II SA/Ke 671/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. K. i P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowa wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. K. i P. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że pracownicy organu nadzoru budowlanego I instancji w dniu 4 kwietnia 2018 roku skontrolowali budowę realizowaną przez K. i D. S. na podstawie decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi, szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe z przykanalikiem sanitarnym oraz budynku gospodarczego. Zgodnie z zatwierdzonym projektem wspomniany budynek gospodarczy o wymiarach 16 na 8 m miał mieć konstrukcję murowaną z dachem drewnianym pokrytym blacho dachówką oraz miał być usytuowany w odległości 3 m od granicy z działką skarżących. W trakcie kontroli organ ustalił jednak, że budynek ten został wybudowany całkowicie w konstrukcji stalowej. Takie odstąpienie od projektu budowlanego zostało uznane przez organ za nieistotne w rozumieniu art. 36a ust 5 prawa budowlanego. Organ stwierdził jednak w trakcie tej samej kontroli inne istotne odstąpienia od warunków i ustaleń pozwolenia na budowę dotyczące zmiany kąta nachylenia dachu i zmiany wysokości budynku. W związku z tym organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie naprawcze oraz wstrzymał prowadzenie dalszych robót budowlanych. Następnie decyzją z 9 maja 2018 roku organ nałożył na inwestorów K. i D. S. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Przedłożony projekt budowlany zamienny PINB zatwierdził decyzją z [...], udzielając pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Pismem z 21 maja 2019 roku M. K. i P. K. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego wspomnianą wyżej ostateczną decyzję z [...]. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] PINB odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Odnosząc się do takich ustaleń faktycznych organ II instancji wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej. W związku z tym jest obwarowane szczególnymi wymogami. W szczególności organ administracji w takim postępowaniu bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej przesłance wznowienia enumeratywnie wymienionej w art. 145 § 1 kpa oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów określonych w art. 148 kpa. Ten pierwszy etap postępowania wznowieniowego obejmuje ustalenie, czy żądanie pochodzi od strony lub innego podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia postępowania, czy zachowano termin do złożenia żądania i czy wnoszący żądanie wskazał przesłankę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 do 8, w art. 145a lub w art. 145b kpa. Jeżeli jako przesłanka wznowienia wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to dochodzi do swoistej kolizji, gdyż z jednej strony podanie o wznowienie postępowania powinno pochodzić od podmiotu legitymującego się przymiotem strony, a z drugiej właśnie zagadnienie bycia stroną powinno być przede wszystkim badane jako podstawa wznowienia w drugim etapie postępowania już po wznowieniu. Jednakże akceptowany w orzecznictwie jest pogląd, który dopuszcza w takiej sytuacji odmowę wznowienia. Takie rozstrzygnięcie powinno mieć miejsce zwłaszcza wtedy, gdy nie zachodzi konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jeżeli bowiem w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jest oczywiste, że zgłaszający wniosek nie posiada przymiotu strony, to taka ocena może być wyrażona przez organ bez konieczności wznowienia postępowania właśnie w postanowieniu wydanym na podstawie art. 149 § 3 kpa. Przenosząc takie rozważania na grunt sprawy rozpatrywanej przez organ drugiej instancji, stwierdził on, że M. i P. K. dowiedzieli się o decyzji ostatecznej PINB z dnia [...] z pisma organu otrzymanego 29 kwietnia 2019 roku. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożyli 21 maja 2019 roku, a więc z zachowaniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 kpa. We wniosku tym powołali się również na jedną z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, to jest na przesłankę z artykułu 145 § 1 pkt 4 kpa. Wnioskujący o wznowienie nie powołali się jednak na jakikolwiek konkretny przepis prawa, z którego wywodziliby swój interes prawny pozwalający na uznanie ich za stronę w rozumieniu artykułu 28 kpa. Oceniając tę przesłankę wznowienia postępowania przez pryzmat art. 140 kodeksu cywilnego wskazującego na treść prawa własności, organ II instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie narusza prawa własności M. i P. K., co wynika z jego usytuowania w odległości ok. 10 m od granicy z działką skarżących oznaczoną nr [...]/2, a także z uwagi na fakt że działka skarżących znajduje się po drugiej stronie drogi wewnętrznej osiedlowej. W konsekwencji brak jest w sprawie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżących. Również rodzaj tej inwestycji nie daje podstaw do uznania, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji rozciąga się na działkę skarżących. Ponieważ więc poprzez tę inwestycję nie zostało ograniczone prawo do rozporządzania własnością przez skarżących, organ drugiej instancji uznał, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania na wniosek M. i P. K. Z przedstawionych sądowi akt administracyjnych organu II instancji wynika ponadto, że o wznowienie postępowania zakończonego wspomnianą wyżej decyzją PINB z [....] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą K. i D.S. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych obejmujących budowę przedmiotowego budynku gospodarczego, wystąpili w dniu 24 kwietnia 2019 r. również bezpośredni sąsiedzi inwestorów, tj. M. C. i P. C. – właściciele nieruchomości oznaczonej numerem [...]/8 położonej przy ulicy B. w O. Ponieważ w toku tamtego postępowania ustalono, że sporny budynek gospodarczy K. i D.S. usytuowany jest w odległości 3 metrów od granicy z wspomnianą działką nr [...]/8, postanowieniem WINB z [...] zostało uchylone postanowienie PINB w O. z [...] odmawiające wznowienia postępowania i orzekając co do istoty sprawy wznowiono postępowanie administracyjne na wniosek M. i P. C. z 24 kwietnia 2019 r. Uznając jednak w toku drugiego etapu postępowania wznowieniowego prowadzonego w trybie art. 149 § 2 kpa, że z racji usytuowania spornego budynku gospodarczego zgodnie z projektem budowlanym zamiennym w sposób wykazujący brak oddziaływania tego obiektu na działki sąsiednie w zakresie przesłaniania, nasłonecznienia, bezpieczeństwa pożarowego, poziomu emisji hałasu, czy też jakiegokolwiek innego szkodliwego oddziaływania na grunty sąsiednie, posiadanie przez M. i P. C. deklarowanego przez nich interesu prawnego opartego na treści art. 140 kc w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego – nie znajduje uzasadnienia. Dlatego nie znajdując podstaw do uznania ich za strony postępowania, a także nie stwierdzając jakichkolwiek wad decyzji z [...] określonych w art. 145 § 1, 145a i 145b kpa, PINB decyzją z [...] odmówił na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa uchylenia ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] (k. I – 52 akt administracyjnych). Jak wynika z notatki urzędowej z dnia 20 listopada 2019 r., powyższa decyzja została uchylona przez WINB decyzją z [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, który jeszcze nie wydał w tamtej sprawie decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, M. i P. K. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 28, 77 § 1 i 2 oraz art. 80 kpa oraz wnieśli o jego uchylenie podobnie jak i postanowienia organu I instancji z [...]. Wnieśli też o uchylenie decyzji PINB z [...] jako wydanej niezgodnie z prawem. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organ II instancji zarzucając nie powołanie się przez nich na konkretny przepis prawa, z którego wywodziliby interes prawny pozwalający uznać ich za stronę postępowania, nie odniósł się do powołanego przez nich art. 144 kc, w wyniku czego doszło do naruszenia art. 28 kpa przez przyjęcie, że nie posiadają interesu prawnego i nie przysługuje im przymiot strony. Zdaniem skarżących immisje pośrednie są w świetle art. 144 kc dopuszczalne, o ile nie zakłócają korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad określoną w art. 144 kc przeciętną miarę. Objęcie nieruchomości immisjami pośrednimi wywołanymi przez inwestycję oznacza, że właściciel tej nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu legalizacyjnym, niezależnie od tego, czy są to immisje pośrednie dopuszczalne, czy też zakazane w świetle art. 144 kc. Każde zatem niezabronione przepisami prawa cywilnego zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa. Za immisje pośrednie przesądzające o przymiocie strony w przedmiotowym postępowaniu legalizacyjnym skarżący uznali hałas związany z produkcją mebli w spornym budynku gospodarczym, wytwarzany przy tym pył i zwiększony ruch samochodów na wspólnej drodze. Skarżący powołali się również na pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 kwietnia 2019 r., II OSK 1509/17, w którym stwierdzono, że jeżeli obiekt budowlany jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela sąsiedniej nieruchomości, to nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu. Skarżący zarzucili ponadto, że organy obu instancji nie wykazały w żaden sposób, że nie zachodzą okoliczności do uchylenia decyzji z [...], a WINB nie dokonał oceny zasadności zastosowania przez PINB przepisów dotyczących legalizacji przedmiotowego budynku. Zdaniem skarżących wreszcie, inwestorzy realizują zupełnie inny obiekt, niż ten, na który dostali pozwolenie, przez co w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy regulujące tryb postępowania w przypadku samowoli budowlanej określony w art. 48 – 49 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018.1302 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Ponieważ przedmiotem skargi było postanowienie WINB utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, a więc postanowienie kończące postępowanie, sprawa niniejsza została na podstawie przytoczonych wyżej przepisów rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2019 r. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów administracyjnego, które miało, a także mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wznowienie postępowania administracyjnego jako szczególny tryb postępowania umożliwiającego, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej - składa się z dwóch etapów. W pierwszym z nich organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, co - w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od strony, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., czy żądanie dotyczy postępowania zakończonego ostateczną decyzją, a także czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi bezspornie (w sposób niebudzący wątpliwości) od osoby niemającej (niemogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu, albo że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Wtedy dopiero, tj. w drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przywołanych unormowań wynika jednoznacznie, że w pierwszym etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia ma obowiązek między innymi stwierdzić, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od strony. W braku bowiem takiego przymiotu organ powinien odmówić wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 kpa. Przedmiotem postępowania wznowieniowego była decyzja legalizacyjna wydana na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, której przedmiotem było zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego oraz udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych obejmujących budowę budynku gospodarczego. Specyfika takiego postępowania i wydanej w nim decyzji polega między innymi na tym, że choć odnosi się do obiektu budowlanego już wzniesionego, to jednak, w związku ze stwierdzonymi istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego, dotyczy ciągle etapu poprzedzającego realizacje takiego obiektu w kształcie, który wynika z zatwierdzanego projektu budowlanego zamiennego. Nie mają w związku z tym w takim postępowaniu żadnego znaczenia zarzuty dotyczące domniemanego rzeczywistego przeznaczenia takiego obiektu budowlanego w zamyśle inwestora, a także tym bardziej sposobu jego użytkowania. Takie zarzuty bowiem nie są rozpatrywane na etapie prac projektowych, lecz już po oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania, w szczególności w postępowaniu nadzorczym dotyczącym ewentualnych kolejnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego popełnionych po wznowieniu robót budowlanych na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu, który to obowiązek został nałożony na inwestorów w decyzji z [...] lub w postępowaniu dotyczącym zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W związku z tym wszelkie zarzuty formułowane w toku postępowania przez skarżących dotyczące domniemanego zamiaru wykorzystywania spornego budynku gospodarczego na potrzeby produkcji mebli, czy nawet rzeczywistego wykorzystywania tego budynku w taki sposób, nie mogły mieć żadnego wpływu na ocenę posiadania przez nich interesu prawnego przesądzającego o posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją PINB z [...] Dlatego ocena istnienia interesu prawnego M. i P. K. mogła być w sprawie analizowana jedynie przy założeniu, że przedmiotem postępowania jest budynek gospodarczy o usytuowaniu i parametrach określonych w zatwierdzonym projekcie budowlanym zamiennym. Brak natomiast po stronie skarżących interesu prawnego i przymiotu strony w postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym takiego budynku gospodarczego jest w ocenie Sądu oczywisty. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, wydaną w trybie art. 51 ust. 4 p.b. winien być określony zgodnie z treścią art. 28 kpa. Stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, o jakim mowa w art. 28 kpa, to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 16 marca 2018 r., II OSK 1332/16). Skarżący natomiast swe twierdzenia o posiadaniu przez nich interesu prawnego w sprawie zakończonej decyzją PINB opierali na przepisach prawa cywilnego materialnego (art. 140 i 144 k.c.), a nie administracyjnego prawa materialnego. Skarżący powoływali się przy tym na immisje pośrednie w postaci hałasu związanego z produkcją w spornym budynku gospodarczym mebli, na wytwarzany przy tym pył, a także na zwiększony ruch samochodowy na wspólnej drodze spowodowany tą produkcją, a więc na okoliczności, które, jak to już wyżej wyjaśniono, w ogóle nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nie dotyczących budynku związanego z produkcją mebli, ale budynku gospodarczego będącego częścią inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami oraz szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe wraz z przykanalikiem sanitarnym. Mają w związku z tym rację organy obu instancji wywodząc, że sporny budynek gospodarczy zważywszy na jego około 10-metrową odległość od granicy działki nr [...]/2, a także fakt, że pomiędzy tym budynkiem, a działką skarżących znajduje się jeszcze wewnętrzna droga osiedlowa, nie narusza w żaden sposób własności M. i P. K. Mimo tego, że skarżący nie powoływali się w toku postępowania na jakiekolwiek przepisy prawa materialnego administracyjnego, które wskazywałyby na istnienie ich interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją z [...], należy dodać, że analiza akt sprawy wskazuje jednoznacznie, że żaden taki interes prawny w sprawie się nie ujawnił. Świadczy o tym bowiem to, że z racji usytuowania spornego budynku gospodarczego zgodnie z projektem budowlanym zamiennym w sposób wykazujący brak oddziaływania tego obiektu na działki sąsiednie w zakresie przesłaniania, nasłonecznienia, bezpieczeństwa pożarowego, poziomu emisji hałasu, czy też jakiegokolwiek innego szkodliwego oddziaływania na grunty sąsiednie (co wynika z analizy oddziaływania tego budynku gospodarczego na działki sąsiednie przeprowadzonej przez autorów projektu budowlanego zamiennego i zostało stwierdzone w uzasadnieniu decyzji PINB z dnia [...] wydanej w toku postępowania wznowionego z wniosku bezpośrednich sąsiadów nieruchomości inwestorów, tj. M. i P. C., w sprawie tej samej, co w niniejszej sprawie decyzji PINB z [...] – k. I-52 akt administracyjnych), tym bardziej nie może być mowy o takim oddziaływaniu na działkę nr [...]/2 należącą do skarżących, która z działką inwestorów bezpośrednio nie sąsiaduje oraz jest od niej oddalona o około 10 metrów. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że: 1. w pierwszym etapie postępowania wznowieniowego, po jakim zostało wydane zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, nie było dopuszczalne badanie, czy decyzja PINB z [...] powinna zostać wydana na podstawie przepisów art. 48 i 49 Prawa budowlanego dotyczących samowoli budowlanej; 2. ma rację organ II instancji o ile wywodzi, że przepisy prawa budowlanego nie określają wymiarów, jakim mają odpowiadać budynki gospodarcze, wymagając jedynie uzyskania na ich budowę pozwolenia, które inwestorzy uzyskali. Dlatego podniesiona w skardze okoliczność większych gabarytów spornego budynku gospodarczego niż projektowanego na tej samej działce budynku mieszkalnego nie może mieć znaczenia dla oceny istnienia po stronie skarżących interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa; 3. kwestia błędnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia 3-metrowej odległości pomiędzy przedmiotowym budynkiem gospodarczym usytuowanym na działce inwestorów nr [...]/2, a granicą nieruchomości skarżących, ma charakter oczywistej omyłki, która nie może mieć wpływu na wynik sprawy, skoro rzeczywista i niesporna odległość wynosi około 10 metrów; 4. zarzut braku kompletnych ustaleń faktycznych, a w szczególności nie przeprowadzenia wizji lokalnej i rzetelnej oceny wyglądu, umiejscowienia i funkcji przedmiotowego budynku, nie mógł mieć znaczenia w niniejszej sprawie, skoro, jak to już wyżej wyjaśniono, nie dotyczyła ona sposobu jego użytkowania, ale odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy tym budynku gospodarczym. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.