II SA/Ke 660/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 września 2009 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia 10 września 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez między innymi D. M., od decyzji Wójta Gminy I. z dnia 26 maja 2009r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża kambryjskich piaskowców kwarcytowych "D." wraz z przeróbką surowca na zestawach mobilnych krusząco – sortujących na działkach nr 216, 202, 203, 205/1, 206, 207, 208/1, 209, 220, 221/1, 219, położonych w miejscowości D. gmina I. W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz wypisów z ewidencji gruntów, liczba stron postępowania przekracza 20. Stosownie do art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 25 z 2008r. poz. 150 ze zm.) w związku z art. 153 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 1199 poz. 1227 ze zm.), jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się art. 49 kpa. Zgodnie z nim strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. W niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy I. została ogłoszona przez obwieszczenie, poprzez wywieszenie jej na tablicy ogłoszeń w sołectwie D., a więc na terenie, gdzie będzie realizowana przedmiotowa inwestycja, w dniach od 5 czerwca do 19 czerwca 2009r. Obwieszczenie o wydaniu tej decyzji zostało także wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w I. w dniach od 28 maja do 16 czerwca 2009r. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w B. w dniach od 6 czerwca do 19 czerwca 2009r. Informacja o wydaniu decyzji została także umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach internetowych Urzędu Gminy w I. W związku z tym doręczenie decyzji w trybie art. 49 kpa nastąpiło ze skutkiem prawnym najpóźniej z dniem 19 czerwca 2009r., w związku z czym 14-dniowy termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 3 lipca 2009r. Tymczasem skarżący D. M. złożył odwołanie bezpośrednio do Urzędu Gminy w I. w dniu 24 lipca 2009r., a więc z naruszeniem art. 129 § 2 kpa. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na to postanowienie D. M. zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, gdyż: 1/ w obszarze oddziaływania decyzji znajdują się nieruchomości posiadane przez wójta, przez co wydał on decyzję we własnej sprawie; 2/ że przed jego ( skarżącego) domem znajduje się tablica ogłoszeń dla miejscowości Ł., w której ma być uruchomiona kopalnia i żadnego zawiadomienia na tej tablicy gmina nie umieściła, a poza tym żadnego zawiadomienia żadna z zainteresowanych osób nie widziała, a Gmina I. nie przedstawiła żadnych dowodów, iż zawiadomienia takie zostały wywieszone; 3/ SKO powołało się na przepis art. 46a Prawo o ochronie środowiska, który został uchylony; ponadto nawet gdyby uznać, że przepis ten znajduje zastosowanie, to liczba stron wydanej decyzji nie przekroczyła 20, w związku z czym nie było przesłanek do zawiadomienia poprzez obwieszczenie; 4/ że nie jest prawdą, jakoby decyzja została wywieszona na terenie, na którym ma być realizowana inwestycja, bowiem inwestycja ta faktycznie ma być realizowana we wsi Ł., a nie we wsi D., gdzie zostało wywieszone zawiadomienie; tylko złoże zostało nazwane w dokumentach geologicznych jako "D."; 5/ zawiadomienie o decyzji winno zawierać samą treść decyzji, z pouczeniem o przysługujących przeciwko niej środkach zaskarżenia, co nie zostało spełnione. D. M. podniósł, że decyzja organu I instancji określa również sposób korzystania z jego nieruchomości, czyniąc z niej strefę ochronną kopalni, w związku z czym powinien być o niej zawiadomiony listem poleconym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy odnieść się do trzeciego z zarzutów, sformułowanych w skardze, a więc do tego, czy zachodziła podstawa do zastosowania przez organ I instancji przy doręczaniu decyzji art. 49 kpa. Kolegium wskazało, że przepisem szczególnym umożliwiającym zastosowanie tej formy zawiadomienia jest art. 46a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w jej brzmieniu sprzed nowelizacji, dokonanej ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199 poz. 1227). Faktycznie rację ma skarżący, że z dniem 15 listopada 2008r. art. 46a ustawy Prawo ochrony środowiska został uchylony. Jednakże należy mieć na uwadze to, że postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostało wszczęte 1 października 2008r. to jest w dniu, kiedy wpłynął do urzędu gminy w I. wniosek o wydanie takiej decyzji. Zgodnie zaś z art. 153 powołanej wyżej ustawy z 3 października 2008r., do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 ( a więc ustawy Prawo ochrony środowiska) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. W sprawie nie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 154, a skoro postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z 3 października 2008r.( co miało miejsce w dniu 15 listopada 2008r.), prawidłowo organ uznał, że podstawą do zastosowania art. 49 kpa stanowi art. 46a Prawa ochrony środowiska. Jedynie na marginesie wskazać należy, iż aktualnie obowiązujące przepisy, dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach również przewidują, w sytuacji gdy liczba stron przekracza 20, stosowanie art. 49 kpa ( art. 74 ust. 3 powoływanej już ustawy z 3 października 2008r.). Odnośnie zarzutu, iż liczba stron nie przekroczyła 20, również jest on nieuzasadniony. Jak wynika z dołączonego do wniosku raportu o oddziaływaniu na środowisko, w tym między innymi znajdującej się w tym dokumencie mapy ewidencyjnej z zaznaczeniem zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (zał. Nr 4) oraz wypisu z ewidencji gruntów, liczba stron znacznie przekracza 20, tak więc zachodziły podstawy do zastosowania trybu doręczeń, o jakim mowa w art. 49 kpa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi przede wszystkim wskazać należy, iż w świetle dołączonych do wniosku dokumentów, w szczególności wypisu z ewidencji gruntów, nie może budzić żadnych wątpliwości, iż przedsięwzięcie ma być realizowane w miejscowości D., skoro wszystkie wymienione w decyzji organu I instancji działki są położone w obrębie tej właśnie wsi. W tej sytuacji twierdzenie, że inwestycja ma być realizowana w Ł., gdzie zamieszkuje skarżący, jest niczym nieuzasadnione. Skoro zaś przedsięwzięcie ma być realizowane w miejscowości D., prawidłowo organ I instancji stosując art. 49 kpa dokonał obwieszczenia na tablicy ogłoszeń tego sołectwa. Obwieszczenie zawierało informację o wydaniu w dniu 26 maja 2009r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z podaniem numerów działek, na których będzie realizowane przedsięwzięcie, miejsca, w którym można zapoznać się z decyzją, a także zawierało pouczenie o sposobie i terminie odwołania się od tej decyzji. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy na k. 124 adnotacji na obwieszczeniu, dokonanej przez sołtysa wsi D., obwieszczenie na tablicy ogłoszeń w sołectwie D. było wywieszone od 6 czerwca do 20 czerwca 2009r. Również jeśli chodzi o obwieszczenie dokonane na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy I., w aktach sprawy na k. 128 znajduje się adnotacja sporządzona przez sekretarza gminy, że było ono wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w dniach od 28 maja do 15 czerwca 2009r. W ocenie Sądu są to wystarczające dowody do ustalenia, że obwieszczenia były na tych tablicach ogłoszeń faktycznie wywieszone. To zaś, że skarżący go nie widział, dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie ma żadnego znaczenia. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż D. M. został wskazany jako strona postępowania w związku z tym, że jest właścicielem działki nr 211/2, położonej w D., która to nieruchomość leży w pobliżu planowanej inwestycji. Dlatego też do uznania, że skutecznie - w trybie art. 49 kpa - zostało mu doręczone zawiadomienie o decyzji przesądza dokonanie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń wsi D., gdzie przedsięwzięcie ma być realizowane; natomiast bez znaczenia w tej sytuacji jest brak wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń we wsi Ł., w której mieszka. Ponadto, zgodnie z art. 49 kpa obwieszczenie jest dokonywane w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, przy czym chodzi tu o miejscowość, której dotyczy decyzja – w tym przypadku, w której ma być realizowane przedsięwzięcie, a nie o miejscowości, w których zamieszkują wszystkie strony postępowania. Możliwość zawiadomienia o decyzji w trybie art. 49 kpa zwalnia organ z obowiązku doręczania stronom decyzji listami poleconymi. Jeśli natomiast chodzi o zarzut dotyczący wydania decyzji przez wójta, który zdaniem skarżącego powinien być wyłączony od rozstrzygania, w niniejszej sprawie zarzut ten nie może być przedmiotem badania. Przedmiotem zaskarżenia, a więc i kontroli sądu jest tylko postanowienie organu odwoławczego, stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Skoro podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione, a Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).