II SA/Ke 670/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz L. R. kwotę 500 zł (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt II SA/Ke [...] UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania L. R., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (część usługowa z przeznaczeniem na działalność handlową - sklep z artykułami spożywczymi) na działkach nr ewid.[...] i nr ewid.[...] położonych w miejscowości B.. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że w sprawie udzielenia pozwolenia na zabudowę ww. działek na wniosek inwestora z dnia 31 października 2017 r. organ odwoławczy wydał dwie decyzje. Pierwsza z decyzji była decyzją kasatoryjną. Następną decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 1180/19 uchylił. Rozpatrując po raz kolejny niniejszą sprawę z uwzględnieniem wytycznych Sądu zawartych w powyższym wyroku, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, poprzez: 1) zaprojektowanie budynku zgodnie z wymogami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego G. B. (przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. B. - ETAP I, zmieniony uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2011 r. i zmieniony uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., ujednolicony uchwałą Rady G. B. nr [...] z dnia [...] października 2016 r. - zwanego dalej "mpzp", "Plan"), w zakresie kąta nachylenia połaci dachowych, z uwzględnieniem ustaleń zawartych w § 38 ust. 1, § 10, § 19 ust. 2 oraz § 21 ust. 1, 2 i 3 mpzp; 2) przedłożenie specjalistycznej dokumentacji, o której mowa w § 38 ust. 1, § 10, § 19 ust. 2 oraz § 21 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012 r.". Po usunięciu przez inwestora wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej "P.b." decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę spornego budynku usługowo-handlowego przeznaczonego na usługi gastronomiczne, usługi turystyczne (wynajem pokoi) z częścią handlową. Wniesione zostało odwołanie od tej decyzji. W toku postępowania odwoławczego od powyższej decyzji organu pierwszej instancji G. B. pismem z dnia 8 kwietnia 2021 r. poinformowała Wojewodę, że historyczny układ urbanistyczny, będący centrum miejscowości B., objęty ochroną konserwatorską w mpzp nie został ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Jednocześnie Wojewoda ustalił, że: - zabytkowy układ urbanistyczny był wskazany przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. Delegatura w S. do umieszczenia w gminnej ewidencji zabytków; - ww. układ urbanistyczny nie został wpisany do rejestru zabytków Wojewoda; - brak jest aktualnej ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków opisującej architekturę zabytkowych domów w miejscowości B.. Wojewoda przedstawił następnie założenia projektu budynku mieszkalno-usługowego, wskazując, że budynek ten usytuowany jest w linii zabudowy Rynku jako budynek murowany, dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, zaprojektowany w odległości 1,42 m od granicy z działką nr ewid.[...] oraz w granicy z działką nr ewid.[...] Przestrzeń między budynkami na działkach nr ewid.[...] i nr ewid.[...] jest to tak zwany "miedzuch", czyli ścieżka. Przestrzeń ta od strony Rynku jest zamknięta do wysokości parteru murem z drzwiami, jest to teren prywatny inwestora. W głębi działki usytuowany jest budynek gospodarczy, parterowy, niepodpiwniczony, całkowicie zrujnowany. Teren, na którym znajdują się działki nr ewid.[...] i nr ewid.[...] oznaczono symbolem 2.MN.10 na rysunku mpzp. Jak wskazał organ odwoławczy, z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania terenu badanej inwestycji, sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany pod numerem [...] w dniu 6 grudnia 2016 r., do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę S. wynika, że budynek ten usytuowany jest w całości na działce nr ewid.[...] stanowiącej własność inwestora: - ścianą zachodnią z drzwiami do części mieszkalnej i do sklepu oraz z oknami - w linii zabudowy Rynku wyznaczonej przez budynki na sąsiednich działkach; - ścianą północną bez drzwi i okien, będącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego - w granicy z działką nr ewid.[...], inwestor dysponuje na cele budowlane pasem działki nr ewid.[...] o szerokości 3,0 m przyległym do działki nr ewid.[...]; - ścianą wschodnią z drzwiami i oknami oraz z wjazdem na parking usytuowany w piwnicy - w zmiennej odległości 11,03 m - 12,31 m od granicy z drogą wewnętrzną - działka nr ewid.[...]; - ścianą południową bez drzwi i okien, będącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego - w granicy z działką nr ewid.[...], stanowiącą współwłasność L. R. - granica południowa działki nr ewid.[...] jest częściowo zabudowana budynkiem mieszkalnym - w zachodniej części oraz budynkiem gospodarczym we wschodniej części i projektowany budynek częścią ściany przylega do budynku mieszkalnego, część ściany projektowanego budynku usytuowana jest w granicy niezabudowanej, pozostała część ściany przylega do budynku gospodarczego na działce nr ewid.[...]; ze względów konstrukcyjnych między budynkiem projektowanym, a budynkami istniejącymi zaprojektowano szczelinę dylatacyjną wypełnioną styropianem. Projektowany budynek wypełnia zachodnią i środkową część działki inwestora nr ewid.[...], wschodnią część działki nr ewid.[...] przylegającą do drogi wewnętrznej zajmuje teren utwardzony, teren biologicznie czynny i miejsce parkingowe dla osób niepełnosprawnych. Usytuowanie budynku ma cechy zabudowy szeregowej. Budynek jest parterowy, z poddaszem nieużytkowym, częściowo podpiwniczony, piwnice usytuowane są pod wschodnią częścią budynku. W usytuowaniu piwnic wykorzystano naturalne ukształtowanie terenu, to jest spadek terenu w kierunku wschodnim. Na parterze budynku zaprojektowano sklep spożywczy i dwa mieszkania - powierzchnia mieszkalna budynku wynosi 128,91 m2, zaś usługowa (handel) 116,04 m2. W piwnicy usytuowano trzy miejsca postojowe. Wysokość budynku wynosi 9,70 m (od strony Rynku 8,05 m). Wojewoda wyjaśnił, że we wskazanej przez WSA w Kielcach kwestii kąta nachylenia połaci dachowej tego budynku projektant posiadający stosowne przygotowanie zawodowe stwierdził, że projektowany budynek, zgodnie z § 21 ust. 3 mpzp, został zaprojektowany na wzór domów znajdujących się w ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków w tym: kształtu dachu i kąta nachylenia połaci dachowych, proporcji, kolorystyki, detalu architektonicznego. Pierzeja istniejących budynków w sąsiedztwie projektowanego budynku posiada dachy o kącie nachylenia połaci: budynki z okresu lata 20-te i 30-te XX w - ok. 10° i ok. 15°, zaś budynki wzniesione w ciągu ostatnich 10 lat - ok. 20° i ok. 25°. Istniejący na działce inwestora budynek przeznaczony do rozbiórki posiada widoczne ślady rozbudowy dachu w latach 60-tych XX wieku, z kąta nachylenia połaci dachowej 10°-15° na 25°. Zważywszy na planowaną funkcję budynku i wymagania przewidziane w strefie ochrony zabytkowego układu urbanistycznego, w projektowanym budynku pochylenie połaci dachowej wynosi 15°. Nadto z uwagi na fakt, że w strefie ochrony zabytkowego układu urbanistycznego, zgodnie z § 21 ust. 2 mpzp, zabrania się zmiany zabytkowego układu przestrzennego i kompozycyjnego, kąt nachylenia połaci dachowych 15° projektowanego budynku dostosowano do istniejącej zabudowy oraz w nawiązaniu do istniejącego na działce inwestora budynku. Projektując nachylenie połaci dachowej 15°, podjęto działania zgodnie z § 19 ust. 2 mpzp, zmierzające do przywrócenia walorów kulturowych obszarów, które uległy częściowej zmianie. Organ odwoławczy, mając na względzie powyższy wyrok WSA w Kielcach, ocenił, że zgodność projektu budowlanego ww. inwestycji z ustaleniami mpzp w zakresie kształtu dachu tej inwestycji nie została wyjaśniona w sposób należyty. Dlatego też pismem z dnia 31 marca 2021 r. Wojewoda wezwał inwestora do wskazania fragmentów w ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków, o której mowa w ustaleniach zawartych w § 21 ust. 3 mpzp, będących podstawą do oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu. Autor projektu budowlanego odpowiedział na wezwanie pismem z dnia 22 kwietnia 2021 r., że podstawą do oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego w zakresie m.in. kształtu dachu i kąta nachylenia połaci dachowych z ustaleniami Planu były wymienione w tym piśmie obiekty znajdujące się w ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków wymienione w § 19 Planu. Jednocześnie Wojewoda na podstawie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. Delegatura w S. ustalił, że brak jest aktualnej ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków opisującej zabytkowe domy, w szczególności w zakresie kształtu dachu i kąta nachylenia połaci dachowej, proporcji, kolorystyki, detalu architektonicznego. Następnie organ drugiej instancji powołał się na treść postanowień mpzp zawartych w § 2, § 10, § 20, § 28 i § 39 ust. 1 Planu i ocenił, że mieszkalno-usługowa funkcja projektowanego budynku jest zgodna z przeznaczeniem terenu 2.MN.10 w zakresie przeznaczenia podstawowego z uwzględnieniem przeznaczenia uzupełniającego, którym w analizowanym przepadku jest sklep spożywczy (handel). Wojewoda stwierdził, że w zapisach mpzp brak jest wskazania, jakie winny być proporcje między przeznaczeniem podstawowym i przeznaczeniem uzupełniającym dla terenów oznaczonych symbolem MN. Oceniając, że handel spożywczy uzupełnia zabudowę mieszkaniową, gdyż jest usługą istotną i oczekiwaną przez mieszkańców oraz biorąc pod uwagę proporcje wyznaczone przez autorów Planu dla terenów MW, U i USr, organ odwoławczy stwierdził, że przyjęcie tych samych proporcji dla przeznaczenia podstawowego i przeznaczenia uzupełniającego dla terenu 2.MN.10 jest właściwym rozwiązaniem. Wojewoda podzielił zatem stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie zgodności sposobu zagospodarowania działki nr ewid.[...] i części działki nr ewid.[...] z ustaleniami mpzp, oceniając jako właściwe przyjęcie wskaźnika intensywności zabudowy jak dla zabudowy szeregowej i zaakceptował kształt architektoniczny budynku także w zakresie kąta nachylenia połaci dachowej. Zdaniem organu odwoławczego, sporny budynek swoim usytuowaniem na działce nie narusza zasad, parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu, a bryłą, wysokością w kalenicy nie narusza parametrów, wskaźników i wymogów architektoniczno-przestrzennych, dotyczących kształtowania zabudowy, określonych dla całego obszaru objętego mpzp oraz dla terenu MNU. W kwestii kształtu architektonicznego tego budynku, w szczególności przyjętego kąta nachylenia połaci dachowej, Wojewoda przyjął wyjaśnienia autora projektu budowlanego, oceniając je jako wyczerpujące. W związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony środowiska organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wojewoda wskazał, że w analizowanym przypadku możliwość usytuowania budynku w granicy z sąsiednimi działkami wynika z § 12 ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002r.", bowiem zabudowa Rynku ma charakter pierzejowy (§ 21 ust. 1 pkt 1 mpzp), a dodatkowo działka inwestora, uwzględniając pas działki nr ewid.[...], jest działką wąską (10,77 m + 3,00 m < 16 m). Organ odwoławczy dodał, że w projekcie budowlanym inwestycji znajduje się analiza zacieniania i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynku na działce nr ewid.[...], więc zostały przeanalizowane kwestie objęte § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, zawarte w § 271-273 tego rozporządzenia, również nie zostały naruszone. Do budynku zapewniony jest dojazd i dojście, zgodnie z przepisem § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wody opadowe odprowadzane będą na teren własnej działki, zgodnie z przepisami § 28 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zapewniono miejsca postojowe i miejsce na pojemnik na odpady stałe. W ocenie Wojewody, projekt budowlany inwestycji jest kompletny, składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno-budowlanego, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. W tym stanie rzeczy, zdaniem Wojewody, brak jest podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę planowanej inwestycji. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenia zawarte w § 2 pkt 10 mpzp stanowią, iż ograniczenie 70 m2 dotyczy jedynie rzemiosła i produkcji. Takie rozumienie ustaleń miejscowego planu jest zgodne z interpretacją zapisów sporządzoną przez Biuro Planowania Przestrzennego MGGP S.A. z T. z dnia 14 listopada 2028 r. L. Dz. [...], znajdującą się w aktach sprawy, zaś WSA w Kielcach w wyroku z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 1180/19 przyjął wyjaśnienie Wojewody. W kwestii uzyskania pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych na działce nr ewid.[...], jako znajdującej się na terenie strefy ochrony konserwatorskiej wyznaczonej ustaleniami mpzp, Wojewoda wyjaśnił, że postanowienia Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dotyczące zabudowy działki inwestorów budynkiem usługowo - handlowym, znajdują się w aktach sprawy. Ponieważ dotyczą one zabudowy działki nr ewid.[...], niezależnie od funkcji obiektu, jaki planuje się wybudować na działce, organy uznały, że są one wiążące także dla budynku mieszkalno-usługowego. Wojewoda wyjaśnił również, że Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie znalazł kompetencji do zajęcia stanowiska w sprawie zabudowy działki inwestora budynkiem usługowo-handlowym. Stanowisko to jest podyktowane treścią postanowień Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oceniającego powyższe postanowienia w trybie zażaleniowym. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają zaś podstaw do kwestionowania stanowiska Ś. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz stanowiska Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Organ ocenił zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami mpzp w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. i wskazał, że miedzuch (ścieżka) istniejący między budynkiem inwestora przeznaczonym do rozbiórki i budynkiem skarżącej nie był widoczny od strony Rynku, gdyż zamknięty był ścianą o wysokości parteru z drzwiami. W budynku mieszkalno-usługowym w miejscu ściany z drzwiami zaprojektowano wejście do parterowej części mieszkalnej tego budynku. Kontynuując kwestię uzgodnienia inwestycji z właściwymi organami ochrony zabytków, Wojewoda wyjaśnił, że wskazany w odwołaniu § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczy budynku będącego przedmiotem wydawanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie budynków na sąsiednich działkach, więc nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że budowa rzeczonego budynku w zabudowanej granicy została zaprojektowana przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane, który załączył oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Do zagadnienia usytuowania nowego budynku w zabudowanej granicy projektant odniósł się, wskazując, iż projektowany budynek nie będzie połączony z istniejącymi budynkami na działce sąsiedniej - stanowić będzie niezależną konstrukcję oddylatowaną styropianem. Ponadto - zgodnie z projektem budowlanym - fundamenty nowego budynku winny być posadowione na poziomie fundamentów budynku istniejącego na sąsiedniej działce, a więc zgodnie ze sztuką budowlaną. Zatem z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że nie przewiduje się wykopów głębszych niż głębokość posadowienia budynku istniejącego na działce nr ewi. 530. Wojewoda uznał, wobec załączonych do projektu oświadczeń przez projektanta, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw do wyjaśniania sposobu wykonania ekspertyzy. L. R. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody, zaskarżając ten akt w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 5 ust. 1 pkt 7 i 9 P.b. polegające na tym, że nowobudowany budynek ma być posadowiony w odległości 2 cm od budynku skarżącej (tyle wynosi szczelina dylatacyjna), co jest w zasadzie niewykonalne i w konsekwencji oba budynki będą ze sobą połączone, co oznacza, że projekt nie chroni interesów skarżącej jak nakazuje prawo, wręcz je narusza; 2) § 204 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem wybudowanie budynku takiego jak obecnie przewiduje projekt spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników budynku w bezpośrednim sąsiedztwie, a także spowoduje obniżenie przydatności do użytkowania domu skarżącej; 3) § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia, gdyż decyzję wydano w oparciu o projekt budowlany zawierający niepełną, lakoniczną ekspertyzę techniczną budynku skarżącej, którą opracowano bez wykonania jakichkolwiek odkrywek fundamentów domu istniejącego na działce nr ewid.[...], bez oceny stanu nośności stropów w domu skarżącej, w konsekwencji projektant w ogóle nie wykazał w tej ekspertyzie, jakie będzie oddziaływanie nowobudowanego obiektu (prawie trzykrotnie większego niż budynek istniejący) na budynki na działce sąsiedniej; 4) § 38 ust. 1, § 21 ust. 2 pkt 1, § 21 ust. 3, a także § 10 mpzp, bowiem w projektowanym budynku pochylenie połaci dachowej ma wynosić 15°, czyli dla obiektów innych niż budynki mieszkalne, tymczasem projektowany budynek ma pełnić w przeważającej części funkcję mieszkalną (128,91 m2); zaprojektowane nachylenie dachu nie odpowiada także nachyleniu dachu budynku znajdującego się obecnie na działce inwestora, które wynosi 25°, a także obiektów sąsiednich, więc nowy obiekt nie jest zgodny z § 10 mpzp wskazującym, że nową zabudowę trzeba realizować w nawiązaniu do lokalnej tradycji oraz zharmonizować z istniejącym otoczeniem; 5) § 21 ust. 2 pkt 1 mpzp, gdyż kąt nachylenia dachu nie jest taki jak obecnie istniejącego budynku ani jak budynków sąsiednich; gabaryty budynku, który ma powstać, jego forma, proporcje (budynek ogromny, blok) nie odpowiadają istniejącym budynkom; wyjaśnienie organu podane w uzasadnieniu decyzji, że na podstawie rozmowy telefonicznej poczyniono jakieś ustalenia są nie do zaakceptowania - nie sporządzono notatki z tej rozmowy, kto rozmawiał i w jakiej dacie; nie zwrócono się na piśmie o udzielenie odpowiedzi pisemnej; nie wydaje się prawdopodobne, aby w ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków brak było zapisów dotyczących zabytkowych domów w zakresie kształtu dachu, kąta nachylenia połaci dachowej, kolorystyki, proporcji, detalu architektonicznego; nadto autor projektu wezwany do złożenia wyjaśnień wskazał, że podstawą do oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami mpzp były obiekty znajdujące się w ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków wymienione w § 19 ww. planu; nie wyjaśnił organ tych sprzeczności; zatwierdzony projekt narusza ww. przepisy, gdyż ani kąt nachylenia dachu nie jest taki jak obecnie istniejącego budynku, ani jak budynków sąsiednich, ponadto gabaryty budynku, który jest projektowany, jego forma, proporcje nie odpowiadają budynkom istniejącym; ustalenia określone w § 21 ust. 3 mpzp są przecież wiążące dla Starosty wydającego decyzję; zatwierdzony projekt narusza art. 35 ust. 1 P.b., gdyż jest niezgodny z ustaleniami mpzp; 6) art. 39 ust. 3 P.b. - projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie układu urbanistycznego B. objętego ochroną konserwatorską w mpzp, a tym samym winna być uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a takiego uzgodnienia brak; Wojewódzki Konserwator Zabytków zobligowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (który wskutek odwołania uchylił decyzję konserwatora), do wyjaśnienia przyczyn i podstaw zmiany jego decyzji, wydał postanowienie i nie znalazł kompetencji do zajęcia stanowiska w tej sprawie; postanowienie to zostało doręczone stronom z błędnym pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie i dlatego nie zostało przez zainteresowane strony zaskarżone; Wojewódzki Konserwator Zabytków w pierwszej wydanej decyzji odmówił uzgodnienia spornego projektu, następnie zmienił zdanie, choć projekt nie został zmieniony ani poprawiony i wydał decyzję pozytywną, a ostatecznie postanowienie, że nie znajduje kompetencji do zajęcia stanowiska w sprawie; organ ten błędnie zinterpretował postanowienie i uzasadnienie wydane przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który nakazał wyjaśnić zmianę ww. decyzji i uzasadnić kompetencje; 7) § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegające na tym że ekspertyza techniczna nie została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków; organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że ekspertyza ta dotyczy budynku będącego przedmiotem wydawanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie budynków na sąsiednich działkach; nie można § 2 ust. 4 rozporządzenia interpretować w oderwaniu od § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 tego rozporządzenia, więc ekspertyza wymaga uzgodnień konserwatora; gdyby zaś przyjąć argumenty Wojewody za trafione, to nowoprojektowany budynek winien podlegać ekspertyzie technicznej, a ta uzgodnieniom z Konserwatorem Zabytków, których także brak; 8) § 39 pkt 3 mpzp, które przewiduje możliwość przeznaczenia części budynków mieszkalnych lub gospodarczych pod usługi podstawowe, zaś § 2 pkt 10 ww. aktu stanowi, iż usługi podstawowe to usługi handlu, gastronomii, rzemiosła i produkcji z ograniczeniem do 70 m2 powierzchni - tymczasem zatwierdzony projekt budowlany obejmuje budynek mieszkalno-usługowy o powierzchni mieszkalnej 128,91 m2 oraz część handlową o powierzchni 116,04 m2, a więc dwukrotnie więcej niż przewiduje to mpzp terenu G. B.. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, co miało znaczący wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a to art. 7 k.p.a., gdyż planowana inwestycja to prawdopodobnie jedyna inwestycja, która zgodnie z mpzp jest realizowana na terenie objętym ochroną konserwatorską, której inwestor nie posiada uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Nadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi opinii technicznej profesora dr hab. inż. P. M. z dnia 23 czerwca 2021 r. dotyczącej oceny rozwiązań konstrukcyjnych i ekspertyzy zawartych w dokumentacji technicznej na okoliczność wykazania, że ekspertyza techniczna załączona do projektu budowlanego, która stała się podstawą wydania decyzji przez Starostę Staszowskiego i Wojewodę, sporządzona przez architekta P. O., który jest jednocześnie autorem projektu całej inwestycji, jest niekompletna, a wnioski w niej zawarte niezasadne i nie powinny stać się podstawą zatwierdzenia projektu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. pełnomocnik uczestnika postępowania P. C. - adwokat A. C. wniosła o oddalenie skargi w całości i oddalenie wniosku zawierającego opinię techniczną. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu załączonego do skargi, zawierającego opinię techniczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo. Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej była decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego. Na wstępie podkreślić należy, że sprawa była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej tut. Sądu i w wyroku z dnia 11 marca 2020 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 1180/19 Sąd uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał na konieczność dokonania wnikliwej analizy zgodności projektu budowlanego w zakresie nachylenia dachu projektowanego budynku mieszkalno-usługowego na działce inwestora. Zgodnie z kontrolowanym projektem budowlanym pochylenie połaci dachowej w projektowanym budynku wyniesienie 150. Przy ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i rozpoznaniu sprawy organy oceniły, że ww. budynek został zaprojektowany - zgodnie z § 21 ust. 3 m.p.z.p.- na wzór domów znajdujących się w ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków w tym: kształtu dachu i kąta nachylenia połaci dachowych, proporcji, kolorystyki, detalu architektonicznego. Jak zbadały organy, w oparciu o przedstawione przez inwestora wyjaśnienia, pierzeja istniejących budynków w sąsiedztwie projektowanego budynku posiada dachy o kącie nachylenia połaci: budynki z okresu lata 20-te i 30-te XX w - ok. 10° i ok. 15°, zaś budynki wzniesione w ciągu ostatnich 10 lat - ok. 20° i ok. 25°. Istniejący na działce inwestora budynek przeznaczony do rozbiórki posiada widoczne ślady rozbudowy dachu w latach 60-tych XX wieku, z kąta nachylenia połaci dachowej 10° -15° na 25°. Zgodzić należy się z organem, że zważywszy na treść § 21 ust. 2 m.p.z.p. i zakaz zmiany zabytkowego układu przestrzennego i kompozycyjnego, kąt nachylenia połaci dachowych projektowanego budynku ustalony na poziomie 15° dostosowano do istniejącej zabudowy oraz w nawiązaniu do istniejącego na działce inwestora budynku. Takie nachylenie połaci dachowej zmierza także do przywrócenia walorów kulturowych obszarów, które uległy częściowej zmianie (§ 19 ust. 2 m.p.z.p.). Trzeba bowiem zauważyć, że inwestor, a za nią organy, objęły analizą nachylenie dachu w budynkach, które wymienione są w ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków. Budynki te równocześnie wymienione są w § 19 ust. 1 Planu, co wskazuje na rzeczywiste dążenie inwestora do zachowania zabytkowego charakteru układu urbanistycznego, gdzie projektowany budynek ma być posadowiony. Sąd w ww. wyroku uznał nadto, że skoro projektant zaliczył obiekt do drugiej kategorii geotechnicznej, a przy zaliczeniu budynku do drugiej kategorii geotechnicznej wymagana jest nie tylko opinia geotechniczna, ale także dokumentacja przygotowana zgodnie z § 9 i § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463), to brakowało takiej dokumentacji w poprzednio kontrolowanym projekcie budowlanym. Do aktualnie zatwierdzonego projektu budowlanego załączone zostało opracowanie – "Geotechniczne warunki posadowienia obiektu" zawierające opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża geotechnicznego i projekt geotechniczny. W opracowaniu tym specjalista z zakresu geologii wskazał, że na terenie, na którym ma być realizowana projektowana inwestycja, występują grunty antropogeniczne – nasypy, a pod warstwą nasypów zalegają gliny piaszczyste z domieszką glin pylastych i piasków gliniastych. Autor opracowania określił szereg parametrów geotechnicznych (tabela nr 1), które należy uwzględnić w projekcie budowlanym dla przedmiotowej inwestycji. Zalecił, aby grunty nasypowe wymienić na zagęszczone piaski stabilizowane cementem, kruszywo, przekrusz betonowy lub "chudy beton", zachowując minimalny wskaźnik zagęszczenia gruntów nasypowych Is ? 0,95. Niewątpliwie zatem organy wywiązały się z wytycznych Sądu w tym zakresie, że zatwierdziły projekt budowlany, w którym zawarte zostały dokumenty wymagane rozporządzeniem w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Z uzasadnienia kontrolowanych obecnie decyzji nie wynika jednak, aby organy przedmiotem sprawdzenia uczyniły to, czy w projekcie uwzględnione zostały wnioski płynące z opracowania dotyczącego geotechnicznych warunków posadowienia spornego obiektu. Niewątpliwie za konkretne rozwiązania techniczno-budowlane odpowiada projektant, organy architektoniczno-budowlane nie mogą ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego. Niemniej jednak nadzór i kontrola nad przestrzeganiem zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi pozostał nadal jednym z podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej, o czym wyraźnie stanowi art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego (por. ww. wyrok WSA w Gdańsku i tam: Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 119; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2018 r., VII SA/Wa 2663/17, LEX nr 2549103). Organy te powinny stać na straży projektowania i budowania obiektu budowlanego w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.), dotyczących m.in. nośności i stateczności konstrukcji, jak również bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów oraz z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej (zob. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i d i pkt 9 Prawa budowlanego). Ten podstawowy obowiązek organów architektoniczno-budowlanych nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku przy granicy lub w bezpośrednim zbliżeniu do granicy, czyli w takim przypadku, z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Powyższe oznacza, że w obliczu jakichkolwiek wątpliwości, czy przyjęte rozwiązania projektowe realizują wytyczne zawarte w art. 5 Prawa budowlanego, w szczególności jeżeli może to mieć znaczenie dla bezpieczeństwa użytkowania budynku sąsiedniego, organy powinny zobowiązać inwestora do wyjaśnienia takich wątpliwości. W projekcie budowlanym przy opisie kolejnych prac budowlanych (szczególnie na etapie wykopów i fundamentowania) brakuje wskazań co do przygotowania podłoża gruntowego według zaleceń geologa. Wątpliwości budzi, w ocenie Sądu, zakres dokonanego w tej sprawie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzenia kompletności projektu budowlanego w zakresie ekspertyzy technicznej, ponieważ nie wynika z treści tej ekspertyzy, aby uwzględniała ona wyniki badań geologicznych podłoża gruntowego. W niniejszej sprawie projektant, kierując się dyspozycją § 204 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej jako "rozporządzenie"), zgodnie z którym wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, włączył do projektu budowlanego ekspertyzę techniczną w przedmiocie: stanu obiektów istniejących – budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych na działce nr ewid.[...] przy granicy działki stwierdzającą ich stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego budynku mieszkalno-usługowego na działce nr ewid.[...] (str. 142-145 proj. bud.). Porównanie treści ekspertyzy technicznej załączonej do poprzednio zatwierdzonego projektu budowlanego z ekspertyzą techniczną załączoną do projektu budowlanego zatwierdzonego obecnie kontrolowanymi decyzjami obu instancji, wskazuje, że nie uległa ona zmianie. Co istotne nie wynika z treści ekspertyzy, aby jej autor zapoznał się z wynikami opinii geotechnicznej, a bez wątpienia realizacja zaleceń tej opinii jest istotna z punktu widzenia stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania obiektu istniejącego na działce nr ewid.[...] W myśl § 206 rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Z § 206 ust. 2 rozporządzenia wynika zaś, że rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Zatem ekspertyza taka musi uwzględniać zalecenia zawarte w opinii geotechnicznej w obliczu zaprojektowania nowego obiektu w bezpośrednim sąsiedztwie budynku na działce nr ewid.[...], gdzie oba budynki ma oddzielać wyłącznie szczelina dylatacyjna o szerokości 2 cm na poziomie fundamentów. Stateczność konstrukcji budynku projektowanego ma wobec tego kluczowe znaczenie dla stateczności budynku istniejącego na nieruchomości sąsiedniej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ustanowienie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Już na etapie przygotowania dokumentacji projektowej powinny zostać określone: po pierwsze rozwiązania projektowe istotne z punktu widzenia oddziaływania na bezpieczeństwo użytkowników budynku bezpośrednio sąsiadującego oraz jego przydatność użytkową, pod drugie uwarunkowania techniczno-budowlane istniejącego budynku. Uwarunkowania te winny zostać zweryfikowane i potwierdzone rzeczywistymi danymi (zob. wyrok WSA w Gdańsku, II SA/Gd 81/19, lex nr 2689371). Zatem dla oceny bezpieczeństwa użytkowania i przydatności użytkowej budynku istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego obiektu znaczenie mają nie tylko właściwe rozwiązania projektowe dla nowoprojektowanego obiektu budowlanego (głównie poprzez zapewnienie nośności i stateczności konstrukcji projektowanego budynku), ale także istotne są uwarunkowania techniczno-budowlane istniejącego budynku (w tym przypadku budynku na działce nr ewid.[...]). Jak to wyżej zostało wskazane, brakuje w projekcie budowlanym, w tym w ekspertyzie technicznej zawartej w projekcie budowlanym, analizy wniosków płynących z opinii geotechnicznej w zakresie wymogów dla posadowienia nowoprojektowanego obiektu w ustalonych w tej opinii warunkach gruntowych, co może mieć znaczenie dla nośności i stateczności tego obiektu. Gdyby nawet uznać, że projektant, który odpowiada za zgodność rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami sztuki budowlanej, poprzez zaktualizowanie podpisów pod projektem budowlanym dał wyraz temu, że wnioski płynące z dokumentacji geotechnicznej zostały przez autorów dokumentacji projektowej (czy osoby sprawdzające projekt) zaakceptowane i nie musi to przekładać się na zmianę rozwiązań projektowych, w tym na treść ekspertyzy technicznej, to i tak ekspertyza ta zawiera istotne braki w części dotyczącej analizy stanu istniejącego na działce nr ewid.[...] budynku. Brakuje w ekspertyzie technicznej szczegółowych danych, które posłużyły projektantowi do sformułowania w tej ekspertyzie końcowego wniosku, że wpływ budowy na stan techniczny budynku istniejącego nie zagraża jego nośności. Danych takich bowiem oceniana ekspertyza nie zawierała. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia zaleceń projektanta zawartych w projekcie budowlanym. Otóż na rysunku z przekrojem pionowym C-C (str. 86 projektu budowlanego) jest zalecenie, że posadowienie projektowanych fundamentów ma być na poziomie fundamentów istniejącego budynku. Z porównania treści projektowych zawartych na tym rysunku z rysunkami zawierającymi przekroje pionowe A-A i B-B wynika, że wykopy fundamentowe wskazane na rysunku z przekrojem pionowym C-C mają sięgać głębokości 1,20 m. Na kolejnych rysunkach (przekroje pionowe A-A i B-B) brakuje zalecenia dotyczącego głębokości posadowienia fundamentów względem fundamentów posadowienia budynku na działce sąsiedniej, a równocześnie widać na tych rysunkach, że głębokość takich wykopów będzie zmienna tj. będzie wynosić od 1,20 m do 3,40 m. Jednocześnie, jak podniesiono wyżej, brakuje w ekspertyzie technicznych danych dotyczących głębokości posadowienia fundamentów budynku na działce nr ewid.[...] Co prawda wśród materiałów źródłowych ekspertyzy wymieniona jest pozycja "odkrywki budowlane", ale nie ma w treści tej ekspertyzy żadnych konkretnych informacji, do jakich ustaleń te odkrywki doprowadziły autora ekspertyzy. Takie dane powinny bezwzględnie znaleźć się w ekspertyzie, zwłaszcza odnośnie głębokości posadowienia fundamentów budynku istniejącego na działce sąsiedniej, skoro fundamenty projektowanego budynku nie mogą być posadowione poniżej poziomu budynku istniejącego tym bardziej, że głębokość posadowienia fundamentów nowoprojektowanego budynku jest zmienna. Treść projektu budowlanego wzbudziła więc wątpliwości Sądu co do prawidłowości ekspertyzy technicznej - sporządzonej na zasadzie § 206 ust. 1 rozporządzenia - zatwierdzonej przecież zaskarżoną decyzją, a wcześniej decyzją organu pierwszej instancji. Ujawnione niedostatki zaakceptowanej przez organy ekspertyzy technicznej - stanowiącej część zatwierdzonej dokumentacji projektowej - niewyeliminowane przez organy pomimo spoczywających na tych organach opisanych wyżej obowiązkach, doprowadziły do wydania ww. decyzji z naruszeniem prawa. Te wątpliwości nabierają szczególnego znaczenia wobec omówionych powyżej wniosków płynących z dokumentacji geotechnicznej, chociażby w zakresie konieczności zagęszczenia gruntu. W projekcie brakuje wytycznych projektanta z tym związanych, choć, jak wskazał tut. Sąd w sprawie II SA/Ke 1180/19, obawy strony o nienaruszalność fundamentów budynku na działce nr ewid.[...] zostaną zweryfikowane na skutek przygotowania specjalistycznej dokumentacji określającej geotechniczne warunki posadawiania obiektu. Podsumowując, kompletność projektu budowlanego powinna wzbudzić wątpliwości organów orzekających w tej sprawie wobec dostrzeżonej ułomności jednego z jej zasadniczych elementów tj. ekspertyzy technicznej, co następnie winno skutkować podjęciem czynności wyjaśniających w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, do czego jednak w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie doszło. Istotne braki merytoryczne analizowanej ekspertyzy technicznej uwypukla opinia prywatna załączona do skargi, która jednak nie mogła stanowić dowodu w sprawie, skoro w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Dlatego też złożenie przez stronę skarżącą kontropinii na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, zamiast w toku postępowania administracyjnego, należy uznać za działanie spóźnione. Stąd, kierując się dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej, uwzględniając treść tej opinii jako uzupełnienie argumentacji skargi. Skuteczne okazały się w efekcie zarzuty skargi, które dotyczyły naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 7 i 9 oraz § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Sąd nie uwzględnił jednak zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze wskazanych wyżej powodów. Dodatkowo należy dodać, że kwestia likwidacji "miedzucha" była przedmiotem oceny sądowoadministracyjnej w sprawie II SA/Ke 1180/19 i organy, jak również Sąd, tą oceną są związane z mocy art. 153 p.p.s.a. Podobnie kwestie uzgodnienia realizacji inwestycji (w tym ekspertyzy technicznej) z konserwatorem zabytków, jak również przeznaczenia 116,06 m2 powierzchni budynku na część handlową, Sąd w ww. wyroku z dnia 11 marca 2020 r. już rozstrzygnął. W szczególności Sąd wskazał, że zabytkowy układ urbanistyczny nie został ujęty w gminnej ewidencji zabytków, co nie wymagało uzgodnienia inwestycji z właściwym konserwatorem zabytków. Również powierzchnia usługowa budynku jest zgodna z § 2 pkt 10 Planu. Sąd nie dopatrzył się wobec tego naruszenia przepisów prawa miejscowego wskazanych w zarzutach skargi, a podniesionych w związku z kwestiami wyjaśnionymi powyżej. Z wyżej wskazanych powodów Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. W punkcie II sentencji wyroku orzeczono o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis od skargi w wysokości 500 zł. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy uwzględnią powyższą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, w szczególności wypełniając obowiązki określone w art. 35 Prawa budowlanego, doprowadzą do usunięcia ujawnionych nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie jego kompletności.