II SA/Ke 688/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu zażalenia [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. na postanowienie Wójta Gminy C. z 25 lutego 2020 r. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu SKO wskazało, że ww. postanowieniem organ I instancji ustalił koszty postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości położonej w obrębie S., oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki [...] , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi w ewidencji gruntów obrębu Soboszów numerami działek [...] na kwotę 5.700 zł oraz zobowiązał strony postępowania do uiszczenia kosztów postępowania: - M. N. w kwocie 2.850,01 zł, - L. P.i Z. P.w kwocie 785,72 zł, - H. M. w kwocie 639,24 zł, - Marszałka Województwa [...] ego –Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. w kwocie 639,31 zł, - Gminę C. w kwocie 785,72 zł. Kolegium ustaliło, że w dniu 6 sierpnia 2019 r. organ I instancji otrzymał wniosek M. N. o rozgraniczenie stanowiącej jego własność nieruchomości nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi nr [...]. Organ wyliczył koszty postępowania obciążające poszczególne strony proporcjonalnie do długości granicy rozgraniczanych nieruchomości. W złożonym zażaleniu [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. podniósł, że nie było podstaw do prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, gdyż granica pasa drogowego była i jest należycie udokumentowana. W ocenie strony na granicy nieruchomości nr [...] (zajętej pod drogę wojewódzką nr 776) i nr [...] nie występował spór graniczny, który uzasadniałby prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego na tym odcinku. Rozpatrując wniesione zażalenie SKO wskazało, że w toku prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego, geodeta Ł. C. wystawił fakturę nr 6/2020 na kwotę 5.700 zł. Z uwagi na to, że zawarta z geodetą umowa została w całości wykonana i organ I instancji zapłacił ustalone umową wynagrodzenie, prawidłowo koszty te należy zaliczyć do kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 kpa stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Pojęcia interesu strony nie należy, zdaniem SKO, ograniczać jedynie do wąsko pojmowanych bezpośrednich korzyści w przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego, wyrażających się w inicjatywie wszczęcia tego postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie doszło do rozgraniczenia następujących nieruchomości: nr [...] z [...]. Wobec powyższego kwotę 5.700 zł należy podzielić przez 8 granic będących przedmiotem rozgraniczenia, co daje kwotę 712,50 za jedną granicę. Nieruchomość nr [...] została rozgraniczona z 4 nieruchomościami nr [...] , wobec czego koszt rozgraniczenia przypadający na jej właściciela wynosi 4.850 zł. Pozostałe nieruchomości były rozgraniczane tylko z jedną nieruchomością nr [...] , wobec czego koszty rozgraniczenia przedstawiają się następująco: - L. P. i Z. P., współwłaściciele nieruchomości nr [...] na zasadach wspólności małżeńskiej majątkowej solidarnie - 712,50 zł, - Gmina C., właściciel nieruchomości nr [...] – 712,50 zł, - H. M., właściciel nieruchomości nr [...] – 712,50 zł, - Marszałek Województwa [...] ego – [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. – nieruchomość nr [...] (droga wojewódzka) – 712,50 zł. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżonym postanowieniem wnoszący zażalenie [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. został zobowiązany do zapłaty kwoty 639,31 zł, zaś gdyby zastosować zasady określone powyżej, to strona wnosząca zażalenie zostałaby zobowiązana do zapłaty kwoty 712,50 zł. Takie rozstrzygnięcie zostałoby wydane na niekorzyść strony wnoszącej zażalenie, dlatego SKO orzekło jak w sentencji postanowienia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. wniósł o uchylenie postanowienia z 23 kwietnia 2020 r. i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji zarzucając naruszenie: 1. art. 262 § 1 oraz art. 264 § 1 kpa poprzez nieprawidłowe i całkowicie dowolne uznanie, że skarżący ponosi winę lub też koszty zostały poniesione w jego interesie lub na jego żądanie, pomimo tego, że skarżący nie miał żadnego interesu w prowadzonym postępowaniu rozgraniczeniowym albowiem granica nieruchomości skarżącego była bezsporna i została wystarczająco udokumentowana; 2. art. 262 § 1 kpa w zw. z art. 152 kc poprzez nieprawidłowe zastosowanie skutkujące niesłusznym obciążaniem skarżącego kosztami rozgraniczenia nieruchomości, pomimo braku interesu w rozgraniczeniu niespornej granicy jego nieruchomości i wobec oczywistego faktu, że prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego na granicy nieruchomości zajętej pod drogę wojewódzką były całkowicie zbędne. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w niniejszej sprawie koszty nie wynikły ani z winy [...] ego Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. jako zarządcy drogi, ani też Województwa [...] ego jako właściciela działki zajętej przez drogę wojewódzką, ale co najważniejsze, nie były zależne od wyniku prowadzonego postępowania. Skarżący nie uzyskał żadnych korzyści z tego tytułu, zaś po jego stronie nie zaistniały żadne podstawy do przeprowadzenia rozgraniczenia nieruchomości na przedmiotowym odcinku. Granica pasa drogowego była i jest udokumentowana w sposób należyty i zgodny ze stanem prawnym. Właściwy przebieg granicy pasa drogowego był znany stronom postępowania oraz organowi je prowadzącemu. Ponadto skarżący wskazał, że organ I instancji nie wykazał na żadnym etapie prowadzonego postępowania, aby na przedmiotowym odcinku drogi istniał spór graniczny z działkami sąsiednimi. Z dokumentacji rozgraniczeniowej sporządzonej przez geodetę wynika wprost, że granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] była już wcześniej przedmiotem czynności geodezyjnych polegających na wyznaczeniu punktów granicznych w trybie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ocenie geodety przeprowadzającego rozgraniczenie dokumentacja ta była wiarygodna, a wyniki przeprowadzonego wcześniej rozgraniczenia spełniały obowiązujące standardy techniczne. W ocenie skarżącego, wobec takich faktów oczywiste jest, że nie zaistniały podstawy do ponownego rozgraniczenia nieruchomości skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawa została rozpoznana w na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością uchylenia zarówno postanowienia objętego skargą, jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Poza sporem pozostaje, że na wniosek M. N. toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia granic pomiędzy stanowiącą jego własność nieruchomością położoną w S., oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] , a sąsiadującymi z tą nieruchomością działkami nr [...] (współwłasność L. P. i Z. P. ), nr [...] (własność H. M.), nr [...] (własność Gminy C.) oraz nr [...] (droga wojewódzka stanowiąca własność Województwa [...] ego, w trwałym zarządzie [...] ego Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. ). Nie ulega także wątpliwości, że w toku postępowania rozgraniczeniowego poniesione zostały przez organ I instancji koszty związane z wykonaniem przez uprawnionego geodetę dokumentacji technicznej, w oparciu o którą Wójt Gminy C. wydał w dniu 25 lutego 2020 r. decyzję orzekającą o rozgraniczeniu wymienionych wyżej nieruchomości. Koszty te, zgodnie z przedłożoną przez geodetę fakturą, wyniosły 5.700 zł. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, do ustalania wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego oraz zasad obciążania nimi stron, stosuje się przepisy kpa tj. art. 262-264 tej ustawy. Stosownie do art. 262 § 1 pkt 2 kpa, stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji (art. 263 § 1). Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (art. 263 § 2). Zgodnie z art. 264 § 1 kpa, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Ten ostatni przepis stanowił procesową podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy kosztami postępowania rozgraniczeniowego winien być obciążony – poza wnioskodawcą – również skarżący, skoro - jak podnosi w skardze - to nie na jego wniosek postępowanie się toczyło i nie miał on żadnego interesu prawnego w wydaniu decyzji rozgraniczeniowej, gdyż granica z działką nr [...] była już wcześniej ustalona, a pomiędzy stronami nie było w tym zakresie żadnego sporu. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy odniósł się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I OPS 5/06 (dostępnej na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 kpa, może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 Kodeksu cywilnego), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Podzielając to stanowisko co do zasady wyjaśnić jednak należy, że nie może ono oznaczać automatyzmu w rozstrzyganiu kwestii związanych z ustaleniem kosztów postępowania poniesionych w związku z rozgraniczaniem nieruchomości. To prawda, że ustalenie granic prawnych sąsiadujących nieruchomości leży w interesie właścicieli tych nieruchomości, co wynika z art. 152 Kodeksu cywilnego (zgodnie z tym przepisem właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie), jednak ustalając koszty postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 kpa, nie można odrywać się od okoliczności konkretnej sprawy, a w szczególności od odpowiedzi na pytanie, czy istniały uzasadnione podstawy do złożenia wniosku o przeprowadzenie rozgraniczenia. W tym kontekście organ winien każdorazowo ustalić, czy istniał spór graniczny pomiędzy właścicielami sąsiadujących nieruchomości, gdyż z reguły taka właśnie sytuacja powoduje konieczność rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej kwestii związanych z przebiegiem granicy nieruchomości, a w razie braku sporu - ocenić, czy w realiach danego przypadku strona składająca wniosek o przeprowadzenie rozgraniczenia miała powody do przyjęcia założenia, że granica pomiędzy jej nieruchomością a nieruchomością sąsiadującą nie jest w sposób prawny ustalona na podstawie innych, wcześniej podejmowanych czynności o charakterze cywilnym lub administracyjnoprawnym i co za tym idzie, czy koniecznym było wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. Jeśli sporu granicznego nie ma, potrzebę złożenia wniosku o rozgraniczenie mogą uzasadniać takie okoliczności, jak np. zatarcie znaków i śladów granicznych czy brak dokumentacji geodezyjnej umożliwiającej odtworzenie przebiegu granicy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć przede wszystkim należy, że zarówno treść wniosku, jak i przebieg czynności przeprowadzonych przez uprawnionego geodetę wskazują na to, że przebieg granicy pomiędzy działką wnioskodawcy oznaczoną nr [...] , a działką skarżącego nr [...] nie był sporny. Wprawdzie we wniosku z 31 lipca 2019 r. właściciel działki nr M. N. wskazał, że "granice nieruchomości zostały zatarte, a powierzchnia działki w rażący sposób pomniejszona", jednak dokumentacja geodezyjna w żaden sposób nie daje podstawy do przyjęcia, że takie twierdzenie można było w sposób zasadny odnieść do działki skarżącego, tym bardziej, że wniosek dotyczył kilku granic, a jego krótkie uzasadnienie nie wyjaśnia, czy owo "zatarcie" dotyczy przebiegu granic wszystkich sąsiadujących działek, czy tylko niektórych z nich. Poza tym, przy ocenie zasadności zaskarżonego postanowienia nie sposób pominąć tego, że sporządzona przez geodetę Ł. Ć. dokumentacja celem wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu rozgraniczeniowym, już w zakresie istniejących materiałów i zakresu ich wykorzystania wskazuje na operat [...] z 11 czerwca 2014 r. dokumentujący wyznaczenie punktów granicznych pasa drogowego tj. działki nr [...] stanowiącej drogę wojewódzką. W ocenie geodety, spośród dostępnej dokumentacji geodezyjnej, jedynie ww. dokumentacja techniczna, dotycząca wyznaczenia punktów granicznych pasa drogi wojewódzkiej jest wiarygodna i "spełnia współczesne wymogi dotyczące dokładności pozyskania obserwacji geodezyjnych oraz powiązania pomiaru z osnową geodezyjną". Ze sporządzonego przez geodetę protokołu granicznego z 3 stycznia 2020 r. wynika nadto, że operat [...] z 11 czerwca 2014 r. stanowił główny punkt odniesienia dla ustalenia w postępowaniu rozgraniczeniowym pozostałych granic działki nr [...] , których nie można było odtworzyć w oparciu o dostępną dokumentację geodezyjną, którą zawierała jedynie obserwacje geodezyjne w postaci miar liniowych, miar bieżących oraz domiarów prostokątnych, bez wskazania w sposób ścisły danych określających położenie osnowy geodezyjnej. Geodeta podaje także w sprawozdaniu technicznym, że "w toku analiz stwierdzono, iż dane operatu wywłaszczenia pod drogę oraz dane operatu P[...] są ze sobą spójne i w sposób wiarygodny określają przebieg linii granicznej z drogą wojewódzką". Dokumentacja geodezyjna znajdująca się w aktach administracyjnych daje podstawy do przyjęcia, że czynności uprawnionego geodety w zakresie tej konkretnej granicy (między działką wnioskodawcy a działką skarżącego), polegały w istocie na wznowieniu uprzednio ustalonych znaków granicznych w oparciu o operat z 11 czerwca 2014 r. W takim przypadku, do przeprowadzenia czynności wznowienia przebiegu granicy prawnej nie jest konieczne postępowanie rozgraniczeniowe i to nawet wówczas, gdy znaki graniczne zostały uszkodzone lub zniszczone. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 276 z późn. zm.) przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja Wójta Gminy C. z 25 lutego 2020 r. w pkt 4 sentencji wskazuje, że działka nr [...] stanowi własność Województwa [...] ego na podstawie decyzji nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej znak [...] . W aktach nie ma tej decyzji, nie wiadomo, w jakiej dacie została podjęta, przy czym jej numer wskazuje prawdopodobnie na rok 2011. Organy nie ustalały także jakichkolwiek okoliczności związanych z nabyciem przez Województwo [...] e działki nr [...] . Nie można w związku z tym jednoznacznie stwierdzić, czy operat [...] z 11 czerwca 2014 r., na który powołuje się zarówno geodeta, jak i organ I instancji w decyzji z 25 lutego 2020 r., nazywając go "operatem wywłaszczeniowym", sporządzono w ramach postępowania zakończonego decyzją nr 1/11 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej znak [...], czy też w ramach innego postępowania administracyjnego. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżący podnosił, że granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] była przedmiotem czynności geodezyjnych wyznaczenia punktów granicznych (pasa drogowego) w trybie art. 39 ust. 5 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w ramach opracowania przyjętego do PZGiK pod nr P.2603.2014.263. Skarżący wskazał także, że właściciel miał zapewnione prawo uczestnictwa w czynnościach geodezyjnych wyznaczenia punktów granicznych i miał sposobność zapoznania się z przebiegiem granicy. Na tej podstawie autor zażalenia podawał w wątpliwość zasadność wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego w stosunku do działki nr [...] , odnośnie do której granica została już jednoznacznie ustalona. Do podnoszonych w zażaleniu zarzutów organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Wyjaśnienie powyższych okoliczności jest o tyle istotne, że jeśli decyzja nr 1/11 została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 z późn. zm.), a dokumentacja zebrana w sprawie wskazuje, że tak właśnie było, to niewątpliwie ustalona została wówczas granica prawna pomiędzy pasem drogowym drogi wojewódzkiej oznaczonym jako działka nr [...] , a działką wnioskodawcy nr [...] . Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się bowiem podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości (art. 12 ust. 1 i 2 ww. ustawy). Ponadto decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości, zaś nieruchomości lub ich części, przeznaczone w tej decyzji pod drogę publiczną, stają się z mocy prawa m.in. własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 3 i 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.). W kontekście zarzutów podnoszonych w zażaleniu, organ odwoławczy winien był również odnieść się do tego, czy operat P[...], na który powołuje się geodeta Ł. C. w opracowanej na potrzeby niniejszej sprawy dokumentacji geodezyjnej, stanowił podstawę wznowienia znaków granicznych, jak twierdzi skarżący i czy czynności geodezyjne przeprowadzone przed wszczęciem postępowania rozgraniczeniowego (związane z decyzją nr 1/11, a następnie z operatem - jak wskazuje na to jego numer - sporządzonym w roku 2014) polegały istotnie na ustaleniu granicy prawnej pomiędzy działkami wnioskodawcy i skarżącego. Jeśli tak, organ winien ocenić, czy po dacie tych czynności zaistniały jakieś szczególne okoliczności, które dawałyby podstawę do przyjęcia, że rozgraniczenie działki nr [...] w zakresie granicy z działką nr [...] , leżało w interesie skarżącego, skoro granica ta została już prawnie ustalona. Podsumowując powiedzieć trzeba, że okoliczność braku sporu granicznego w zakresie działek nr [...] i [...] oraz przywołanie przez geodetę decyzji nr 1/11, w której najprawdopodobniej doszło do ustalenia granicy prawnej między obiema działkami, a wreszcie istnienie operatu technicznego z 11 czerwca 2014 r., powinno skłonić organy administracji do bardziej wnikliwej oceny kwestii związanych z istnieniem po stronie Województwa [...] ego – [...] ego Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. interesu prawnego w ustaleniu granicy pomiędzy działką stanowiącą drogę wojewódzką a działką wnioskodawcy. Tym samym, zgromadzone przez organy dowody nie pozwalają na zaakceptowanie twierdzenia, jakie legło u podstaw obciążenia skarżącego kosztami w kwocie 639,31 zł, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego, w związku z którym koszty te zaistniały, leżało w interesie właściciela działki nr [...] . Niewyjaśnienie wszystkich podniesionych wyżej okoliczności stanowiło naruszenie przez oba orzekające w sprawie organy art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art.135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Rozpatrując sprawę ponownie, organy - przy uwzględnieniu przedstawionej przez Sąd oceny prawnej - ocenią, czy w stanie faktycznym sprawy koszty postępowania rozgraniczeniowego w zakresie dotyczącym ustalenia granicy pomiędzy działką wnioskodawcy oznaczoną nr [...] , a działką skarżącego – nr [...] , zostały poniesione w interesie [...] ego Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. . Jeśli będzie to konieczne, organy poczynią niezbędne dla tej oceny ustalenia sięgając do decyzji nr 1/11 stanowiącej tytuł prawny Województwa [...] ego do działki nr [...] oraz do operatu [...] z 11 czerwca 2014 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty te obejmują uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, które obliczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265).