II SA/Ke 662/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosków [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem p o s t a n a w i a : I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; II. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718) odmówić zawieszenia postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Kielcach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z dnia 14 sierpnia 2015r. znak: 341000-UAGR.872.285.2015.SB o wymierzeniu [...] (zwanej dalej Spółką) kary pieniężnej w łącznej wysokości 24.000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach do gier o nazwie [...] zlokalizowanych w lokalu [....]. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Spółka, domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek strona podała, że nie zachodzą żadne przesłanki negatywne wymienione w art. 61 § 2 pkt 1 (błędnie wskazany we wniosku jako art. 62 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., in fine, stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. W szczególności zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie jej wykonania. Następnie Spółka stwierdziła, że wobec fakultatywnego charakteru instytucji przewidzianej w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnia wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska w organach Służby Celnej odnośnie charakteru gier na urządzeniach oraz różną praktyką organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Ponadto wnosząca wniosek przytoczyła liczne wyroki sądów administracyjnych wydane w 2012r. i 2013r., w których orzeczono o zasadności skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji organów celnych obu instancji, które w jej opinii miały wskazywać na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ lub sąd. Reasumując tę część uzasadnienia wniosku Spółka uznała, że słuszny jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei odnośnie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd – wobec ziszczenia się wszystkich przesłanek powołanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – strona skarżąca podała, że aktualnie wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Na dzień 31 października 2015r. skarżąca zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 8068390,02 zł (według załączonego oświadczenia prezesa zarządu). Z uwagi na niebagatelną kwotę już uiszczonych kar wykonanie zaskarżonej decyzji Spółce grozi utrata płynności finansowej, a to z kolei może skutkować groźbą jej upadłości czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez nią sporu i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Obecnie strona ponosi bowiem duże straty, nie tylko nie osiągając planowanych zysków – co uniemożliwia jej zatrzymanie automatów, ale także ponosząc straty finansowe. Według Spółki w przesłankach wynikających z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi nie tylko o szkodę grożącą samemu skarżącemu, ale również każdą inną szkodę w tym także szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegrania w sądzie. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na postanowienia wydane przez sądy administracyjne, którymi wstrzymano wykonanie decyzji. Ponadto Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-303/15. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia tego wymogu. Jego autor skupił się głównie na okolicznościach mających uzasadniać uwzględnienie wniosku przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., które jednak nie stanowią podstawy do uwzględnienia wniosku przez sąd. Natomiast okoliczności mające wykazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody czy też trudne do odwrócenia skutki, zostały podane w sposób dość ogólny i bez udokumentowania w sposób wyczerpujący aktualnej sytuacji finansowej Spółki – co uniemożliwiło faktyczną ocenę możliwości wystąpienia ww. przesłanek. W tym miejscu zauważyć trzeba, że zapłacone przez stronę kary pieniężne w łącznej wysokości 8068390,02 zł dotyczą okresu od 20 stycznia 2012r. do 31 października 2015r. Tymczasem skarga oraz przedmiotowy wniosek zostały wniesione do tut. Sądu dopiero w dniu 20 czerwca 2016r., a ponadto strona nie przesłała wymienionych jako załączniki rachunku zysków i strat oraz listy zapisów kasowych dotyczących uiszczenia kar pieniężnych. Z uzasadnienia wniosku wynika, że strona skarżąca, pomimo uiszczenia kar pieniężnych w tak wysokiej wysokości, nadal funkcjonuje. Natomiast fakt zapłaty tak znacznej kwoty dowodzi tylko, że strona dysponuje znacznymi zasobami pozwalającymi regulować takie zobowiązania bez zagrożenia dla swego bytu gospodarczego. Zauważyć przy tym trzeba, że we wniosku nie określono nawet liczby toczących się z udziałem Spółki postępowań i relacji ewentualnej wartości nałożonych kar do posiadanego majątku i osiąganych dochodów. Okoliczności tych nie sposób natomiast wywieść na podstawie akt sprawy. Tym samym Spółka, wobec braku ujawnienia swojej rzeczywistej i aktualnej sytuacji majątkowej – w tym osiąganych dochodów i ponoszonych wydatków bądź posiadanych zasobów – nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla niej skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji postanowienia, jako niezaskarżalne w myśl art. 131 p.p.s.a., nie wymaga uzasadnienia, co wynika z art. 163 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.