II SA/Ke 688/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata U.J. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] znak: [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez A.K. odwołania od decyzji działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Dyrektora Miejsko -Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] Nr [...], znak: [...] o przyznaniu A.K. zasiłku celowego w łącznej wysokości 311,91 zł z przeznaczeniem na żywność i poszukiwanie pracy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w/w decyzja organu I instancji została doręczona A.K. w dniu [...] i zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego - za pośrednictwem Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej - w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Dlatego też termin do wniesienia odwołania - liczony według dyspozycji przepisu art. 129 § 2 k.p.a. - upłynął w dniu 19.10.2006r. Natomiast odwołanie od decyzji organu I instancji A.K. złożył osobiście w Miejsko - Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej dopiero w dniu 23.10.2006r. Ze względu na powyższe organ odwoławczy, na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. Ubocznie Kolegium wskazało, iż wraz z odwołaniem nie została wniesiona prośba o przywrócenie terminu, ani też nie uprawdopodobniono, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy odwołującego się (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A.K., domagając się zmiany tego rozstrzygnięcia i przyznania mu kwoty 5.200 zł płatnej raz w miesiącu do czasu znalezienia pracy i otrzymania pensji. Skarżący podniósł, iż uchybienie terminu o 1 lub 2 dni, zostało spowodowane koniecznością odebrania zasiłków i "zablokowania" pomysłów obecnej Dyrekcji Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wstrzymującej ich wypłatę. Natomiast odwołanie zostało w istocie wniesione dniu 21.10.2006r., o czym ma świadczyć pieczęć datownika na przedmiotowym piśmie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., postanowienie (lub decyzja) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa, skutkujących koniecznością uchylenia lub też stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Postanowienie to jest ostateczne. Kategoryczne określenie w w/w przepisie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza bezwzględny obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Natomiast uchybienie temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania przez organ II instancji stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podkreśla to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 1982 r. (ONSA 1982, Nr 1, poz. 52). Warunkiem skuteczności wniesienia przez stronę odwołania jest bowiem zachowanie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Stosownie do tego przepisu odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzja organu I instancji z dnia [...], znak: [...] została doręczona A.K. w dniu 05.10.2006r. za pokwitowaniem (zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki zawierającej przedmiotowe rozstrzygnięcie - karta 53 akt administracyjnych). Skarżący potwierdził bowiem doręczenie tej przesyłki własnoręcznym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Podkreślić trzeba, iż decyzja ta - zgodnie z wymogami art. 107 § 1 k.p.a. - zawierała pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Wskazać jednocześnie należy na treść przepisu art. 57 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie - w tym wypadku doręczenie decyzji - przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Skoro zatem decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 05.10.2006r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 19.10.2006r. Tymczasem odwołanie od decyzji organu I instancji skarżący złożył osobiście w Miejsko - Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej dopiero w dniu 23.10.2006r., o czym świadczy data wpływu na pieczątce datownika Ośrodka oraz odręczna adnotacja zamieszczone na odwołaniu. Dlatego też podnoszona przez skarżącego okoliczność, jakoby odwołanie miało zostać wniesione w rzeczywistości w dniu 21.10.2006r. nie ma znaczenia w sprawie. Ubocznie wskazać trzeba, iż już w dacie 21.10.2006r. przedmiotowe odwołanie było spóźnione. Również twierdzenia skarżącego, iż nieznacznie uchybił terminowi do wniesienia odwołania nie mają znaczenia w sprawie, gdyż uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia (choćby niewielkiego) organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Podkreślić należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, iż przedmiotowe odwołanie nie zawiera w swojej treści prośby o przywrócenie uchybionego terminu do jego wniesienia, jak również uprawdopodobnienia uchybienia tego terminu bez winy skarżącego (art. 58 § 1 k.p.a.). Nie zaistniała zatem podstawa podejmowania przez organ odwoławczy jakichkolwiek działań w kierunku rozważenia możliwości przywrócenia uchybionego terminu zgodnie z art. 58 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 1993 r., SA Gd 1434/93, podkreślający brak obowiązku informowania strony co do przysługującego jej prawa wnoszenia prośby o przywrócenie uchybionego terminu, skoro nie chodzi o okoliczności prawne). Wskazać również trzeba, iż kontrola legalności postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie daje podstaw do zastosowania art. 135 ustawy p.p.s.a w stosunku do decyzji objętej tym odwołaniem. Zaskarżone postanowienie jest bowiem postanowieniem formalnym, jako że stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem tegoż rozstrzygnięcia ogranicza się zatem wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania. Stąd też podnoszone w skardze kwestie dotyczące istoty sprawy na tym etapie postępowania nie mogą być brane pod uwagę. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) w związku z art. 250 ustawy p.p.s.a.