II SA/Ke 675/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z 29 maja 2014 r., znak: [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z 10 kwietnia 2014 r. nakazującej ww. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego o wymiarach w rzucie ok. 26 x 43 x 18,5 x 36m usytuowanego na terenie działki gruntu nr ewid. [...] położonego w miejscowości [...] , gm. K., uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz podjęte w toku postępowania postanowienie z 18 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z 23 lipca 2013 r. K. S. wystąpił do PINB we W. informując, że na działce nr ewid. [...] w miejscowości Mrowina wybudowany został zbiornik wodny i w momencie jego napełniania, w piwnicy budynku ww. pojawiła się woda, która pomimo wypompowania znowu napływa i osiąga poprzedni poziom. W trakcie przeprowadzonych oględzin ustalono, że na działce nr ewid. [...] istnieje ww. zbiornik wodny. K. S. oświadczył, że jest właścicielem zabudowanej działki nr ewid. [...] oraz działek [...], a także, że wiosną 2013 r. D. S. wykonał roboty zmierzające do utworzenia zbiornika wodnego. W tym celu zostały wykonane: zastawka na sąsiednim cieku wodnym i odprowadzalnik. Po napełnieniu zbiornika K. S. zaobserwował zbierającą się wodę w piwnicach jego budynku mieszkalnego, które to zdarzenie kojarzy z powstaniem zbiornika. Zażądał usunięcia grobli z jego działek nr ewid. 92 i 96 oraz odprowadzalnika. Oświadczył też, że na dzień oględzin usunięto zastawkę. D. S. oświadczył, że jest właścicielem działki nr ewid. [...] i w dacie zakupu działki staw już istniał, ale był zaniedbany. Dokonał jego oczyszczenia i wykoszenia terenu przylegającego. A. N., poprzedni właściciel działki nr [...] oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów dotyczących stanu tej działki, jednak pamięta, że w związku z budową kopalni w B. w okolicy wystąpiło znaczne obniżenie poziomu wód gruntowych i w zależności od warunków atmosferycznych woda w zbiorniku pojawiała się okresowo. H. S. oświadczył, że zbiornik istnieje od czasów, kiedy był jeszcze dzieckiem, tj. od około 70 lat. T. D. oświadczył, że zbiornik istnieje od kiedy pamięta, teren w tym miejscu był zawsze obniżony i w zbiorniku była woda. PINB we W. pismem z 23 września 2013 r. udzielił zainteresowanym odpowiedzi, że D. S. dokonał oczyszczenia zbiornika wodnego, a także uporządkował teren i w świetle regulacji prawnych brak jest podstaw, aby wybagrowanie i uporządkowanie terenu uznać za roboty budowlane, a więc nie ma podstaw do wszczęcia postępowania. W piśmie z 28 września 2013 r. K. S. zwrócił uwagę, że zrealizowany został celowo staw z ujściem i dopływem z tym, że został on częściowo rozebrany dzień przed kontrolą. Działka nr ewid. [...] jak i sąsiednie działki nr 98 i 99 stanowiły do 2012 r. użytek zielony (łąki), które były koszone i wypasane. Ujście wód gruntowych było tam, gdzie teraz jest wbudowany upust do podnoszenia poziomu wody w stawie. Poinformował, że wysoko usypane groble na działkach nr 92 i 96 utrudniają ujście wód gruntowych. Po wszczęciu postępowania w sprawie organ I instancji ustalił wymiary zbiornika stwierdzając, że jest to czworobok o wymiarach boków wynoszących 18,5 x 43 x 26 x 36m. Ponadto zaznaczył na szkicu dwa rowy i dwie groble ziemne oraz rury z tworzywa sztucznego przechodzące pod groblami. Do pisma z 9 października 2010 r. D. S. załączył zdjęcie sprzed 60 lat, na którym widać wodę, drzewa i odprowadzalnik, co świadczy o tym, że już wtedy na działce znajdował się staw, a także oświadczenie T. Z., że w czasie gdy mieszkał w budynku na działce nr ewid. 113 stwierdzał epizody podtopienia piwnicy, a w okresie ulewnych deszczy woda w piwnicy stała i trzeba ją było wypompowywać, oraz, że obecność zbiorników wodnych nie miała wpływu na zbieranie się wody w piwnicy. Po uzyskaniu z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zdjęcia lotniczego działki nr ewid. [...] z 25 sierpnia 1[...] 1 r. organ I instancji ocenił, że nie można stwierdzić, iż na działce tej istniał zbiornik wodny. W dniu 18 grudnia 2013 r. PINB we W. wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych zbiornika i nałożył na D. S. obowiązek przedstawienia w terminie do 31 marca 2014 r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego z załącznikami oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dokumenty te nie zostały złożone, w związku z czym organ I instancji wydał decyzję z 10 kwietnia 2014 r. stanowiącą przedmiot postępowania odwoławczego. W złożonym odwołaniu D. S. podniósł, że staw już istniał w momencie zakupu działki przez skarżącego, ale był zamulony i częściowo porośnięty roślinnością wodolubną. Stwierdził, że w 2013 r. dokonał odmulenia oraz oczyszczenia stawu. Na potwierdzenie jego istnienia w latach 70-tych wskazał oświadczenia świadków, a ponieważ woda pojawiała się w nim okresowo, to na zdjęciu lotniczym nie można stwierdzić występowania lustra wody. Dołączył protokół z 18 lutego 2014 r. spisany przez pracowników Gminy K. w sprawie o spuszczenie wody ze stawu w wyniku interwencji K. S.. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym [...] Inspektor wskazał, iż bezspornym jest, że obecnie na działce nr ewid. [...] w M. istnieje zbiornik wodny. Z materiału dowodowego nie wynika natomiast, czy istniejący zbiornik powstał w drodze budowy od podstaw lub rozbudowy czy odbudowy jakiegoś starego zbiornika, czy też zrealizowana została tylko przebudowa lub remont. Zarzucił, że w swoim postępowaniu organ I instancji oparł się wyłącznie na jednym dowodzie – zdjęciu lotniczym – i odrzucił składane oświadczenia, jak również zaniechał pozyskania innych dowodów. Wskazał, że D. S. przyprowadził na oględziny różne osoby i w toku postępowania przedstawił pisemne oświadczenia różnych osób, co uznać należy za żądanie przeprowadzenia dowodu ze świadków. Zdaniem ŚWINB organ I instancji nie dokonał przesłuchania tych osób jako świadków, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń i w obecności stron, z prawem do zadawania świadkowi pytań, co stanowi o naruszeniu przepisów postępowania. Podniósł, że organ I instancji nie zadał istotnych pytań poprzedniemu właścicielowi działki, A. N., nie zapytał jak wyglądał poprzednio istniejący zbiornik, czym różnił się od obecnego. Nie przesłuchał też jako świadków osób wybranych przez siebie, a mogących posiadać wiedzę przydatną w sprawie, na przykład właścicieli działek sąsiadujących od strony wschodniej czyli nr 98 i 99. Nie ustalił też jakie jest przeznaczenie zbiornika, czy służy tylko do magazynowania wody czy do hodowli ryb. Organ odwoławczy zarzucił również, że na szkicu zbiornika nie została oznaczona orientacja w stosunku do stron świata, określone usytuowanie w stosunku do granicy działki, a zaznaczony na mapie rów szerokości 5m znajduje się na działce nr 96 stanowiącej własność K. S., a z tego właśnie rowu zbiornik jest zasilany. [...] Inspektor stwierdził, że w ponownym postępowaniu organ I instancji może wystąpić do Starostwa Powiatowego o zbadanie archiwalnych rejestrów gruntu. Jeśli w przeszłości na działce istniał zbiornik, to fakt ten musiał być oznaczony w ewidencji gruntów i na mapach klasyfikacji gruntów. Zdaniem organu pomocnym być może ponowne wystąpienie do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej celem dokonania interpretacji fragmentu zdjęcia lotniczego w miejscu domniemanej lokalizacji zbiornika. Organ I instancji może też pozyskać mapy sytuacyjno-wysokościowe obrazujące działkę w różnych okresach czasu. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze K. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji PINB we W. z 10 kwietnia 2014 r. w sytuacji, gdy decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie jest konieczne wyjaśnienie jakichkolwiek okoliczności, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, 2) art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 144 kpa i art. 8 kpa poprzez uchylenie postanowienia organu I instancji z 18 grudnia 2013 r. pomimo, że organ II instancji ani nie ustalił braku podstaw prawnych lub faktycznych do wydania tego postanowienia, ani braku takich podstaw nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, 3) art. 78 § 1 kpa poprzez uznanie, że żądanie D. S. przeprowadzenia dowodu ze świadków powinno być uwzględnione przez organ I instancji w sytuacji, kiedy okoliczności wskazywane przez te osoby nie miały żadnego znaczenia dla sprawy, której przedmiotem jest wzniesiony od podstaw obiekt budowlany, a ponadto w sytuacji kiedy oświadczenia te służą wyłącznie wydłużeniu postępowania, - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 48 prawa budowlanego poprzez uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał organowi I instancji podstaw do uznania stawu zlokalizowanego na działce nr [...] za samowolę budowlaną i nakazania jego rozbiórki w sytuacji, gdy obiekt ten wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, którego nie przedstawiono. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że fakt nielegalności budowy stawu potwierdziło nieistnienie tego obiektu na mapie sytuacyjnej, a gdyby istniał legalnie z pewnością znalazłoby to wyraz w aktualnych mapach prowadzonych przez organy geodezyjne. Okoliczność ta, zdaniem skarżącego, wynikała również ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów pozyskanego w 2013 r., z którego wynika, że działka nr [...] stanowi pastwisko i nie jest gruntem znajdującym się pod jakimkolwiek zbiornikiem wodnym. W ocenie skarżącego nie da się pogodzić kwalifikacji gruntu jako pastwiska z istnieniem na nim od kilkudziesięciu lat zbiornika wodnego, z którym w sposób naturalny wiąże się istnienie znacznego i prawie pionowego obniżenia terenu, w sytuacji gdy zbiornik ten zajmuje niemal całą powierzchnię nieruchomości. Samo usytuowanie stawu poddaje więc w wątpliwość legalność tego obiektu. Wskazał, że sam właściciel nieruchomości zabudowanej stawem, a także poprzedni jej właściciel, nie przedstawili w toku postępowania dokumentacji, o której mowa w art. 48 ust. 3 prawa budowlanego. Jego zdaniem, organ I instancji dokonał wszelkich koniecznych czynności w celu ustalenia, czy staw stanowi budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego i czy został wzniesiony bez stosownego pozwolenia na budowę. Skarżący wskazał, że istnienie stawu przed 2013 r. jest całkowicie pozbawione doniosłości – gdyby istniał od dziesięcioleci, nie byłoby podstawy do usunięcia go z dokumentacji geodezyjnej, zwłaszcza, że okoliczne zbiorniki wodne, a w szczególności te zlokalizowane na nieruchomościach nr [...] i [...] istnieją zarówno na mapach geodezyjnych jak również widoczne są w serwisie geoportal.gov.pl. W serwisie tym, zdaniem skarżącego, wyraźnie widać, że nieruchomość, na której znajduje się staw, jest terenem zielonym, pokrytym roślinnością i absolutnie nie widać tam żadnego lustra wody. Skarżący zarzucił, że organ II instancji uchylił postanowienie z 18 grudnia 2013 r. niejako automatycznie, z uwagi na jego wątpliwości co do zasadności prowadzenia w sprawie postępowania w odniesieniu do samowoli budowlanej. W ocenie skarżącego fakt dowiedzionej samowoli dawał podstawy prawne i faktyczne do wydania tego postanowienia. Odnosząc się do naruszenia art. 78 § 1 kpa oraz art. 48 Prawa budowlanego skarżący stwierdził, że w trakcie postępowania w sposób dostateczny dowiedziono, że na budowę obiektu nie zostało wydane pozwolenie na budowę i że został on wzniesiony od podstaw. Wskazał, że zakres przeprowadzonych przez D. S. prac potwierdzonych w toku oględzin, a obejmujących roboty ziemne polegające na wykopaniu stawu, wykonaniu zastawki i odprowadzalnika, nie może być zaliczany do kategorii przebudowy albo remontu w rozumieniu art. 3 pkt 7a i 8 Prawa budowlanego, a tym samym okoliczność istnienia przed 2013 r. zbiornika wodnego nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie skarżącego organ I instancji słusznie, na podstawie art. 78 § 1 kpa nie uwzględnił żądania D. S. w zakresie przeprowadzenia dowodów z zeznań wskazanych przez niego świadków. Ponadto, zdaniem skarżącego, oświadczenia te trudno uznać za wiarygodne. K. S. zaznaczył, że nawet gdyby przed 2013 r. na objętej postępowaniem nieruchomości istniał jakikolwiek zbiornik wodny, ani zdjęcie załączone przez D. S. i jego oświadczenia, ani oświadczenia świadków nie potwierdzają, że zbiornik ten w gruncie rzeczy odpowiadał w szczególności kubaturze, powierzchni, wysokości, długości czy szerokości aktualnie istniejącego stawu. Zakres wykonanych prac, stanowiących budowę, kwalifikuje niniejszą sprawę do rozpoznania na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, gdyż wymagały one uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, że przepis art. 138 § 2 kpa, będący podstawą zaskarżonej decyzji, jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ wyższego stopnia. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ II instancji uznaje za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 kpa, to przyczyny takiego stanu rzeczy winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa). Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję organu I instancji wydaną w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), a także poprzedzające ją postanowienie wydane na podstawie art. 48 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z uwagi na treść zacytowanego przepisu, kluczowym w sprawie było więc ustalenie czy zbiornik wodny usytuowany na działce nr ewid. 79 w Kolonii Mrowinie stanowi samowolę budowlaną. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Stosownie zaś do art. 3 pkt 7 przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Definicję obiektu budowlanego zawiera natomiast art. 3 pkt 1-4 Prawa budowlanego. Dopiero więc ustalenie, że D. S. zrealizował bez wymaganego pozwolenia na budowę roboty budowlane, w wyniku których powstał obiekt budowlany – zbiornik wodny (staw) prowadzić może do wniosku, że zasadnym było zastosowanie w sprawie trybu z art. 48 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego, a więc wydanie postanowienia o jakim mowa w ust. 3 tego przepisu, a w przypadku niezłożenia żądanych dokumentów, wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę zbiornika. Tymczasem, jak zasadnie dostrzegł organ odwoławczy, w toku postępowania zakończonego ustaleniem, iż zbiornik wodny na działce nr [...] w miejscowości [...] stanowi samowolę budowlaną, PINB we W. oparł się wyłącznie na jednym dowodzie – zdjęciu lotniczym z 1[...] 1 r., mimo że okoliczność ta była pomiędzy stronami sporna. Stosownie do treści art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przed dokonaniem ustaleń ma zaś obowiązek w sposób wyczerpujących zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). W aktach sprawy znajdują się, złożone podczas oględzin z 29 sierpnia 2013 r.: - oświadczenie A. N., iż w latach 70-tych łowił ryby w tym stawie, - oświadczenie H.a S., iż zbiornik istnieje od czasów, kiedy był jeszcze dzieckiem, tj. od ok. 17 lat, - oświadczenie T. D., iż zbiornik istnieje od kiedy pamięta, zawsze był obniżony teren i była w nim woda. Ponadto w trakcie oględzin A. N., poprzedni właściciel działki nr ewid. [...] oświadczył, że "w związku z budową kopalni w B. w okolicy wystąpiło znaczne obniżenie poziomu wód gruntowych i w zależności od warunków atmosferycznych w zbiorniku tym pojawiała się od czasu do czasu woda". Oświadczenia te pozostają w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji w oparciu o zdjęcie lotnicze z 1[...] 1 r. i zasadnie [...] Inspektor zarzucił, że organ w trakcie oględzin, ani później w toku postępowania, nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków w rozumieniu art. 82 i 83 kpa, lecz odebrał od ww osób jedynie oświadczenia. Tymczasem celowym było formalne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, po pouczeniu ich o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zasadnym było przesłuchanie w powyższym trybie w szczególności A. N.– poprzedniego właściciela działki nr ewid. [...] , jak również właścicieli działek sąsiadujących z nią od strony wschodniej. Czyni to zarzut naruszenia art. 78 § 1 kpa niezasadnym. Właściwie [...] Inspektor dostrzegł także możliwość wystąpienia do Starostwa Powiatowego we W. o zbadanie archiwalnych rejestrów gruntu, zwrócenia się ponownie do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej celem dokonania interpretacji fragmentu zdjęcia lotniczego w miejscu domniemanej lokalizacji zbiornika, czy też pozyskania map sytuacyjno-wysokościowych obrazujących działkę nr [...] w różnych okresach czasu. Dopiero zebranie wszelkich możliwych dowodów, zarówno zawnioskowanych przez strony jak i zainicjowanych przez organ oraz przeprowadzenie tych dowodów stosownie do wymogów przewidzianych przepisami kpa, pozwoli na dokonanie całościowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w rozumieniu art. 80 kpa, czego zabrakło w postępowaniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Włoszczowe. Wytknięte przez organ odwoławczy uchybienia przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego niewątpliwie wskazują na naruszenie cytowanych już art. 80 kpa, a także art. 7 i 77 § 1 kpa. Odstąpienie od podjęcia wskazanych powyżej czynności dowodowych, w szczególności wobec sprzeczności pomiędzy dowodami zebranymi, czyniło zasadnym uchylenie zarówno decyzji z dnia 10 kwietnia 2014 r. nakazującej rozbiórkę zbiornika, jaki i poprzedzającego ją postanowienia z 18 grudnia 2013 r. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż w wypisie z rejestru gruntów dla działki nr [...] w rubryce "opis użytku" widnieje opis "pastwiska trwałe". Jest to bowiem jeden z dowodów w sprawie, który należy skonfrontować z pozostałymi, nieprzeprowadzonymi dowodami, także osobowymi, a następnie dokonać ich kompleksowej oceny. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut braku ustalenia podstaw do wydania przez organ I instancji postanowienia z 18 grudnia 2013 r. Dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienia mające miejsce w toku postępowania stanowią bowiem podstawę do uchylenia zarówno postanowienia nakładającego obowiązki z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, jak i wydanej wskutek niewywiązania się z tych obowiązków decyzji nakazującej rozbiórkę w oparciu o art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Wprawdzie na postanowienie wydane w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, jednak strona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji (art. 142 kpa). Skoro odwołanie złożone przez D. S. kwestionuje ustalenie, że istniejący na działce nr [...] staw zrealizował on samowolnie, zaś rozbiórka jest jedynie konsekwencją niewykonania niezaskarżalnego postanowienia opartego na art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, to oczywistym jest, że złożone w niniejszej sprawie odwołanie obejmuje także i to postanowienie. Pozostałe zawarte w skardze zarzuty, tj. stanowisko, iż zbiornik został wzniesiony od podstaw, co kwalifikuje wykonane roboty jako budowę, a nie remont czy przebudowę, stanowią w istocie ocenę materiału dowodowego dokonaną wyłącznie przez skarżącego. W toku ponownie prowadzonego przez organ I instancji postępowania K. S. będzie mógł przedstawić zawarty w skardze pogląd, podobnie jak zawnioskować o przeprowadzenie zebranych przez siebie dowodów. Nie zmienia to jednak oceny, że przeprowadzone przez PINB we W. postępowanie dowodowe było wadliwe, co stanowiło przyczynę uchylenia wydanych przez ten organ aktów i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.