II SA/Ke 700/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym skargi Marszałka Województwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa przez Zastępcę Departamentu Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego decyzję z dnia [...], nakładającą na przewoźnika A. K. karę w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem określonych w zezwoleniu warunków dotyczących wyznaczonych przystanków i umorzyło postępowanie I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż kontrola, która poprzedziła nałożenie kary pieniężnej została przeprowadzona z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego. Skargę na rozstrzygnięcie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł Marszałek Województwa zarzucając, iż kontrola została przeprowadzona zgodnie z przepisami tego rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej uppsa), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie Marszałek Województwa wydając decyzję o nałożeniu na przewoźnika kary pieniężnej działał jako organ administracji publicznej I instancji, wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje. Nie działał on więc jako nosiciel interesu prawnego w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, lecz jako podmiot realizujący władztwo publiczne. Z tego też względu nie można uznać, iż organ ten należy do kręgu podmiotów wymienionych w przepisie art. 50 uppsa, legitymowanych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby możliwość wniesienia przez Marszałka Województwa skargi w przedmiotowej sprawie. Podnieść bowiem należy, iż organy administracji publicznej nie mają uprawnień do poddawania swej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie jest właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze administracji publicznej / por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005r. II SA/Bk 915/05/. Organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego nie może równocześnie być stroną tego podstępowania / por. postanowienie WSA w warszawie z dnia 30 września 2005r. I SA / Wa 12432/04/. Mając powyższe na uwadze skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 uppsa.