II SA/Ke 710/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.),, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]R. G. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz Z. O. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 19 października 2007 r. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Z. O., na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 47 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 sierpnia 2007 r. orzekającą o zameldowaniu J. O. oraz jej dzieci P. O. i A. O. na pobyt stały w lokalu w miejscowości [...] 25A. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nie znajduje podstaw do zmiany, bądź uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż zostało udowodnione, że J. O. od zawarcia w 1996 r. związku małżeńskiego, zaś jej dzieci od urodzenia zamieszkują w lokalu w miejscowości [... ] 25A, gdzie koncentruje się ich życie osobiste i rodzinne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od powyższej decyzji wniósł Z. O., domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że jako właściciel nieruchomości nie wyraża zgody na zameldowanie żony na pobyt stały, gdyż stosunki między nimi popsuły się, zmierza do rozstania z żoną i wytoczenia procesu o eksmisję. Podniósł także, że żona może mieszkać u rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, stosownie do § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. zarówno prawem materialnym jak i procesowym. Skarga oceniana pod tym względem podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z przyczyn odmiennych niż w niej wskazano. Sąd bowiem, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 sierpnia 2007 r., które wpłynęło do organu dnia 17 września 2007 r. nie zostało przez odwołującego się podpisane. Wymagania formalne, jakie winna spełnić strona, aby jej czynność procesowa – podanie spowodowało skutek prawny, reguluje art. 63 kpa. Odwołanie jest podaniem w rozumieniu tego przepisu i powinno zawierać elementy określone w art. 63 § 2 i § 3. Przestrzeganie ograniczonych wymagań formalnych, przewidzianych w tym przepisie i ustalenie przez organ administracji publicznej, czy czynność procesowa (np. odwołanie) je spełnia ma podstawowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Odwołanie powinno zawierać w szczególności wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz powinno czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, a nadto, wniesione pisemnie, powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis wskazuje osobę wnoszącego i pozwala zbadać, czy odwołanie pochodzi od podmiotu legitymowanego. Zgodnie z przepisem art. 64 § 1 kpa odwołanie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli nie wskazano w nim adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, a nadto zgodnie z art. 64 § 2 kpa, gdy odwołujący się pomimo wezwania go przez organ nie usunie w terminie braków nieczyniących zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W sprawie niniejszej nie zostało dostrzeżone przez organ odwoławczy, że odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 sierpnia 2007 r. nie odpowiada w pełni wskazanym wymogom, gdyż nie zostało podpisane. Pod pismem wydrukowane zostało wprawdzie nazwisko "Z. O.", jednakże ta osoba pod pismem nie złożyła podpisu. Brak podpisu wnoszącego podanie jest w świetle art. 63 kpa brakiem formalnym podlegającym usunięciu w powyższym trybie, niezależnie od tego, jakie jest przekonanie organu co do zamiaru i intencji wnoszącego. Organ, do którego wpłynęło odwołanie nie zastosował się do obowiązku wynikającego z przepisu art. 64 § 2 kpa i nie wezwał wnoszącego, pod rygorem pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia do usunięcia braku i "odwołanie" rozpoznał wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 sierpnia 2007 r. W ocenie Sądu odwołanie bez podpisu, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 kpa wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 kpa Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji. W tej sytuacji Wojewoda, niejako z urzędu, wystąpił w charakterze organu odwoławczego, dopuszczając się rażącego naruszenia określonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152, art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. Ponadto zauważyć należy, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia nieprawidłowo wskazał przepis art. 138 § 2 kpa. Wobec treści wyroku Sąd nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skardze.