II SA/Ke 68/09

Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 21 lipca 2009 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. L. z dnia 8 lipca 2009 r. i 15 lipca 2009 r. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, II. ustanowić dla Z. L. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. W dniu 2 marca 2009 r. Z. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kielcach pismo, w którym wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu PPF. Pismem z dnia 4 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał skarżącego do usunięcia tego braku i wypełnienia urzędowego formularza PPF w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że Z. L. odebrał wezwanie w dniu 20 marca 2009 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku upływał w dniu 27 marca 2009 r. Z. L. złożył wypełniony formularz PPF w dniu 28 marca 2009 r. (data stempla pocztowego), a więc jeden dzień po upływie wyznaczonego terminu. Z tego też względu zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2009 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W dniu 8 lipca 2009 r. skarżący złożył na formularzu urzędowym PPF kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w wyżej wymienionej sprawie. Następnie pismem z dnia 15 lipca 2009 r. Z. L. wyjaśnił, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca jest niepełnosprawny, co potwierdza orzeczenie lekarskie znajdujące się w aktach sprawy, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się ze świadczenia pieniężnego w wysokości 150 zł miesięcznie. Skarżący nie wykazał innego majątku poza domem wielkości 169 m kw wymagającym remontu, nieruchomością rolną o powierzchni 0,32 ha, 10 kurami i 3 kozami. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową skarżącego, w tym, niepełnosprawność, niski dochód, posiadanie jedynie nieruchomości i inwentarza żywego, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Przyznane zwolnienie od kosztów sądowych działa jedynie na przyszłość i nie odnosi się do kosztów sądowych, które skarżący miał obowiązek uiścić na wcześniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.