II SA/Ke 686/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.P., M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. D.P. i M.P. skargą z dnia [...] wnieśli skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu wskazali, że organ nadzoru budowlanego jest emocjonalnie zaangażowany w sprawę i mamy tu do czynienia z rażącym niedbalstwem. Nadto nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że na postanowienie, na które przysługuje zażalenie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 kpa. Postanowieniem tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia D.P. i M.P. dotyczącego niezałatwienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawy dotyczącej rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, odmówił temu organowi wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 kpa przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 kpa). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 dostępne w internecie na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). W świetle powyższego należy stwierdzić, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast niezależnie od pozytywnego lub negatywnego, tak jak w niniejszej sprawie, stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa. Na marginesie stwierdzić należy, że w sprawie nie będzie miał zastosowania również pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a., gdyż zaskarżone postanowienie zostało wprawdzie wydane w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego, jednak dotyczy ono kwestii procesowej, a nie rozstrzygnięcia i zajmowanego przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego, a tylko na postanowienia dotyczące tych kwestii, jeżeli ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi, służy zażalenie (art. 14 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.05.229.1954 j.t.), a w dalszej konsekwencji skarga do sądu administracyjnego. Należy ponadto dodać, że mimo wezwania w dniu 18 października 2011 r. adw. Z.K., pełnomocnika D.P. i M.P., do złożenia pełnomocnictwa do działania przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnictwo takie zostało złożone dopiero w dniu 2 listopada 2011r., czyli 8 dni po upływie terminu. Ostatnim dniem do dokonania ww. czynności był bowiem wtorek 25 października 2011 r. Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 i pkt 3 p.p.s.a.).