II SA/Ke 661/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku H.K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych postanawia I. zwolnić H. K. od kosztów sądowych w całości; II. ustanowić dla H. K. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w Kielcach. We wniosku o przyznanie prawa pomocy H. K. domagał się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Skarżący podał, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, gdyż oboje z żoną utrzymują się z renty wnioskodawcy w wysokości 970,21 zł, a co więcej są osobami schorowanymi, wymagającym stałej opieki lekarskiej. Ponadto H. K. jest inwalidą I grupy i nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji, ani też do podjęcia pracy. Skarżący wskazał, że jest właścicielem domu o powierzchni 50 m² oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 2,5 ha. Innych dochodów ani oszczędności nie posiada. Referendarz sądowy przy Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r. zwolnił H. K. od kosztów sądowych w całości, natomiast oddalił wniosek o ustanowienie radcy prawnego. Sprzeciw od powyższego postanowienia złożył H. K., wnosząc o ustanowienie radcy prawnego i jednocześnie wyjaśnił, że po przebytych w latach 1997 -2007 r. udarach mózgu nie jest w stanie przedstawić w sposób wyraźny swego stanowiska w sprawie słownie ani na piśmie. Ponadto nadmienił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił jego skargę w podobnej sprawie, gdyż nie był w stanie jej prowadzić i musiał skorzystać z pomocy adwokata, który sporządził skargę kasacyjną. Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu na zarządzenie lub postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy, orzeczenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem osądu jest zatem złożony przez H. K. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy u.p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym ), przy czym stosownie do art. 245 § 2 u.p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z treści złożonego przez skarżącego wniosku wynika, że uzyskiwany przez niego dochód pozwala jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych oraz na pokrycie kosztów zakupu leków. Nie jest on natomiast w stanie ponieść kosztów sądowych oraz wydatków związanych z korzystaniem z fachowej pomocy prawnej, natomiast stan zdrowia H. K. utrudnia mu w stopniu znacznym czynny udział w postępowaniu sądowym. Spełnia zatem wszelkie przesłanki do udzielenia mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. W szczególności nie można uznać, że fakt skorzystania przez skarżącego jednorazowo z pomocy fachowego pełnomocnika, który sporządził w jego imieniu skargę kasacyjną przemawia za wnioskiem, iż H. K. jest w stanie ponieść koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.