niemniej jednak zgodnie z przepisami § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690, ze zm.), jako odrębne budynki mogą być traktowane części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie od fundamentu do przekrycia dachu. Z projektu budowlanego planowanej inwestycji nie wynika natomiast, że taka ściana została zaprojektowana. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] wprowadziła obowiązek stosowania dachu stromego o nachyleniu od 38°-45° oraz ograniczenie wysokości budynków: 12,00 m do kalenicy i 7,50m do okapu, od średniego poziomu istniejącego terenu na obwodzie budynku. Zarówno miejscowy plan jak również decyzja z dnia [...] zawierają wskazanie, że przez poziom okapu rozumie się linię poziomą wyznaczoną przez przecięcie płaszczyzny dachu z płaszczyzną równoległą do ściany okapowej, położoną w odległości 0,30m lub górny poziom gzymsu. Projektowany budynek posiada dach pogrążony o spadku 7% (3,15°), którego rzędne wahają się od 10,97m, 11,31m do 11,97m. Jest to więc dach inny, niż określono w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji. Z przedłożonego przez Inwestorów projektu budowlanego, w tym mapy do celów projektowych, na kopii której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu inwestycji, istniejący średni poziom terenu wokół projektowanego budynku wynosi 283,45m n.p.m., podczas gdy poziom 0,00 budynku (ustalony na poziomie stropu parteru) wynosi 285,00m n.p.m. Skoro projektowana wysokość dachu wynosi od 11,31m do 11,97m, to niezależnie od przyjętego założenia w którym miejscu zostanie dokonany pomiar (czy na poziomie 11,31m czy 11,97m) - projekt budowlany planowanej inwestycji narusza ustalenia ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie zachowania wysokości do okapu - 7,50m od średniego poziomu istniejącego terenu na obwodzie budynku, bo wynosi odpowiednio: 12,86m i 13,52m. Najniższy poziom dachu na projektowanym budynku wynoszący 10,97m (mierzony od poziomu 0,00=285m n.p.m.) wynosi 12,52m od średniego poziomu istniejącego terenu wokół budynku, podczas, gdy w/w decyzja z dnia [...] ustaliła tę wysokość na max. 7,5 m. Powyższe naruszenie ma również miejsce w sytuacji przyjęcia do analizy projektowanego średniego poziomu terenu wokół budynku. W konsekwencji tych rozważań organ II instancji uznał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji pozostaje w sprzeczności z ustaleniami w/w decyzji Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym narusza przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda dostrzegł również, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, co narusza wymagania z art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Stosownie do przepisów § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., odległość między zewnętrznymi ścianami budynków ZL niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego winna wynosić 8m. Zgodnie zaś z ust. 2 tego paragrafu, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych sytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość tą należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Projekt budowlany planowanej inwestycji przewiduje usytuowanie budynku inwestora w odległości od 6,30m do 8,10m od budynku mieszkalnego na działce Nr 404 przy ul. Z. w K. Z załącznika graficznego do protokołu oględzin terenu inwestycji z dnia 14 sierpnia 2002 r. wynika natomiast, że pokrycie dachu w/w budynku na działce Nr 404 wykonano z papy, tj. materiału palnego. Z materiału dowodowego nie wynika natomiast, aby ściana północna budynku mieszkalnego na działce 404 usytuowana w odległości 2,15m i 3,90m od granicy z terenem inwestycji, stanowiła ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto z projektu budowlanego niniejszej inwestycji nie wynika, czy w budynku inwestorów zastosowano do pokrycia materiał niepalny. Niewyjaśnienie powyższych kwestii sprawia, że muszą one, w ocenie organu odwoławczego, zostać wyjaśnione przy ponownym rozstrzyganiu sprawy przez organ I instancji. Wojewoda dostrzegł również, że ponieważ wniosek Inwestorów dotyczy zmiany decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a Prawa budowlanego, to projekt budowlany podlegający zatwierdzeniu w niniejszym postępowaniu, powinien wyróżniać graficznie część istniejącą, objętą pierwotnym pozwoleniem na budowę z dnia [...] z uwagi na fakt, iż nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego tych elementów budynku, które już zostały zrealizowane. Z projektu budowlanego planowanej zmiany pozwolenia na budowę winien jednoznacznie wynikać zakres projektu podlegający zatwierdzeniu w obecnym postępowaniu. Uchybieniem popełnionym przez organ I instancji było również to, że w podstawie prawnej jego decyzji z dnia [...] nie został przywołany art. 36 a ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy uznał, że wskazane uchybienia, mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie mogły zostać wyeliminowane w trybie odwoławczym, ponieważ przeprowadzenie przez Wojewodę dodatkowego postępowania, na podstawie art. 136 kpa, mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której zapadłaby decyzja rozszerzająca lub zmieniająca zakres sprawy w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji. To natomiast stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda powołał się na nadal aktualne swoje wywody zawarte w odpowiedzi na skargę do WSA z dnia 17 maja 2005 r. oraz na ich odzwierciedlenie w wyroku WSA w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2006 r., w którym Sąd stwierdził, że skarga J. R. jest zasadna, ale z innych przyczyn, niż w niej wskazano. W skardze na tę decyzję A. W. zarzucił Wojewodzie naruszenie prawa administracyjnego, prawa budowlanego oraz sprzeczność ustaleń organu z dowodami zebranymi w sprawie. Skarżący zarzucił, że wbrew twierdzeniu organu, projekt budowlany i aneks do niego spełniają wymogi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] Przedłożone rozwiązania projektowe były bowiem wielokrotnie sprawdzane przez organy obu instancji, zatwierdzone decyzją ostateczną, posiadają oświadczenia osób uprawnionych o zgodności z przepisami pożarowymi. Organ nie zauważył dowodów wskazujących, że sąsiedni budynek jest murowany, zbudowany z materiału niepalnego, a projektowany ma mieć ściany zewnętrzne murowane na betonowym fundamencie – co spełnia wymogi oddzielenia przeciwpożarowego. Odnośnie zastrzeżeń Wojewody, co do przyjętego przez organ I instancji średniego poziomu terenu zaniżonego o c.a. 2 m, skarżący zarzucił pominięcie faktycznych i projektowanych wysokości. Zarówno bowiem przyjęty w projekcie średni poziom terenu jak i faktyczny znajduje się na poziomie 285 m n.p.m., co wynika z pomiaru najwyższego i najniższego poziomu terenu znajdującego się odpowiednio na wysokości 286,5 i 283,60 m. n.p.m., a nie jak przyjął organ na rzędnej 283,45 m n.p.m. Skarżący powołał się też na wynikającą z decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalność odstępstw od ograniczenia wysokości budynku i jego geometrii, co nie zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153/02 poz. 1270 ze zm.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Decyzja Wojewody nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa, który był podstawą prawną zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda zasadnie wskazał na okoliczności świadczące o naruszeniu przez Prezydenta Miasta K., przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przedmiotową rozbudowę i nadbudowę, istotnych przepisów mającego zastosowanie w sprawie prawa materialnego, czego efektem było zaniechanie poczynienia szeregu ustaleń faktycznych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Zasadnie również organ odwoławczy uznał, że uzupełnienie postępowania wyjaśniającego przez organ II instancji nie było w sprawie dopuszczalne ze względu na rodzaj popełnionych uchybień, których uzupełnienie mogłoby doprowadzić do wydania decyzji rozszerzającej lub zmieniającej zakres sprawy w stosunku do rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. To natomiast prowadziłoby do naruszenia podstawowej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 kpa. Ma rację Wojewoda, że mimo przedstawienia przez inwestora aneksu do projektu budowlanego planowanej inwestycji, który – zgodnie z postanowieniem Wojewody z dnia 22 marca 2007 r. wydanym w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego - miał doprowadzić projekt budowlany do zgodności z przedłożoną decyzją o warunkach zabudowy, nie doszło w sprawie do usunięcia wszystkich rozbieżności. Jak to zauważył już WSA w Kielcach w wyroku z dnia 26 kwietnia 2006 r., przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy między innymi dlatego, że decyzja przewidywała budowę dwóch budynków, a zmienione pozwolenie na budowę tylko jednego, ale o większych gabarytach. W celu usunięcia tej niezgodności, we wspomnianym aneksie do projektu, zaprojektowano funkcjonalny podział jednego większego budynku, na dwa mniejsze połączone ze sobą wspólną ścianą zaprojektowaną w linii łamanej. Z aneksu tego nie wynika jednak, aby ta ściana spełniała wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego w pionie od fundamentu po dach, co w świetle § 210 rozporządzenia o warunkach technicznych jest niezbędne do uznania dwóch części pierwotnie zaprojektowanego budynku, za odrębne budynki. Należy zauważyć, że tego ustalenia organu II instancji inwestor nie podważył nawet w skardze. Nie może też być wątpliwości co do istnienia zauważonych przez Wojewodę rozbieżności pomiędzy warunkami zabudowy, a poprawionym projektem, co do geometrii dachu i wysokości projektowanego budynku do okapu. Zarzuty skargi dotyczące tych kwestii nie zasługują na uwzględnienie z następujących powodów. Nieprawdą jest, że istniejący na gruncie średni poziom terenu na obwodzie projektowanego budynku, (które to usytuowanie punktów pomiarowych wynika z decyzji o warunkach zabudowy) wynosi 285 m n.p.m. Twierdząc, że taki średni poziom wynika z pomiaru najwyższego i najniższego poziomu terenu znajdującego się na wysokości 286,50 i 283,60 m n.p.m. skarżący nie dostrzega, że zgodnie z uzyskaną przez niego decyzją o warunkach zabudowy, istotny dla oceny wysokości projektowanego budynku jest istniejący na gruncie średni poziom terenu na obwodzie projektowanego budynku, a nie na obwodzie całej nieruchomości objętej wnioskiem. O ile więc na obwodzie działek nr 512/1, 512/2, 505/3, 505/4 poziom terenu istotnie znajduje się na wysokościach zbliżonych do podanych w skardze, to na obwodzie projektowanego budynku poziom ten znajduje się na rzędnych mieszczących się w zakresie od 283,20 do 283,70 m n.p.m., co da się odczytać ze znajdującej się w aktach mapy do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu inwestycji, i co daje średnią wysokość przyjętą przez organ. Trafnie więc Wojewoda uznał, że skoro najniższy poziom dachu na projektowanym budynku wynoszący 10,97m (mierzony od poziomu 0,00=285m n.p.m.), wynosi 12,52m od średniego poziomu istniejącego terenu wokół budynku, a decyzja o warunkach zabudowy ustaliła tę wysokość na max. 7,5 m., to projekt budowlany planowanej inwestycji narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie zachowania wysokości do okapu - 7,50m od średniego poziomu istniejącego terenu na obwodzie budynku, bo wynosi odpowiednio: 12,86m i 13,52m. Ma również organ rację, że niezgodność ta zachodzi także w razie przyjęcia do analizy średniego projektowanego poziomu terenu wokół budynku, choć zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...], takie założenie nie jest dopuszczalne, skoro przewidziane w tej decyzji ograniczenie wysokości budynków odnosi się do średniego poziomu istniejącego terenu na obwodzie budynku, a nie do projektowanego poziomu terenu. Niezasadny jest również drugi podniesiony w skardze argument, mający przemawiać za dopuszczalnością zastosowanych odstępstw od ograniczenia wysokości budynku i jego geometrii, przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy. Załącznik tekstowy nr 1 do tej decyzji istotnie dopuszcza odstępstwo od wymienionych w niej ograniczeń, w przypadku konieczności zharmonizowania architektury projektowanego budynku z otaczającą zabudową lub w przypadku rozbudowy budynku istniejącego. Z uwagi na umiejscowienie tego zapisu w ramach jednej tylko jednostki redakcyjnej dotyczącej ograniczeń łącznej długości facjat leżących w płaszczyźnie ściany okapowej lub usytuowanych w odległości mniejszej niż 1,00 m od tej płaszczyzny, na wysokości powyżej 7,50 m od średniego poziomu terenu, można jednak mieć wątpliwości, czy znajdujące się w tym punkcie warunków zabudowy zastrzeżenie, odnosi się do ograniczeń przewidzianych w innych punktach tej decyzji (a więc i do ograniczeń wysokości budynku oraz geometrii jego dachu). Wątpliwość taka jest tym bardziej uzasadniona, że w innym punkcie załącznika tekstowego nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy, poprzedzającym odstępstwo, na które powołuje się skarżący, również przewidziano odstępstwo, ale od ograniczeń dotyczących odległości projektowanego budynku od osi jezdni. Zamieszczenie tego odstępstwa sugeruje, że odstępstwo, na które powołuje się skarżący nie odnosi się do wszystkich poprzedzających je ograniczeń, ale tylko do tych, które zamieszczono w ramach tej samej jednostki redakcyjnej. Nawet jednak gdyby przyjąć za skarżącym, że decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza odstępstwa od ograniczeń wysokości projektowanego budynku i geometrii jego dachu, to i tak nie miałoby to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zastosowanie takiego przepisu wymagałoby bowiem poczynienia dodatkowych ustaleń na okoliczność zabudowy otaczającej projektowane budynki, w celu oceny, czy zachodzi konieczność zharmonizowania architektury tych budynków z otaczającą je zabudową. Tymczasem żadne takie ustalenia nie zostały przez organ I instancji dokonane, ani też organ ten nie wspomniał w uzasadnieniu swej decyzji o zastosowaniu omawianych odstępstw. Uchybienie to uzasadniało więc dodatkowo uchylenie przez Wojewodę pozwolenia na budowę z dnia [...] w celu wyjaśnienia tych kwestii przez organ I instancji. Również dostrzeżone przez organ odwoławczy naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego polegające na niezgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, rzeczywiście miały miejsce. Wbrew twierdzeniom skarżącego, ma rację organ II instancji ustalając, że budynek znajdujący się na sąsiedniej względem przedmiotowej działce, oznaczonej numerem 404, ma pokrycie dachu wykonane z materiału palnego, tj. z papy. Należy przy tym zauważyć, że ustalenie to oparte na oględzinach z dnia 14 sierpnia 2002 r., w toku całego postępowania nie zostało zakwestionowane przez skarżącego, co przydaje mu wiarygodności i aktualności. Skarżący twierdził jedynie, że sąsiadujący budynek jest murowany, zbudowany z materiałów niepalnych, przy czym nie odnosił tego twierdzenia do pokrycia dachu tego budynku, ale do jego ścian. Tymczasem zgodnie z § 271 ust. 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej rozporządzenie o warunkach technicznych (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690, ze zm.), konieczność zwiększenia odległości określonych - z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe - w § 271 ust. 1 tego rozporządzenia, zachodzi nie tylko wtedy, gdy jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku jest rozprzestrzeniająca ogień, ale również gdy przekrycie dachu jednego z budynków (tj. projektowanego i sąsiedniego) ma taką niekorzystną właściwość. Ponadto z projektu budowlanego przedłożonego do zatwierdzenia rzeczywiście nie wynika, czy ściana północna budynku mieszkalnego na działce nr 404 jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego oraz czy w budynku inwestorów zaprojektowano pokrycie z materiału niepalnego. Bez ustalenia tych okoliczności organ II instancji nie mógł sprawy rozstrzygnąć, a potwierdzenie którejkolwiek z nich spowoduje, że przedłożony projekt budowlany, nie będzie mógł być zatwierdzony z powodu nie spełnienia wymogów dotyczących usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, określonych w § 271 rozporządzenia o warunkach technicznych. Trafny jest również zarzut organu II instancji, dotyczący konieczności graficznego wyróżnienia w projekcie części projektowanego obiektu objętej pierwotnym pozwoleniem na budowę z dnia [...], od części planowanej do wykonania objętej wnioskiem w niniejszej sprawie, analogicznie do sytuacji, o jakiej mowa w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120/03 poz. 1133 ze zm.). Nie jest bowiem możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego tych elementów budynku, które już zostały zrealizowane. Charakterystyczne przy tym jest, że potrzeby uzupełnienia projektu w tym zakresie skarżący nie kwestionował. Podniesiony w skardze zarzut wielokrotnego sprawdzenia przedłożonych rozwiązań projektowych przez organy I i II instancji oraz ich zatwierdzenia decyzją ostateczną, świadczy o niezrozumieniu przez skarżącego celu i skutków kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne na podstawie art. 1 § 1 prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. W ramach tej kontroli bowiem, sąd jest uprawniony między innymi do uchylenia zaskarżonych decyzji ostatecznych (art. 145 § 1 p.p.s.a.), a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.p.s.a.). W razie zastosowania przez sąd administracyjny wskazanych przepisów, ostateczna decyzja administracyjna zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego, a organy administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy mają obowiązek stosować się do oceny prawnej i wskazań sądu. W razie uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd, organy administracji mają więc prawo i obowiązek rozpatrzenia sprawy na nowo, a w kwestiach pozostających poza zakresem związania, o jakim mowa w art. 153 p.p.s.a., mogą dokonać odmiennej oceny sprawy, zwłaszcza w razie zmiany jej okoliczności faktycznych. Ponieważ w niniejszej sprawie doszło właśnie do uchylenia przez WSA w Kielcach ostatecznej decyzji Wojewody z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, Wojewoda przy ponownym rozpatrzeniu sprawy miał obowiązek zastosować się do wskazanej w tym wyroku oceny prawnej oraz wykonać zawarte w nim wskazania co do dalszego postępowania. W związku z przedłożeniem przez inwestora aneksu do projektu budowlanego ocenianego przy poprzednim rozpatrzeniu sprawy, miał też prawo oraz obowiązek dokonać ponownej oceny tego projektu z punktu widzenia wymogów, o jakich mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 prawa budowlanego oraz do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia stwierdzonych i wskazanych nieprawidłowości (art. 35 ust. 2 prawa budowlanego). Dlatego nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy decyzje wydane w sprawie przed wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2006 r. Nieprawdziwe jest natomiast twierdzenie skarżącego, że złożony na żądanie organu aneks do projektu budowlanego złożony w kwietniu 2007 r. nie budził zastrzeżeń merytorycznych. Ocena tego aneksu znalazła się bowiem dopiero w zaskarżonej decyzji, a wcześniej nie była przez organ wyrażana. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że Wojewoda zasadnie uznał, iż dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie co najmniej w znacznej części, co zgodnie z art. 138 § 2 kpa powodowało konieczność uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ponieważ podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.