II SA/Ke 689/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017r. sprawy ze sprzeciwu M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2017r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw. Decyzją z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania A. R. i S. B., W. S. oraz M. D. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 31 maja 2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dwóch budynków gospodarczo-garażowych na działkach nr ewid. [...], obr. 0002, w granicach oznaczonych na zał. graf. literami ABCDEF-A, przy ul. Ż. w K., na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu SKO wskazało, że po rozpatrzeniu wniosku M. A. i M. A. organ I instancji decyzją z 31 maja 2017 r. ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. W złożonym odwołaniu [...] podnieśli, że M. A. prowadzi warsztat blacharsko-lakierniczy uciążliwy dla sąsiadów, a projektowany budynek gospodarczo-garażowy nie określa konkretnej funkcji i istnieje obawa, że będzie służył do prowadzenia ww. działalności. Strony nie wyraziły zgody na realizację obiektu w granicy działki. M. D. zauważył, że ustalona linia zabudowy wyznaczona została zabudową mieszkaniową, natomiast wszelkie budynki gospodarcze usytuowane są w głębi działek, za budynkami mieszkalnymi, mają dużo mniejszą powierzchnię, a ustalone parametry szerokości nowej zabudowy spowodują, że wskaźnik zabudowy może zostać powiększony do wartości 0,3. Zarzucono, iż aktualnie organ I instancji zezwolił na realizację budynku gospodarczego w jednej linii zabudowy z budynkiem mieszkalnym M. D., a ponadto istnieje zagrożenie, że w projektowanym budynku będą przeprowadzane procesy lakiernicze. Ponadto ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku gospodarczego na 5m, przy średniej wartości tego parametru z obszaru analizowanego 3,3m. Rozpatrując wniesione odwołanie SKO wyjaśniło, że pismem z 28 lipca 2017r. w trybie art. 136 kpa zleciło organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie zakończonej decyzją z 31 maja 2017 r. poprzez uzupełnienie wniosku i uzyskanie od inwestorów oświadczenia zawierającego wskazanie konkretnych funkcji projektowanych budynków gospodarczo-garażowych, a także wskazanie budynku na działce, w którym prowadzona jest aktualnie działalność blacharstwo/lakiernictwo samochodowe. Organ zlecił też nadesłanie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów zezwalających na prowadzenie działalności gospodarczej w budynku usytuowanym na działce nr ewid. [...]. Do dnia wydania decyzji przez SKO materiał dowodowy nie został uzupełniony, natomiast pismem z 14 sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta Kielce poinformował, że inwestorzy nie uzupełnili wniosku w zakresie wymaganym w zleceniu. Organ odwoławczy zauważył, że wniosek z 4 lipca 2016 r. opatrzony został podpisem K. J., a w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa inwestorów do występowania przez niego w ich imieniu. We wniosku zawarto informację, iż budynki gospodarcze przewidziano jako jednokondygnacyjne o powierzchni użytkowej odpowiednio 200m2 i 60 m2, natomiast budynek mieszkalny dwukondygnacyjny o powierzchni użytkowej ok. 240m2. Wielkość powierzchni podlegającej przekształceniu to 1968 m2. Analiza treści wniosku wskazuje, iż przedłożony w organie I instancji wniosek nie precyzuje proponowanych parametrów nowej zabudowy dla każdego z trzech obiektów, a przedstawia je wyłącznie łącznie, np. szerokość elewacji od 6 do 11 m, wysokość kalenicy od 5 do 11 m. Analiza załączonej do akt sprawy części graficznej wniosku wskazuje, że inwestor przewiduje realizację każdego obiektu bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich. Z wniosku wynika także, iż inwestor przewiduje budowę budynku mieszkalnego oraz mniejszego budynku gospodarczo-garażowego (pow. użytkowa 60m2) na działce nr ewid. [...] , natomiast drugiego budynku gospodarczo-garażowego (o pow. użytkowej 200m2) na działce nr ewid. [...] . Inwestor dołączył do wniosku elewacje projektowanych budynków, z których można wyczytać, iż budynek gospodarczo -garażowy przewidziany na działce nr ewid. [...] zamierza zrealizować o wysokości całkowitej 10,30 metrowej szerokości 6,5m oraz długości 25m. Budynek gospodarczo-garażowy przewidziany na działce nr ewid. [...] inwestorzy zamierzają zrealizować o wymiarach w rzucie 6x8m i wysokości 6,80m. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej przez organ I instancji wynika, że na działce nr ewid. [...] nie występuje aktualnie zabudowa mieszkaniowa. Także w granicach całego terenu inwestycji brak jest aktualnie budynku mieszkalnego. Mając na względzie treść § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz treść wniosku inwestorów, z którego wynika, iż projektowany na działce [...] budynek przewidziano o znacznych gabarytach, tj. długości 25m, szerokości 6,5m i wysokości 10,30 m, to niezbędne stało się uzupełnienie złożonego wniosku o wskazanie konkretnych funkcji tego budynku. W ocenie Kolegium, wobec treści złożonego wniosku oraz licznych zarzutów stron postępowania, iż projektowany budynek przejmie funkcje zakładu blacharsko-lakierniczego funkcjonującego na działce, to określona przez inwestorów funkcja tego obiektu jako budynek gospodarczo-garażowy jest zbyt ogólna. Ponadto, skoro na działce na której przewidziano ww. budynek nie ma budynku pełniącego funkcję budynku mieszkalnego to pozostaje niewyjaśniona kwestia, czy istotnie projektowany budynek spełni wymagania w/w przepisu prawa jako budynek niemieszkalny, służący mieszkańcom budynku mieszkalnego lub rekreacyjnego, do przechowywania rzeczy i wykonywania prac warsztatowych na potrzeby własne. Kolegium wskazało, że wprawdzie ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, jednakże wniosek ten winien zostać sformułowany w taki sposób, aby jego funkcja nie budziła żadnych wątpliwości w aspekcie faktu, iż każda decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a spełnienie kontynuacji projektowanej przez inwestora funkcji, winno zostać przez organ I instancji ustalone. Zatem, w ocenie Kolegium, ww. kwestie dotyczące skonkretyzowania funkcji projektowanego obiektu muszą zostać przez inwestorów oraz organ I instancji wyjaśnione, już na etapie wniosku. Wobec powyższych braków wniosku niemożliwe jest dokonanie przez organ I instancji pełnej i wyczerpującej analizy kontynuacji funkcji oraz pozostałych cech zabudowy dla budynku gospodarczo-garażowego wnioskowanego na działce nr ewid. [...] . Braki formalne wniosku uniemożliwiały poprawne rozpoznanie sprawy i stanowią główną przyczynę uchylającej decyzji Kolegium. Kolegium zauważyło ponadto, iż wydane dla M. A. warunki na zapewnienie dostawy energii elektrycznej z dnia 26 kwietnia 2016 r. straciły już ważność w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. w dniu 31 maja 2017 r. Z kolei załączone do akt sprawy warunki wydane przez Wodociągi Kieleckie sp. z o.o. z dnia 4 maja 2016r. wydane zostały dla A. J., dla której brak jest także stosownego pełnomocnictwa w aktach sprawy. Dodatkowo SKO podniosło, że organ I instancji nie przedstawił materiału dowodowego dokumentującego istnienie w obszarze analizowanym chociażby jednego budynku gospodarczego o wysokości kalenicy 7,5m, ustalonej dla budynków gospodarczych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dowodzi, iż najwyżej położona kalenica budynku gospodarczego znajduje się na wysokości 4,5m od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, a w obszarze analizowanym budynki gospodarcze zwieńczone są w przeważającej części dachami płaskimi. Powyższe wskazuje na brak udokumentowania ustalonej przez organ I instancji kontynuacji, wobec ustalonych wskaźników nowej zabudowy, jak też wobec kontynuacji nieustalonej jednoznacznie projektowanej funkcji budynków. Organ I instancji pominął, niezbędną w ocenie Kolegium, analizę sprawy w aspekcie ustaleń tego organu dotyczących wysokości elewacji frontowej oraz kalenicy obiektów istniejących w obszarze analizowanym oraz geometrii dachów. Mając na uwadze całość nadesłanego do Kolegium materiału dowodowego, organ odwoławczy ocenił, iż ustalając parametry nowej zabudowy organ I instancji dokonał dowolnej oceny dowodu, jakim jest analiza funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na dopuszczenie możliwości realizacji budynków gospodarczo-garażowych o całkowitej wysokości (w kalenicy) obiektu do 7,5m, w sytuacji, kiedy nie udokumentowano istnienia w obszarze analizowanym budynku o tożsamej funkcji o chociażby przybliżonej wysokości. W ocenie Kolegium załączona analiza funkcji, cech, zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona w sprawie, jak też decyzja organu I instancji nie zawierają przekonującego uzasadnienia dla ustalonych parametrów nowej zabudowy i materiał dowodowy w tym zakresie winien zostać uzupełniony. Z nadesłanych akt sprawy oraz skali załączonej mapy wynika ponadto, iż szerokość działki nr ewid. [...] w miejscu projektowania budynku gospodarczego wynosi zaledwie 10 m. Skoro zatem organ I instancji wyznaczył szerokość elewacji frontowej tego budynku w przedziale od 3 do 6m, to oznacza to, iż dopuścił możliwość usytuowania obiektu bądź w granicy jednej z działek, bądź w odległości 1,5 od obu granic. Z uwagi na to, iż inwestor wnioskuje o usytuowanie obiektu w granicy działki, organ I instancji winien dokonać analizy, czy takie usytuowanie jest, czy też nie jest możliwe z uwagi na ład przestrzenny. Kolegium wskazało, że w ponownym postępowaniu wyjaśnienia wymaga istniejąca funkcja budynku znajdującego się na terenie inwestycji, wskazanego przez organ I instancji jako budynek usługowy, z doprecyzowaniem rodzaju usług. Powyższe ma znaczenie zwłaszcza z uwagi na dołączoną do akt sprawy kserokopię decyzji z dnia 24 czerwca 1992 r. Urzędu Miejskiego w K. o pozwoleniu na użytkowanie garażu murowanego, usytuowanego przy ul. Ż. oraz kserokopii decyzji Prezydenta Miasta Kielce znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie pawilonu handlowego, zlokalizowanego przy ul. Ż. 7a w K.. Zatem, z uwagi na treść art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, w ponownym postępowaniu ustalić należy, czy ww. funkcja usługowa to prowadzony handel, czy też działalność gospodarcza związana z lakierowaniem samochodów, o której piszą strony składające odwołanie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że z akt sprawy organu I instancji wynika, iż w obszarze analizowanym wyznaczonym przez organ I instancji występuje różnorodność zabudowy mieszkaniowej (jednorodzinnej). Jednakże, wobec wskazanych powyżej błędów i niejasności postępowania, w ponownym postępowaniu, organ I instancji dokona analizy zarzutów odwołania, a przy ustalaniu parametrów nowej zabudowy uzasadni ich wartości zgodnie z treścią rozporządzenia obowiązującego w tym zakresie, w taki sposób, aby przekonać nie tylko organ odwoławczy, ale także strony posiadające przymiot strony o zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Przy czym, w sytuacji niejasności i dwuznaczności wniosku, organ I instancji dysponuje przepisem art. 64 § 2 kpa umożliwiającym wezwanie strony o jego uzupełnienie. W złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. sprzeciwie od powyższej decyzji M. A. wniósł o uchylenie decyzji z 30 sierpnia 2017 r. zarzucając, że: - jest ona sprzeczna z art. 31 § 2, art. 32 § 1 i 2 Konstytucji RP; - narusza art. 7, art. 7a. §1, art. 9, art. 75, art. 77 § 1, § 2, § 4, art. 107 § 3 art. 80, art. 136 § 2, § 4 kpa. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało stronniczej interpretacji § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszyło prawo materialne, tj. art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając sprzeciw skarżący podkreślił, że wniosek złożono o warunki zabudowy, zaś SKO zmusza inwestorów, niezgodnie z art. 31 § 2 Konstytucji RP, do zmiany na "wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego", mimo że prawo tego nie nakazuje. SKO nie podaje podstawy prawnej oraz dowodów, na podstawie których zmusza do przekwalifikowania wniosku. Wskazał, że całość uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium opiera na podstawie Rozdziału 5 (Lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalanie warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolejno przytaczając artykuły od 50 do 56, art. 59 ust. 1 ww. ustawy, które dotyczą inwestycji celu publicznego i nie mają zastosowania w podniesionej sprawie. Zaś odnośnik do art. 64 ust. 1 ww. ustawy nie może być w ogóle stosowany do zakresu niniejszych warunków zabudowy ze względu na bezprzedmiotowość z przepisami ustanowionymi dla ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji. Zostało naruszone prawo materialne, tj. art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię tego przepisu, która doprowadziła do uznania, że nie są spełnione wszystkie warunki uzasadniające wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Brak zgody (sprzeciw) odnośnie budynku mieszkalnego w żaden sposób nie narusza warunków dobrego sąsiedztwa. Organ odwoławczy nie podał konkretnych przyczyn odrzucenia wniosku w całości zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Tym samym decyzja jest sprzeczna z art. 31 § 1 i 2 Konstytucji RP. Dalej skarżący zarzucił, że SKO nie zapoznało się z pełną treścią decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 29 września 2014 r. gdyż nie jest ona wymieniona w wykazie dokumentów dot. sprawy znak [...] ([...]). Tym samym SKO nie zebrało w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyło całego materiału dowodowego działając niezgodnie z art. 77 § 1 i § 2 kpa. Ww. decyzja obejmuje tożsamy teren inwestycji, jednakże sama inwestycja w przytaczanej decyzji miała być realizowana na działce [...] . Działki [...] i [...] stanowią jedynie łącznik z drogą publiczną, do której dostęp jest niezbędny aby spełnić warunek określony w art. 61 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka [...] jest własnością Gminy Kielce. Podział nieruchomości został wykonany przez Prezydenta Miasta Kielce w sposób wymuszający odpowiednią zabudowę. Realizując inwestycję należy zapewnić dojazd do działki nr [...] poprzez działkę [...] i [...] . Sprawę podnoszono wielokrotnie, lecz do dnia dzisiejszego nie została ona wyjaśniona. Problem staje się na tyle istotny, że wymusza usytuowanie budynków jedynie w sposób, o który wnioskowano. SKO analizując materiał dowodowy nie brało sytuacji formalnoprawnej nieruchomości pod uwagę mimo posiadanych materiałów dowodowych w sprawie. Skarżący zauważył, że SKO dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz oceny zasadności zarzutów odwołania, na podstawie analizy akt sprawy zważa, iż nie uzupełniono wniosku poprzez oświadczenie zawierające wskazanie konkretnych funkcji budynków gospodarczo - garażowych, ze wskazaniem powierzchni użytkowej dla części garażowej. Zdaniem skarżącego należy odnieść się do pouczenia zawartego w Decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 31 maja 2017 ad. pkt 1 do 6. Parametry budynków podane są w wielkościach maksymalnych możliwych do realizacji zgodnie z prawem, a ich nazwy i przeznaczenie zgodne z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Biorąc pod uwagę, że wnioskodawcy nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością do celów budowlanych, jest to wystarczające w świetle art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. SKO wymaga oświadczenia ze wskazaniem budynku na działce, w którym prowadzona jest aktualnie działalność: blacharstwo, lakiernictwo-samochodowe. W aktach sprawy znajduje się wydruk z "https://panoramafirm.pl/" dla firmy: [...] , nie istniejącej od 31 grudnia 2010 r., wykreślonej decyzją Prezydenta Miasta Kielce [...]. W chwili obecnej prowadzona jest działalność gospodarcza z siedzibą w budynku usługowym przy ulicy Ż. 7B w K., o której dostępne są informacje w CEIDG, gdzie baza danych z informacjami o przedsiębiorcach ogólnie dostępna dla każdego obywatela RP, włącznie z danymi teleadresowymi oraz wyszczególnieniem rodzajów prowadzonej działalności. Wydruk z bazy danych opatrzony jest zapisem: "Niniejszy wydruk jest zgodny z art. 38 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. i ma moc zaświadczenia o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP. Art. 38 ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - Organy administracji publicznej nie mogą domagać się od przedsiębiorców okazywania, przekazywania lub załączania do wniosków zaświadczeń o wpisie w CEIDG. W związku z powyższym SKO po raz kolejny działa niezgodnie z art. 77 § 1, § 2 oraz § 4 kpa nie wyjaśniając całości materiału dowodowego w sprawie, ponadto art. 7, art. 7a §1 oraz art. 75 kpa poprzez niedokładne rozważenie całokształtu materiału. Skarżący podniósł, że SKO, które domaga się określenia budynku, w którym prowadzona jest aktualnie działalność: blacharstwo, lakiernictwo-samochodowe zakładając, iż dowód w postaci wydruku z "panoramy firm" jest dowodem potwierdzającym sprzeciwy stron postępowania, sankcjonuje złożenie oświadczenia niezgodnego z prawdą łamiąc art. 31 § 2 Konstytucji RP, jako warunku niezbędnego do rozpatrzenia sprawy w aspekcie konieczności wypełnienia przepisu art. 52 ust. 1 pkt. 2 pkt. 2b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymieniony powyżej art. 52 odnosi się bezpośrednio do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, do których nie zalicza się jednorodzinnych budynków mieszkalnych, budynków gospodarczo garażowych zgodnie z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący zauważył, że badanie legalności działalności gospodarczej na terenie objętym wnioskiem o warunki zabudowy nie jest przedmiotem tego postępowania, nie leży również w kompetencji SKO jak i organu I instancji. W roku 2017 firma "[...], została poddana w związku z wnioskiem o warunki zabudowy, na działce tożsamej z siedzibą firmy tj. K., ul. Ż., kontroli przez Straż Miejską, Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. oraz Sanepid. Żadna z powyższych kontroli nie wykazała nieprawidłowości. Straż Miejska oraz Sanepid nie ujawniły wyników kontroli. Organ I instancji został pisemnie poinformowany o wynikach kontroli przez PINB dla Miasta Kielce Tym samym SKO kolejny raz działa niezgodnie z art. 77 § 1 i § 2 kpa. SKO zleciło także nadesłanie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów (pozwolenie na budowę, pozwolenie na użytkowanie, itp.) zezwalających na prowadzenie działalności gospodarczej w budynku usytuowanym na działce nr ewidencyjnym [...] i oznaczonym jako budynek usługowy. Z wykazu dokumentów dotyczących sprawy znak [...] wynika, iż inwestorzy pismem z 1 września 2017 r. potwierdzili legalność budynków zlokalizowanych na terenie planowanej inwestycji. Tym samym SKO działało niezgodnie z art. 7, 77 i 80 kpa, na wzgląd których zleciło nadesłanie dokumentów będących w aktach sprawy, nie podając przyczyny, która uzasadniłaby ich nieważność przed organem II instancji tj. art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do braku uzupełnienia dokumentów w trybie 136 kpa skarżący podkreślił, że SKO w piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. poinformowało właścicielkę nieruchomości R. A. o wyznaczeniu nieprzekraczalnego terminu do uzupełnienia akt sprawy przez organ I instancji do dnia 14 sierpnia (poniedziałek) 2017r. (inwestorów nie powiadomiono). Rażącym staje się termin korespondencji oraz brak czasu na odpowiedź, biorąc pod uwagę nieprzekraczalny termin do uzupełnienia akt przez inwestorów, za pośrednictwem Prezydenta Miasta Kielce, pełnomocnika (który musi powiadomić inwestorów) i następnie Prezydenta Miasta Kielce który uzupełni akta kolegium. SKO rażąco skróciło czas na wypowiedzenie się jednej ze stron działając niezgodnie z art. 9 kpa. Zastanawiającym zdaniem skarżącego jest także fakt nie poinformowania Prezydenta Miasta Kielce o wątpliwościach dotyczących pełnomocnictwa dla K. J., co Kolegium zauważyło w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do okoliczności, iż projektowany budynek przejmie funkcje zakładu blacharsko - lakierniczego funkcjonującego na działce określenia funkcji jako zbyt ogólnej skarżący podniósł, iż Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 3 pkt 8 nie określa innych funkcji budynku gospodarczego jak i budynku garażowego, ponadto nie odsyła w ww. punkcie do innych aktów prawnych, jedynie ogólnie określa przeznaczenie tych budynków jakie przytacza SKO w uzasadnieniu. Rozporządzenie w przytaczanym punkcie nie określa maksymalnych wymiarów tychże budynków. Inwestorzy nie mogą określić funkcji inaczej niż zgodnie z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skarżący zauważył, że w sprawie zakładu blacharsko - lakierniczego SKO posiadało dostęp do CEIDG. Ponadto rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w § 3 pkt 8 nie narzuca aby użytkownik budynku gospodarczego zamieszkiwał na tej samej działce, na której znajduje się budynek gospodarczy. Zamieszkiwanie w miejscu innym niż usytuowanie budynku nie wyklucza użytkowania budynku gospodarczego do przechowywania rzeczy i wykonywania prac warsztatowych na potrzeby własne. Skarżący zarzucił, iż SKO nie zauważa, że nowo projektowany budynek gospodarczo - garażowy przejmie funkcje istniejących budynków, a mianowicie garażu ustawionego zgodnie z linią zabudowy w sąsiedztwie garażu M. D. oraz blaszanego garażu S. B. Garaże występują w tej samej linii zabudowy więc kontynuacja funkcji została zachowana. Ponadto przejmie funkcje blaszanego budynku gospodarczego ustawionego w dalszej części działki [...] . Budynek garażu oraz gospodarczy zostaną wyburzone, co wynika z analizy graficznej decyzji Nr 189/2017 o warunkach zabudowy. Inwestycja doprowadzi do uporządkowania ładu przestrzennego na działce [...] . Parametry oraz umiejscowienie budynku gospodarczo - garażowego wymuszone są kształtem działki [...] , każda inna lokalizacja zablokuje możliwości inwestycyjne na pozostałej części działki oraz dostęp do działki [...] . Działka [...] może posiadać dostęp do drogi publicznej jedynie poprzez działkę [...] należącą do R. A. oraz działkę Gminy Kielce [...] . Podział działki jak i jej kształt wymusza usytuowanie budynków. Umiejscowienie budynku gospodarczo - garażowego w miejscu innym niż wnioskowane zablokuje spełnienie warunku opisanego w § 14 pkt. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dla działki [...] . Odnosząc się do utraty ważności zapewnień dostawy energii elektrycznej i warunków wydanych przez [...] Sp. z o.o. skarżący wskazał, że zgodnie z art. 35 § 3 kpa zapewnienia dostawy energii elektrycznej miały wystarczającą ważność w związku z art. 61 ust.2 u.p.z.p. Autor skargi podniósł, że projektowany i zarazem sporny budynek gospodarczo - garażowy umiejscowiony jest w pierwszej linii zabudowy (tj. 21 m od krawędzi jezdni ul. Ż.), która tworzy uskok z budynkami na sąsiednich działkach. Prawo nie ogranicza umieszczenia takiego budynku w linii zabudowy z budynkami mieszkalnymi. Należy jednak zaznaczyć, iż budynek na działce [...] posiada garaż oraz pomieszczenia gospodarcze w części parterowej, oraz kalenicę na wysokości ok. 10 m. W tej samej linii na działce [...] znajduje się garaż oraz budynek mieszkalny o wysokości kalenicy ok. 7m. W związku z powyższym kontynuacja funkcji została zachowana, zaś wysokość 7,5m w stosunku do sąsiednich budynków jest poniżej średniej dla budynku z dachem jednospadowym o kącie nachylenia od 15° do 20°. Dla dachu płaskiego wysokość maksymalna dla górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej wynosi 5m, co jest znacznie poniżej średniej dla tej linii zabudowy. W związku z powyższym obliczenia można uznać za zgodne z § 7 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Można uznać gdyż ustalone wysokości są niższe z korzyścią dla skarżących decyzję. Okna w budynku na działce 541/1 są na wysokości ok. 3m od poziomu gruntu w związku z powyższym spełniony jest § 13 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie zauważono, aby analiza była niekompletna lub niezgodna z przepisami. Skarżący zauważył, iż organ I instancji przeprowadził analizę bardzo skrupulatnie, gdyż wyznaczając maksymalną szerokość elewacji frontowej na 6m zabezpieczył dojazd do dalszej części działki oraz do działek [...] oraz [...] . Budowa budynku o szerokości 6m w odległości 1,5 m od obu granic jest niemożliwa ze względu na brak dojazdu do w/w działek innego niż przez działkę [...] . Odległość 4m od granicy działki umożliwia usytuowanie otworów okiennych w kierunku tej granicy. Spełniony zostaje również warunek z § 12 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do legalności prowadzonej działalności gospodarczej skarżący stwierdził, że organ I instancji zajmował się podniesioną powyżej sprawą i otrzymał kserokopie dokumentów potwierdzających legalność budynków na działce [...] . Otrzymał również pismo o wynikach kontroli przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce. Na podstawie tych dowodów nie stwierdził nieprawidłowości. Ponadto SKO w tej kwestii oparło postępowanie odwoławcze na podstawie wydruku z "Panoramy Firm", mając do dyspozycji narzędzie w postaci CEIDG, który jest portalem oficjalnym zawierającym bazę danych o przedsiębiorcach i będącym pod patronatem Ministerstwa Rozwoju. Tym samym SKO opierając swą decyzję na art. 7 art. 77 i art. 80 kpa działało niezgodnie z każdym z nich. Konstrukcja pawilonu handlowego nie pozwala na wjechanie do niego pojazdem, gdyż do wejścia prowadzą trzy stopnie schodów a drzwi wejściowe mają szerokość 1,2m. Z tego powodu inspektor nadzoru budowlanego nawet nie podejrzewał aby w tym budynku prowadzić naprawę blacharsko - lakierniczą pojazdów. Autor skargi poinformował, iż sprzeciwiający się decyzji SKO w chwili obecnej zamieszkuje w budynku wielorodzinnym w odległości 6 km od działki [...] . Jest w posiadaniu samochodu zabytkowego, dwóch zabytkowych motocykli oraz samochodu i motocykla współczesnego. Dlatego, chociażby z powodu zadbania o pojazdy cenne dla udokumentowania historii motoryzacji, ma prawo do posiadania budynku gospodarczo - garażowego. W piśmie procesowym złożonym w dniu 27 października 2017 r. skarżący podniósł, iż organ I instancji rzetelnie wykonał obowiązki z art.7, 77 § 1 i 80 kpa, przy czym nie naruszył innych przepisów postępowania. W szczególności organ ten przeprowadził dokładną i pełną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do warunków, o których mowa w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wyjaśnił również, że obydwa budynki wzniesione na nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, istnieją tam legalnie, zaś wnioskodawcy nie prowadzą w żadnym z nich warsztatu blacharsko-lakierniczego. Sąsiedzi wskazujący na taką okoliczność są z inwestorami skonfliktowani. Skarżący wskazał, że najważniejszym elementem planowanej inwestycji jest wzniesienie domu jednorodzinnego. Towarzyszące budynkowi mieszkalnemu obiekty gospodarczo-garażowe będą pełnić wobec niego rolę służebną i zostaną wykorzystane na cele własne wnioskodawcy. Zarzucił, że SKO wielokrotnie zamiennie posługuje się w stosunku do planowanych na nieruchomości budynków nazwa "budynek gospodarczy", modyfikując w ten sposób treść wniosku z 4 lipca 2016 r. Zdaniem skarżącego organ II instancji swobodnie łączy i stosuje normy prawne relewantne dla różnych stadiów procesu inwestycyjno-budowlanego, tj. etapu ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, etapu przygotowania projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz etapu odbioru inwestycji i uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Realizacja uwag SKO prowadziłaby do wyznaczenia dwóch wykluczających się linii zabudowy na jednej, wąskiej nieruchomości o wydłużonym kształcie, co nie znajduje podstaw w przepisach rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. Ponadto, chociaż nie istniały ku temu przeszkody, SKO nie wydało decyzji merytorycznej i nie skorygowało decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie maksymalnej wysokości kalenicy. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, że wydanie decyzji kasacyjnej stanowi wyjątek od zasady merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy, przy uwzględnieniu zwłaszcza treści art. 136 § 1 kpa. Uzupełniająco skarżący podniósł, że żądanie zgłoszone we wniosku z 4 lipca 2016 r. sformułowane zostało w taki sposób, że wbrew stanowisku SKO nadawało się do osobnego rozstrzygnięcia w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do specyfikacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego i ewentualnie przekazania do ponownego rozpoznania organowi I instancji w części dotyczącej specyfikacji budynków gospodarczo-garażowych. Z uzasadnienia nie wynika bowiem, aby w ponownym postępowaniu organ I instancji został zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego także w zakresie odnoszącym się do budynku mieszkalnego i aby określone dla tego budynku parametry mogły ulec zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: "ppsa") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ppsa, sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 2017, poz. 935, dalej jako "ustawa nowelizująca"), na podstawie której w dziale III ppsa po rozdziale 3 dodano rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". W myśl nowowprowadzonego art. 64a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika zatem, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy. Ponieważ zarówno doręczenie zaskarżonej decyzji, jak i wniesienie sprzeciwu od decyzji (które powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego) nastąpiło już po wejściu w życie ustawy nowelizującej - zastosowanie do niniejszej sprawy znajdzie ustawa ppsa w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017r. Zgodnie zaś z art. 151a § 1 ppsa sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 kpa. Rozpoznając sprzeciw Sąd ocenia więc jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 ppsa). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 kpa, a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 kpa. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Oceniając przyczyny wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaktualizowały się przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 kpa, w związku z czym zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i nie narusza art. 138 § 2 kpa w stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 151a § 1 ppsa, choć nie wszystkie elementy wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako uchybienia przepisom postępowania mogły stanowić podstawę zastosowania art. 138 § 2 kpa. Przede wszystkim organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę na brak w ramach sporządzonej analizy funkcji, cech, zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji także w decyzji ustalającej warunki zabudowy, jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjętej w tej decyzji maksymalnej wysokości głównej kalenicy w przypadku budynków gospodarczo-garażowych, tj. do 7,5 metra. Jak wynika ze wspomnianej analizy budynki gospodarczo-garażowe położone w obszarze analizowanym posiadają głównie dachy płaskie, z wyjątkiem jednego budynku gospodarczo-garażowego o dachu jednospadowym i kącie nachylenia połaci dachowej około 20 st., przy wysokości kalenicy ok. 4,5 m. Przyjęta maksymalna dopuszczalna wysokość budynku gospodarczo-garażowego objętego badaną decyzją znacząco zatem odbiega od tej wartości. Zgodnie zaś z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W przepisie tym przyjęto inną formułę regulacji niż np. w § 5 ust. 2 czy § 6 ust. 2 w/w rozporządzenia jeśli chodzi o sposób porównania danego parametru do tych jakie występują w przypadku innych budynków w ramach obszaru analizowanego. W § 8 rozporządzenie stanowi bowiem, że ma to nastąpić "odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym". Jak się przyjmuje (por. A. Plucińska-Filipowicz, "Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Komentarz", Lex/el. 2011, kom. do § 8 rozporządzenia) z całokształtu regulacji ustawowej w omawianym zakresie, a więc ustalania dla potrzeb wydania decyzji o warunkach zabudowy geometrii dachu dla nowej zabudowy wydaje się, iż właściwy byłby pogląd, że chodzi w ogóle o analizę urbanistyczną tego elementu występującego na obszarze analizowanym i zaproponowanie we wnioskach wynikających z tej analizy takiego rozwiązania, które dałoby się pogodzić z zapewnieniem ładu przestrzennego, jak też maksymalnie uwzględniałoby przedstawiony we wniosku inwestora jego zamiar inwestycyjny. Trzeba pamiętać, że użycie określenia "odpowiednio" oznacza w orzecznictwie i w doktrynie, iż występujące rozwiązania na danym terenie dają się do nowej zabudowy zastosować wprost, czyli dokładnie tak, jak już występują, ewentualnie z pewnymi dostosowaniami czy odrębnościami. Samo twierdzenie, że chodzi o zachowanie "ładu przestrzennego" nie może być uznane za wystarczające. Odpowiednie uzasadnienie decyzji musi więc szczegółowo tę kwestię uwzględniać. Uprzednio zatem wszelkie odstępstwa od parametrów występujących w obszarze analizowanym, w tym zwłaszcza tak znaczące jak w niniejszym przypadku, winny zostać dokładnie uargumentowane w ramach analizy architektoniczno-urbanistycznej. Nie jest bowiem wykluczone wprowadzanie elementów lub cech "nowych" lub "dotychczas rzadko występujących", jednak organ musi w takiej sytuacji wnikliwie i przekonująco uzasadnić, że takie "nowe elementy geometrii dachów" są właśnie adekwatne (odpowiednie) w świetle występujących cech zabudowy oraz istniejącego ładu przestrzenno-urbanistycznego i architektonicznego. Dotyczy to m.in. także wysokości głównej kalenicy (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2017r., sygn. II SA/Rz 735/16). Z przepisu art. 61 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1073 ze zm.), dalej jako "upzp", oraz § 9 ust. 1-4 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. wynika, że konieczność ponownego przeprowadzenia analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, co – jak wykazano – ma miejsce w niniejszym przypadku w omówionym zakresie, pociąga za sobą konieczność zastosowania wobec decyzji o warunkach zabudowy przepisu art. 138 § 2 kpa (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016r., sygn. II OSK 2800/14). Przyjmuje się bowiem, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w szczególności jej wyniki w postaci tekstowej i graficznej, nie może być postrzegana jako typowe postępowanie dowodowe, które może podlegać prostemu uzupełnieniu w ramach art. 136 kpa przez organ odwoławczy. Skoro bowiem wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, to oznacza, że są elementami składowymi tej decyzji. W konsekwencji organ odwoławczy nie może uzupełnić tej analizy i rozstrzygnąć w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządza osoba profesjonalnie przygotowana do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną. Formalnym ujęciem tego wymogu jest brzmienie art. 60 ust. 4 upzp. Przepis ten ustanawia obowiązek przynależności autora projektu decyzji do samorządu zawodowego architektów bądź urbanistów. Rozstrzygającą przesłanką jest wpis takiej osoby na listę izby odpowiedniego samorządu zawodowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 listopada 2015r., sygn. IV SA/Po 700/15). Wskazany powyżej konieczny zakres uzupełnienia analizy nie jest zresztą jedynym, na jaki zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Jak słusznie bowiem podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, szerokość działki o nr ewid. [...] w miejscu projektowania budynku gospodarczego wynosi zaledwie 10m. Skoro zatem organ I instancji wyznaczył szerokość elewacji frontowej tego budynku w przedziale od 3 do 6 metrów, to oznacza to, jak podniósł organ odwoławczy, iż dopuścił możliwość usytuowania obiektu bądź w granicy jednej z działek, bądź w odległości 1,5 metra od obu granic. Jak jednak zwrócił uwagę sam skarżący w uzasadnieniu sprzeciwu, to drugie rozwiązanie jest niemożliwe ze względu na konieczność zapewnienia dojazdu do działek o nr [...] i [...] (a zatem także do projektowanego budynku mieszkalnego), co jednocześnie pozwoli na realizację przesłanki zawartej w art. 61 § 1 pkt 2 upzp w postaci dostępu do drogi publicznej. Sam skarżący zatem dopuszcza wyłącznie lokalizację budynku w granicy. Już z tego powodu sporządzona analiza urbanistyczna winna zawierać uzasadnienie możliwości takiej lokalizacji budynku pod kątem zachowania ładu przestrzennego. Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", przewidującego minimalne odległości budynków od granicy działki sąsiedniej, co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, przy czym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszym przypadku do analizowanego budynku – z uwagi na jego funkcję i parametry – nie znajdują zastosowania zapisy § 12 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017r., sygn. II OSK 1866/15), a jak się przyjmuje, zawarta w § 12 ust. 2 tego rozporządzenia norma kompetencyjna nie przyznaje organom wydającym decyzje w przedmiocie warunków zabudowy uprawnienia do swobodnego modyfikowania w tychże decyzjach reguł ogólnych usytuowania budynków względem granicy działki określonych w § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia, lecz jedynie nakłada na organy administracji architektoniczno - budowlanej wydające pozwolenia na budowę obowiązek respektowania rozstrzygnięć dotyczących zlokalizowania obiektu na działce zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, względnie w decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy. Taka odmienna i stanowiąca wyjątek od zasad ogólnych lokalizacja inwestycji na działce wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musi znaleźć uzasadnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i służy zapewnieniu ładu przestrzennego terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015r., sygn. II OSK 227/14). Także w niniejszym przypadku zatem możliwość usytuowania budynku w granicy winna znaleźć stosowne uzasadnienie w ramach przeprowadzonej analizy, co jak dotąd nie miało miejsca. Również w tym zakresie analiza wymaga zatem uzupełnienia, co dodatkowo uzasadnia zastosowanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia opartego o przepis art. 138 § 2 kpa. Jak wynika z powyższych rozważań, organ odwoławczy z wymienionych wyżej powodów w sposób zasadny wydał decyzję o charakterze kasacyjnym, opartą o regulację zawartą w ostatnio wymienionym przepisie, i to niezależnie od tego, że pozostałe argumenty wskazane przez ten organ nie uzasadniały zastosowania tego przepisu. I tak, jeśli chodzi o podnoszoną przez Kolegium konieczność skonkretyzowania funkcji budynku gospodarczo-garażowego planowanego na działce o nr ewid. [...] , a tym bardziej konieczność wyjaśnienia dokładnej funkcji budynku znajdującego się aktualnie na terenie inwestycji, w ocenie Sądu są to czynności pozbawione uzasadnionych podstaw na obecnym etapie postępowania inwestycyjnego. Trzeba zauważyć, że inwestor określił funkcję dwóch planowanych budynków jako gospodarczo-garażowe, a oprócz tego na jednej z sąsiadujących ze sobą działek zamierza realizować budynek mieszkalny jednorodzinny. W przypadku ustalenia warunków zabudowy organ prowadzący postępowanie jest związany wnioskiem inicjującym postępowanie, m.in. co do przeznaczenia obiektu budowlanego. To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów upzp (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017r., II OSK 951/16). Przeznaczenie budynku musi być we wniosku określone w sposób precyzyjny, co jednak nie oznacza, że organ może żądać od wnioskodawcy odmiennego określenia tego przeznaczenia wobec posiadanych podejrzeń co do faktycznych intencji inwestora. Stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Jakkolwiek rację ma organ II instancji co do tego, że wydane dla skarżącego pisemne zapewnienie dostawy energii elektrycznej straciło ważność już w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, to jednak uzupełnienie tego braku mogło nastąpić także przez organ odwoławczy poprzez wezwanie wnioskodawcy do dostarczenia stosownego uzgodnienia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 września 2016r., sygn. II SA/Kr 550/16). Podobnie rzecz się przedstawia jeśli chodzi o brak dokumentu pełnomocnictwa – a to w kontekście dyspozycji art. 64 § 2 kpa, o ile organ odwoławczy w ogóle kwestionował brak umocowania skoro powołał się na pisma wnioskodawców z dnia 9 marca 2017r., w których "uznali reprezentację" osoby, która złożyła podpis na wniosku. Aktualnie jednak, wobec trafnego orzeczenia w trybie art. 138 § 2 kpa z powodu innych – wymienionych wyżej – przyczyn, argumenty te będą stanowić wskazówkę do dalszego postępowania przed organem I instancji. Sąd nie podziela poza tym stanowiska SKO co do tego, że pisemne zapewnienie ze strony uprawnionego podmiotu na wykonanie przyłącza – jak w tym przypadku – wodno-kanalizacyjnego, odnoszące się do nieruchomości, której (których) dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, musi być skierowane do osoby inwestora. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi skutków w sferze materialnej i może być wydana w zasadzie dla każdego zainteresowanego, w tym także dla podmiotu, który na tym etapie nie wykazuje się posiadaniem uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Istotne jest zatem to, by tego rodzaju zapewnienie dotyczyło określonego terenu, na którym planowana jest inwestycja. Odnosząc się do stanowiska skarżącego należy zauważyć, że żadna z wytycznych organu odwoławczego nie dotyczyła dokonywania ustaleń w zakresie –rzekomo wadliwie ustalonej – linii zabudowy. Ponadto trzeba podnieść, że decyzja organu I instancji stanowiła spójną całość i została wydana na skutek rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dotyczącego trzech budynków. W tej sytuacji organ odwoławczy nie mógł uchylić na podstawie art. 138 § 2 kpa decyzji organu I instancji w części dotyczącej wyłącznie budynków gospodarczo-garażowych. Nie ulega wreszcie wątpliwości, że decyzja Prezydenta Miasta Kielce o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 29 września 2014r. znak AU-II.6730.183.2014.NMP została wydana dla innej osoby i dotyczyła częściowo odmiennego zamierzenia inwestycyjnego. Podsumowując, wobec zaistnienia wykazanych wyżej podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 138 § 2 kpa, Sąd na podstawie art. 151a § 2 ppsa oddalił sprzeciw.