II SA/Ke 704/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi I. T. i B.T. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zażalenia I. i B. T. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], uznające za nieuzasadniony wniesiony zarzut i odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie dokonania rozbiórki części budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 6,50 x3,85 m, stanowiącej rozbudowę od strony południowej budynku gospodarczego istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości N. H., gmina R. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że postanowienie organu I instancji zostało podjęte na podstawie art. 34 § 1, 2 i 3 oraz art. 59 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zarzutu wniesionego w dniu 30 sierpnia 2007r. przez I. i B. T., w sprawie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...], wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W zażaleniu na powyższe postanowienie organu I instancji skarżący podnieśli, że ich zarzuty zawarte w piśmie skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] są zasadne. I. i B. T. wskazali, że rozpoczęli rozbudowę obiektu gospodarczego zgodnie z art. 29 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994r., na podstawie którego nie było wymagane pozwolenie na budowę, a jedynie należało zgłosić rozbudowę właściwemu organowi, co uczynili, spełniając tym samym wszystkie przesłanki. Oświadczyli również, że złożyli wszelkie wymagane dokumenty i wnieśli o umorzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie, wskazując na jego bezprzedmiotowość. Ponadto skarżący wskazali, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazująca dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego została następnie uchylona w całości, a postępowanie w tej sprawie zostało umorzone przez organ II instancji decyzją z dnia [...]. Rozpoznając powyższe odwołanie Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał I. i B. T. dokonanie rozbiórki części budynku gospodarczego stanowiącego rozbudowę od strony południowej budynku gospodarczego istniejącego na działce o Nr ewid. [...] w miejscowości N. H.. Powyższe rozstrzygnięcie zostało następnie utrzymane w mocy przez organ II instancji decyzją z dnia [...]. W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego upomnieniem wezwał skarżących do dokonania rozbiórki części budynku gospodarczego, a następnie wszczął postępowanie egzekucyjne wydając tytuł wykonawczy z dnia [...]. W dniu 30 sierpnia 2007 r. I. i B. T. wnieśli zarzuty do toczącego się postępowania, domagając się jednocześnie umorzenia postępowania. Inspektor Nadzoru Budowlanego przytaczając treść art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podkreślił, że w niniejszym postępowaniu nie miały miejsca zdarzenia wskazane w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutów organ wskazał, że tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie z obowiązującym prawem, gdyż stosownie do treści art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające pisemne wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W niniejszym przypadku warunki te zostały spełnione dlatego nie można mówić o jakimkolwiek obejściu prawa. Ponadto egzekwowany obowiązek wynika z ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, która podlega wykonaniu. Podnoszone obecnie zarzuty dotyczące nakazu rozbiórki są bezprzedmiotowe i nie mogą zostać uwzględnione. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach I. i B. T. Wnieśli w niej o uchylenie zaskarżonego postanowienia twierdząc, że sprawa jest bezprzedmiotowa. Skarżący podnieśli, że choć w piśmie z dnia 6 listopada 2007 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż w dniu [...] wezwał ich upomnieniem do dokonania rozbiórki, to w rzeczywistości tego upomnienia nie otrzymali, o czym świadczy "kserokopia z Urzędu Poczty". Natomiast w tytule wykonawczym [...] stwierdzono, że upomnienie doręczono w dniu 10 lipca 2007 r. W piśmie z dnia 19 marca 2008 r. złożonym przez skarżących w WSA w Kielcach dodatkowo wyjaśnili, że powyższe upomnienie zostało wysłane w dniu [...] na adres ich stałego zameldowania w K., podczas gdy od dnia 18 lipca 2006 r. do dnia 18 lipca 2007 r. byli tymczasowo zameldowani w N. H. [...], gm. R. i tam przebywali. Skoro zatem nie doręczono im upomnienia, w przekonaniu skarżących należało umorzyć egzekucję w myśl art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Autorzy skargi wskazali, że decyzją z dnia [...] organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji uzasadniając, że nie było podstaw do nakazania rozbiórki w trybie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto skarżący podkreślili, że w odpowiedzi na pismo PINB z dnia 3 listopada 2003 r. przedłożyli wszelkie żądane dokumenty, a zatem nie mogą ponosić winy za działanie urzędnika, który przyjął dokumenty i wydał zgłoszenie. I. i B. T. podali również, że nie odwoływali się od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], gdyż nie została im ona doręczona. Osobiście odebrali ją natomiast w dniu 12 września 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach postanowienia. Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że upomnienie z dnia [...] zostało wysłane do B. i I. T. na adres ich stałego zameldowania w K. i stosownie do treści art. 44 § 1 zostało ono doręczone skarżącym w dniu 10 lipca 2007 r. Organ podkreślił, że z pisma Prezydenta Miasta z dnia 16 sierpnia 2007 r. wynika, iż I. i B. T. posiadają adres zameldowania na pobyt czasowy od 6 sierpnia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. w N. H. [...], gm. R., a więc w chwili wystawienia upomnienia przebywali pod adresem stałego zamieszkania, czyli w K. Odnośnie zarzutu umorzenia postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie, organ wyjaśnił, że umorzenie to dotyczyło postępowania ze skargi K. i J. F. na decyzję organu II instancji z dnia [...], którą umorzono postępowanie, w toku którego zapadła decyzja w trybie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego nakazująca I. i B. T. rozbiórkę części budynku gospodarczego. Umorzenie postępowania sądowego nastąpiło w wyniku cofnięcia skargi przez K. i J. F. Tamto postępowanie nie miało jednak wpływu na niniejsze postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące uznania za nieuzasadniony wniesionego zarzutu i odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie dokonania rozbiórki części budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 6,50x3,85 m, stanowiącej rozbudowę od strony południowej budynku gospodarczego istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości N. H., gmina R. Prowadzone obecnie postępowanie egzekucyjne jest następstwem niewykonania przez zobowiązanych tego właśnie nakazu, czego strona skarżąca nie kwestionuje. Stosownie do treści art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym (t.j.Dz.U.05.229.1954 ze zm.) egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do dokonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ponieważ decyzja z dnia [...] nakładająca na skarżących obowiązek rozbiórki części budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie 6,5 x 3,85 m., stanowiącej rozbudowę od strony południowej budynku gospodarczego istniejącego na działce nr [...] w miejscowości N. H., gmina R. - stała się ostateczna i sąd nie wstrzymał jej wykonania, a zobowiązani uchylali się od realizacji nałożonego obowiązku, to należy stwierdzić, że właściwy organ egzekucyjny, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (będący w tym przypadku jednocześnie wierzycielem - art. 5 § 1 pkt 1w zw. z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym) prawidłowo skierował do skarżących upomnienie wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a następnie wszczął takie właśnie postępowanie. Pisemne upomnienie z dnia [...], wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego zostało wysłane do skarżących na adres w K., ul. [...]. Fakt wysłania upomnienia na ten właśnie adres, był w dacie tej czynności uzasadniony. Ostatnie bowiem doręczenie przez ten organ, który prowadził wcześniej postępowanie, w wyniku którego zapadła decyzja z dnia [...] będąca przedmiotem egzekucji, nastąpiło do rąk własnych skarżących na ich adres w K. (k. I -13a akt organu I instancji). Również sami skarżący w piśmie z dnia 4 marca 2005 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazali swój adres w K. (k. II-5 akt administracyjnych). Ani skarżący, ani też INB, który prowadził postępowanie w tamtej sprawie w II instancji, nie powiadomili organu egzekucyjnego o fakcie czasowego zameldowania i zamieszkania skarżących w N.H., gmina R., w okresie od 18 lipca 2006 r. do 18 lipca 2007 r., a następnie od 6 sierpnia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. (potwierdzenia zameldowania k. 48-50). Ponieważ zgodnie z art. 41 kpa w toku postępowania administracyjnego, to strony obciąża obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie adresu, pod rygorem uznania doręczenia pisma pod dotychczasowym adresem za skuteczne, należy uznać, że doręczenie upomnienia pod ostatni znany organowi egzekucyjnemu adres skarżących w K., dokonane w trybie art. 44 § 1 kpa (dwukrotnie awizowane, ze skutkiem doręczenia w dniu 9 lipca 2007r., a nie jak podał organ II instancji w dniu 10 lipca 2007 r. - art. 44 § 4 w zw. z § 1kpa i w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym) - odniosło skutek prawny. Gdyby nawet jednak przyjąć, że nie doszło w sprawie do skutecznego doręczenia dłużnikom upomnienia, to i tak nie mogło to mieć wpływu na zasadność skargi. Wynika to bowiem z następującej argumentacji. Tytuł wykonawczy z dnia [...], stanowiący podstawę do prowadzenia egzekucji, w którym określono przedmiotowy obowiązek, spełniał wymogi przewidziane w przepisie art. 27 § 1 ustawy. Nie zachodziła w sprawie wynikająca z art. 27 § 3 ustawy potrzeba dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia, gdyż z racji pełnienia przez PINB zarówno roli wierzyciela, jak i organu egzekucyjnego, dowód ten znajdował się w aktach sprawy. Powyższy tytuł wykonawczy zawierał, stosownie do treści art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia tegoż postępowania, z wymienieniem podstaw zarzutów, na jakie tylko zobowiązani mogli się powołać. Pouczenie to odnosiło skutek w dniu doręczenia zobowiązanym tytułu wykonawczego, w związku z czym od tego dnia liczy się bieg terminu do złożenia zarzutów. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, tytuł wykonawczy został doręczony skarżącym do rąk własnych w dniu 27 sierpnia 2007 r. W ustawowym, 7 dniowym terminie skarżący złożyli pismo z dnia 30 sierpnia 2007 r., które zasadnie zostało potraktowane przez organ jako zgłoszenie zarzutów. W piśmie tym I. i B. T. podnieśli jednak wyłącznie okoliczności dotyczące merytorycznej zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, które w myśl art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, nie mogą być badane przez organ egzekucyjny. Zgodnie z treścią art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może bowiem być tylko: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15§1, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Katalog wymienionych w cytowanym przepisie zarzutów jest kompletny, co oznacza, że inne okoliczności nie mogą stanowić podstawy do skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 33 ustawy. Skoro zatem skarżący nie podnieśli w piśmie z dnia 30 sierpnia 2007r. żadnej z wyżej wskazanych okoliczności, zasadnie organ uznał podniesione zarzuty za nieuzasadnione. Takie ustalenie stosownie do treści art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym było podstawą do wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów, a konkretnie do uznania zarzutów za nieuzasadnione i do odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Należy dodać ,że ponieważ - jak to już wyżej wyjaśniono - w niniejszej sprawie organ egzekucyjny był równocześnie wierzycielem, nie było w sprawie podstaw do przewidzianego w art. 34 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, uzyskiwania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Należy następnie zauważyć, że w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach I. i B. T. zarzucili, iż upomnienie z dnia [...] nie zostało im doręczone, co niewątpliwie może być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w świetle art. 33 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie przesądzając zasadności powyższego zarzutu, należy jednak zauważyć, że skoro skutecznie można wnieść zarzuty w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, to na obecnym etapie postępowania jest on spóźniony zwłaszcza, że skarżący nie wnieśli o przywrócenie terminu do jego zgłoszenia (por. Z. Leoński (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. C.H. Beck. Wydanie IV 2008 r., s. 110 oraz powołane tam poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 1994 r., SA/Wr 1463/93 oraz w wyroku NSA w Katowicach z dnia 24 października 2000r. w sprawie I SA/Ka 712/1990, Lex nr 44897, z którego wynika, iż uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego, chyba że wystąpi on o przywrócenie terminu stosownie do art. 58 § 1 kpa. Jeżeli pomimo uchybienia terminu organ egzekucyjny rozpoznał zarzuty, to stosownie do art. 138 § 1 kpa, organ wyższego stopnia rozpoznając zażalenie na postanowienie o rozpatrzeniu zarzutów uchyla postanowienie i umarza postępowanie w tym zakresie. W takim przypadku nie ma bowiem podstaw do czynności organu egzekucyjnego, których uruchomienie może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu). Gdyby nawet więc uznać, że skarżącym nie doręczono upomnienia, to i tak nie mogło by to zmienić rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie z powodu spóźnionego zgłoszenia takiego zarzutu. Ta ostatnia okoliczność powoduje ponadto, że zarzucone w skardze, domniemane naruszenie przepisów postępowania polegające na niedoręczeniu upomnienia, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tej przyczyny, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). p.p.s.a., to domniemane naruszenie przepisów postępowania nie mogło spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia. Tylko bowiem naruszenia przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy pozwalają sądowi administracyjnemu na uwzględnienie skargi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że organ egzekucyjny nie naruszył w sprawie przepisu art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, gdyż w niniejszej sprawie nie było podstaw do jego zastosowania. W myśl art. 59 ust. 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2 tego artykułu, a więc między innymi i wtedy, gdy zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu, organ egzekucyjny wydaje na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie następuje na podstawie art. 34 § 4 tej ustawy. To zastrzeżenie wyłączające możliwość umorzenia postępowania na podstawie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (wprowadzone ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125/2001 poz. 1368), która weszła w życie w dniu 30 listopada 2001 r.), świadczy o odrębności i konkurencyjności trybów, w jakich może dojść do umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu m. in. nie doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Skoro bowiem umorzenie postępowania na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wyłącza możliwość i potrzebę umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 3 tej ustawy, to oznacza to, że jeżeli do umorzenia w trybie art. 34 § 4 nie dojdzie (np. z powodu nie zgłoszenia w terminie takiego zarzutu), zachodzi jeszcze możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 3 tej ustawy. Art. 59 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym przewiduje wydanie postanowienia o umorzeniu na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu i nie ustanawia terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, a zatem przedmiotowe żądanie zobowiązany może wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że skarżący w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym mogą podnieść fakt niedoręczenia im upomnienia z dnia [...] i w trybie art. 59 ust. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym żądać umorzenia postępowania egzekucyjnego. Należy też zauważyć, że w związku z przedstawioną oceną relacji pomiędzy przepisami art. 34 i 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, wadliwe było powołanie w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji z dnia 6 września 2007 r., art. 59 § 4 tej ustawy. To jednak naruszenie przepisów postępowania, jako nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, również nie mogło spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zasadności nakazu rozbiórki i kwestionowania samowoli przy realizacji przedmiotowego obiektu, należy powtórzyć, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest jedynie postanowienie o uznaniu zarzutu za nieuzasadniony i o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, a nie decyzja orzekająca nakaz rozbiórki. Dlatego zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Odnośnie natomiast zarzutu skarżących, że postępowanie administracyjne, w którym wydano decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego zostało umorzone, podobnie jak postępowanie sądowo administracyjne wszczęte na skutek skargi K. i J. F. na decyzję organu II instancji z dnia [...], którą umorzono postępowanie, w związku z czym niniejsze postępowanie egzekucyjne jest bezprzedmiotowe- należy zgodzić się z wyjaśnieniem zawartym w odpowiedzi na skargę. Powołane przez skarżących umorzenia postępowania administracyjnego i sądowo administracyjnego nie dotyczyły postępowania, w toku którego doszło do wydania decyzji będącej przedmiotem egzekucji w kontrolowanym postępowaniu egzekucyjnym, lecz wcześniejszego postępowania prowadzonego błędnie w trybie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Dlatego tamte umorzenia nie mają żadnego wpływu na tok prowadzonego obecnie postępowania egzekucyjnego. Również podniesiony w skardze fakt niedoręczenia skarżącym decyzji INB z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą nakazano I. i B. T. dokonanie rozbiórki części budynku gospodarczego stanowiącego rozbudowę od strony południowej budynku gospodarczego istniejącego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości N. H., nie mógł zmienić rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie. Również i ta okoliczność nie podlegała bowiem badaniu w kontrolowanym postępowaniu egzekucyjnym, skoro organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Okoliczność ta może natomiast być przedmiotem badania w postępowaniu rozpoznawczym, w którym wydano tę decyzję, np. w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a.