II SA/Ke 656/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2010 roku sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie renty strukturalnej oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] o odmowie przyznania renty strukturalnej M.B.. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 2 czerwca 2010r. M.B. złożyła w siedzibie organu I instancji wniosek o przejęcie renty strukturalnej po zmarłym mężu J.B.. W załączeniu przedstawiła m.in. oświadczenie, że posiada ustalone prawo do renty z ubezpieczenia społecznego rolników (KRUS). Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił M.B. przyznania renty strukturalnej. W podstawie prawnej powołano § 17 ust. 1 w zw. z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 114, poz. 1191 ze zm.), wskazując, że wobec posiadania przez stronę ustalonego prawa do renty brak podstaw – w świetle w/w przepisów – do uwzględnienia jej wniosku. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji strona wskazała, że połowa gospodarstwa, które w całości zostało przekazane przez jej męża, stanowiła jej własność. Ponadto renta chorobowa nie była jej wypłacona w całości, ponieważ źródłem utrzymania było wspólne z mężem gospodarstwo rolne. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w całości ustalenia faktyczne i argumentację prawną organu I instancji. Powołano się przy tym na decyzję Prezesa KRUS z dnia [...] o ustaleniu M.B. nowej wysokości renty. Organ wskazał, że z uwagi na ustalenie prawa do renty z ubezpieczenie społecznego rolników brak podstaw do przejęcia przez wnioskodawczynię prawa do renty strukturalnej po zmarłym mężu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M.B. powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu, dodając że decyzja organu II instancji jest dla niej krzywdząca. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 22 grudnia 2010r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik M.B. popierając skargę oświadczył, że nie wnosi o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR. Na wstępie wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przejęcie renty strukturalnej po zmarłym mężu J.B., przyznanej mu decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...]. Z tego też względu zasadność sformułowanego przez stronę żądania podlegała ocenie przez pryzmat regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2004r. nr 114, poz. 1191 ze zm.). Jak wynika z § 10 ust. 1 tego rozporządzenia małżonkowi uprawnionemu do renty strukturalnej, w razie śmierci tego uprawnionego, przyznaje się rentę strukturalną, nie dłużej jednak niż do dnia, do którego tę rentę pobierałby uprawniony, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: 1) przekazane gospodarstwo rolne stanowiło źródło utrzymania dla obojga małżonków; 2) małżonek uprawnionego do renty strukturalnej: a) ukończył 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników, b) nie prowadzi działalności rolniczej. Nie jest sporne, że skarżąca posiada ustalone prawo do renty z ubezpieczenia społecznego rolników. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w oświadczeniu M.B. (k. 2 akt administracyjnych) o przysługujących jej uprawnieniach rentowych oraz w treści decyzji Prezesa KRUS z dnia [...] o ustaleniu M.B. nowej wysokości renty (k. 5). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, iż M.B. nie spełnia przesłanki określonej w § 10 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. rozporządzenia, niezbędnej do orzeczenia o przyznaniu renty strukturalnej po zmarłym mężu. Stwierdzić zatem trzeba, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Odnosząc się do zarzutów skarżącej o wypłacaniu jej renty z KRUS w niepełnej wysokości wskazać należy, że świadczenie to przysługuje stronie w oparciu o regulacje ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniach społecznych rolników (Dz. U. z 2008r. nr 50, poz. 291 ze zm.), które to przepisy nie mają zastosowania na gruncie sprawy niniejszej. Jednocześnie należy wyjaśnić skarżącej, że postanowienia § 10 ust. 1 tego rozporządzenia mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dopuszczają jakiegokolwiek uznania administracyjnego przy orzekaniu o uprawnieniach do renty strukturalnej. Podkreślić przy tym trzeba, że zgodnie z jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z tego też względu organy administracji publicznej – wobec bezspornego braku spełnienia przez stronę jednej z przesłanek określonej w § 10 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia – zobligowane były do orzeczenia o odmowie przyznania renty strukturalnej. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.