II SA/Ke 711/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z [...], Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania J. J. na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] wymierzającą karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000,00 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze J. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, a także zawieszenie postępowania do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-303/15 oraz wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący podniósł, że nie zachodzą przesłanki negatywne z art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wskazał na brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charaktery gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badawczej. Powołał także szereg orzeczeń w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawach o tożsamych przedmiotach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek. W niniejszej sprawie treść wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się do stwierdzenia, że brak jest negatywnych przesłanek z art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (omyłkowo wskazanego jako art. 62 § 2 pkt 1) oraz zasygnalizowania rozbieżności w orzecznictwie organu I instancji, a także korzystne, z punktu widzenia skarżącej, orzecznictwo sądów administracyjnych w podobnych do niniejszej sprawach. Wniosek ten nie zawiera jednak uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie przywołano żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącego lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w istocie nie wskazał jaka to będzie szkoda i jakie będą jej rozmiary. Tymczasem uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.