II SA/Ke 71/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2023 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2022 r. [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z 8 listopada 2022 r. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "ŚWINB"), po rozpatrzeniu zażalenia E. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 479, zwanej dalej "u.p.e.a.") i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351, dalej "P.b."), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej "PINB") z 5 września 2022 r. znak: [...], którym oddalono zarzuty wniesione przez E. S. w sprawie egzekucji administracyjnej wszczętej tytułem wykonawczym nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 2 lipca 2019 r. nakazał inwestorom - E. S. i P. S., dokonanie rozbiórki wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej przy ul. [...] - boczna w S.. Upomnieniem z 9 listopadzie 2020 r. PINB, działając jako wierzyciel, wezwał E. S. do wykonania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, obowiązku rozbiórki wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej. Następnie wszczął postępowanie egzekucyjne, w trakcie trwania, którego wydał dla E. S. 5 sierpnia 2022 r. tytuł wykonawczy nr [...]. W wyniku rozpatrzenia zarzutów od tego tytułu organ pierwszej instancji oddalił je zażalonym postanowieniem z 5 września 2022 r. Dalej ŚWINB cytując treść art. 33 § 1 u.p.e.a. uznał, że żadna z wymienionych przesłanek, o których mowa w tym przepisie w niniejszej sprawie nie zaszła. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia złożonych zarzutów. Organ odwoławczy podkreślił, że powołany zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, stanowiący o niemożności zrealizowania obowiązku (art. 33 pkt 5 u.p.e.a.), z uwagi na nieprecyzyjność obowiązku, nie stanowi podstawy do uznania, że mamy w sprawie do czynienia z ustawowym zarzutem. Organ podał, że art. 33 u.p.e.a. stanowiący o podstawach zarzutów w sprawie uległ zmianie i w obecnie obowiązującym brzmieniu art. 33 u.p.e.a. ustawodawca nie przewidział treści podstawy zarzutu stanowiącej o niewykonalności obowiązku. Wskazanie innych przyczyn niż wymienione w tym artykule nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia ich jako zarzutów. Odnosząc się natomiast do kwestii nieprawidłowego sposobu wypełnienia tytułu wykonawczego wystawionego 5 sierpnia 2022 r. ŚWINB zaznaczył, że brak wskazania przez organ egzekucyjny NIP-u osoby zobowiązanej nie stanowi, wystarczającej przesłanki aby uznać, że tytuł wykonawczy został wypełniony w sposób nieprawidłowy. Ponadto ponieważ obowiązek, który podlega wykonaniu został nałożony decyzją z 2 lipca 2019 r., to podstawą prawną obowiązku jest decyzja, której elementy składowe zostały powołane w części B zatytułowanej "Dane dotyczące obowiązku o charakterze niepieniężnym" tytułu wykonawczego nr [...]. Również treść powołanego w części B pkt 5 tytułu wykonawczego, jest tożsama z treścią obowiązku nałożonego powyższą decyzją. Nie można więc stwierdzić, że treść części B pkt 2 i pkt 5 tytułu wykonawczego są ze sobą sprzeczne. Z kolei co do części D i E tytułu wykonawczego, to odnoszą się one do dalszych tytułów wykonawczych, które w tej sprawie nie występują. Organ także dodał, że data nadania klauzuli tytułowi wykonawczemu jest tożsama z datą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...]. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia, E. S. zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 33 u.p.e.a. przez błędną jego interpretację i przyjęcie, że przedmiot sporu podlega egzekucji, pomimo że istnieje niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym z uwagi na nieprecyzyjność nakazu rozbiórki, która skutkuje tym, że przedmiot rozbiórki, gdyby miał być wykonany w całości objąłby części nieruchomości, które zostały wzniesione legalnie, a to czyni postępowanie egzekucyjne niewykonalnym. W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że obowiązek podany w tytule wykonawczym jest niewykonalny z uwagi na to, że egzekucja ma objąć obiekt, który został wykonany legalnie (a przynajmniej jego część). Podkreśliła, że na powstanie ogrodzenia na działkach [...] i [...] milczącą zgodę wyraził Starosta. Z zaświadczenia Starosty [...] z 6 września 2018 r. wynika bowiem, że do dokumentów złożonych w zgłoszeniu nie wnosi on sprzeciwu, zezwalając tym samym na wzniesienie spornego ogrodzenia. Zgodnie z pouczeniem zawartym w zaświadczeniu inwestor miał wykonać roboty zgodnie z "przepisami w budownictwie i załączoną dokumentacją". I takie też roboty zostały wykonane. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania legalności wykonanego odgrodzenia, a w konsekwencji prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art.57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia organu odwoławczego. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, bowiem stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Podkreślić przy tym należy, że powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, a tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie (por. wyrok WSA w Ł. z 7 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Łd [...], wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr [...]). Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Postępowanie w sprawie zarzutów toczy się w takim zakresie, jaki określony został ściśle przez zobowiązanego poprzez zgłoszenie konkretnych zarzutów. Wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zgłoszone przez zobowiązanego. Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z nich związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany, zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty. Skarżąca zgłosiła w piśmie z 24 sierpnia 2022 r. zarzuty do tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego nakazu rozbiórki ogrodzenia. E. S. zarzuciła naruszenie art. 27 i art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Ostatnio wskazany przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, nie zawierał takiej jednostki redakcyjnej, gdyż składał się z pięciu paragrafów. Enumeratywnie wyliczone podstawy zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej znajdują się w art. 33 § 2 pkt 1 do 6 u.p.e.a. Jednak podstawa wymieniona w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. również nie dotyczy zarzucanej przez skarżącą niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Trzeba zauważyć, że ta podstawa znajdowała się w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. W tym poprzednim stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r., niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym rzeczywiście mogła stanowić podstawę zarzutu, co nie ma miejsca w obecnym stanie prawnym ukształtowanym ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2019.2070), dalej ustawa zmieniająca ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 20 tej ustawy, przepis art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został zmieniony i zyskał brzmienie obowiązujące w toku rozpoznawania niniejszej sprawy. Trzeba przy tym dodać, że choć zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, to jednak przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Wynika to stąd, że stosownie do treści art. 26 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, a kontrolowane postanowienia zapadły w postępowaniu, które zostało wszczęte przez wystawienie przez PINB w S. tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 5 sierpnia 2022 r. Dlatego dyspozycja intertemporalnej normy zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie miała w niniejszej sprawie zastosowania. Trzeba dodać, że toczące się wcześniej postępowania egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania obowiązku określonego w decyzji ŚWINB w K. z 2 lipca 2019 r. nakazującej E. S. rozbiórkę ogrodzenia, zostały ostatecznie umorzone. Nie mogły więc mieć wpływu na ocenę reżymu prawnego, który miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Należy zauważyć, że w obecnym stanie prawnym niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Przesłanka ta jest badana wyłącznie w tym trybie przez organ egzekucyjny. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym mogła stanowić podstawę zarzutu w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r., kiedy to weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast obecnie nie może stanowić podstawy postępowania w sprawie zarzutów, regulowanego przepisami art. 33 i 34 u.p.e.a. Jak wskazano wyżej, art. 33 § 2 u.p.e.a., wymieniający enumeratywnie podstawy zarzutów, nie zawiera wśród tych podstaw niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, co oznacza, że taki zarzut nie może być podniesiony w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podobnie należy ocenić drugą wskazaną w piśmie E. S. z 24 sierpnia 2022 r. podstawę jej zarzutów, tj. "wady i braki, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a. skutkujące tym, że przesłany tytuł egzekucyjny jest nieaktem, a w konsekwencji nie może być podstawą jakichkolwiek czynności egzekucyjnych". W uzasadnieniu pisma E. S. z 24 sierpnia 2022 r. określonego jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, zostały szczegółowo wyartykułowane braki wystawionego przez organ tytułu wykonawczego powodujące, że nie został on, zdaniem E. S., wystawiony prawidłowo. Tak sformułowana podstawa zarzutów, mieszcząca się w stanie prawnym obowiązującym do 29 lipca 2020 r. w katalogu tych podstaw określonych w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., obecnie taką podstawą nie jest, w związku z czym również nie może obecnie być podstawą zarzutów. Również i ta wadliwość postępowania egzekucyjnego stanowi obecnie przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i może być badana przez organ egzekucyjny wyłącznie w tym trybie. Ponieważ E. S. w swoich zarzutach z 24 sierpnia 2022 r. zawarła również oparty na treści art. 59 § 1 ust. 3 u.p.e.a. (w rzeczywistości chodzi o punkt 3, gdyż przepis ten nie zawiera ustępów), wniosek o umorzenie postępowania oparty na twierdzeniu, że tytuł wykonawczy zawiera wady i braki powodujące niespełnianie przez niego wymogów z art. 27 § 1 u.p.e.a., a organy w zaskarżonych postanowieniach ustosunkowały się szczegółowo do tych zarzutów, należy odnieść się również do tej kwestii. Ponieważ zobowiązanym w sprawie jest osoba fizyczna, a nie podmiot niebędący osobą fizyczną, co zaznaczono w tytule z 5 sierpnia 2022 r. przy określaniu rodzaju zobowiązanego (część A, pole 1.1.), zasadnie wskazano na numer PESEL tego zobowiązanego, zamiast na jego NIP. Nie jest prawdą, aby dane przywołane w części B. pola 2 i 5 były ze sobą sprzeczne. W polu 2, 3 i 4 wskazano bowiem jako podstawę prawną obowiązku decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, datę jej wydania oraz znak, gdyż decyzja ta nie ma numeru, a w polu 5 przywołano treść nałożonego obowiązku przytoczoną zgodnie z brzmieniem sentencji tej decyzji. Nie jest prawdą, aby w tej samej części B, w polu 1 nie wskazano konkretnych przepisów aktu normatywnego będącego podstawą nałożonego obowiązku. Wskazano bowiem w tym polu na art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.). Zasadnie nie zostały wypełnione 1 i 2 w części D i E, ponieważ zgodnie z wyjaśnieniem do wzoru tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, pola te wypełnia się w przypadku wydawania dalszego tytułu wykonawczego. Kwestionowany tytuł jest natomiast pierwszym tytułem wydanym po umorzeniu wcześniej toczących się postępowań w sprawie wyegzekwowania obowiązku rozbiórki nałożonego w decyzji ŚWINB w K. z 2 lipca 2019 r., i po ponownym wszczęciu postępowania w tej sprawie, co stosownie do treści art. 26 § 1 u.p.e.a. nastąpiło na wniosek wierzyciela PINB w S. o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego nr [...] w dniu 5 sierpnia 2022 r., sporządzonego według ustalonego wzoru. Nie jest prawdą, aby w kwestionowanym tytule podano błędnie podstawę prowadzenia egzekucji. Choć w ustalonym wzorze tytułu wykonawczego nie ma pola określonego jako "wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej", to jednak tytuł wykonawczy z 5 sierpnia 2022 r. na wstępie wskazuje na prawidłową podstawę prawną prowadzenia egzekucji, tj. art. 26 u.p.e.a. wypełniając w ten sposób dyspozycję normy zawartej w art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Wbrew zarzutom E. S. w części F kwestionowanego tytułu znalazły się wymagane informacje oznaczające organ egzekucyjny, imię, nazwisko i funkcję osoby upoważnionej do działania w imieniu tego organu oraz określające podstawę prawną skierowania tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Data nadania klauzuli uwidoczniona w części F, pole 3 odpowiada dacie wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 5 sierpnia 2022 r. Ponieważ żadne inne zarzuty w piśmie E. S. z 24 sierpnia 2022 r. inicjującym postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem nie zostały sformułowane, zasadnie zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie oddalające na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zgłoszone przez E. S. zarzuty w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. Stosownie bowiem do tego przepisu, wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą oddalenia zarzutów może być w szczególności ich bezzasadność, co stwierdzone zostało w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba zauważyć, że nie mogły one odnieść zamierzonego skutku. Z treści skargi wynika, że E. S. zarzucając naruszenie art. 33 u.p.e.a. posługiwała się jego brzmieniem nieobowiązującym ani obecnie, ani też w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponieważ jednak zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, (który dotyczy skarg na pisemne interpretacje prawa podatkowego, przez co nie ma zastosowania w niniejszej sprawie), Sąd ocenił treść i uzasadnienie skargi. Ich analiza prowadzi jednak do wniosku, że skarżąca kwestionowała "nieprecyzyjność nakazu rozbiórki, która skutkuje tym, że wskazany przedmiot rozbiórki, gdyby miał być wykonany w całości, objąłby części nieruchomości, które zostały wzniesione legalnie, co czyni postępowanie egzekucyjne niewykonalnym". Takie sformułowania potwierdzają, że E. S. kwestionowała w swych zarzutach niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym i w dalszym ciągu podnosi zarzut, który obecnie nie może być podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, co szczegółowo wyżej wyjaśniono. Można w związku z tym jedynie ubocznie dodać, że powoływanie się przez skarżącą na zaświadczenie z 6 września 2018 r. z którego ma wynikać, że na urządzenie ogrodzenia Starosta [...] wyraził milcząco zgodę oraz na to, że orzeczony tytułem wykonawczym nakaz rozbiórki jest nieprecyzyjny – oznacza w istocie, oprócz twierdzenia o niewykonalności obowiązku objętego tym tytułem, również kwestionowanie samego tytułu wykonawczego. Trzeba w związku z tym wyjaśnić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z ostatecznej decyzji, która została podjęta w ramach innego postępowania. Postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego i nie jest jego kontynuacją. W postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania lub weryfikowania prawidłowości obowiązku nałożonego w drodze decyzji (w okolicznościach niniejszej sprawy – w drodze prawomocnej decyzji ŚWINB w K. z 2 lipca 2019 r. nakazującej rozbiórkę wykonanego dotychczas ogrodzenia działek nr ewid. [...] oraz [...] od strony drogi wewnętrznej dojazdowej, przy ul. [...] - boczna w S.). W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.