II SA/Ke 714/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 roku sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) na rzecz adwokata A. K.-S. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] września 2008r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Z. L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...], odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w [...] przy ul. [...], zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 października 2003r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następujących okoliczności faktycznych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 3 października 2003r. nakazał Z. L. doprowadzenie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...] przy ul. [...] do odpowiedniego stanu technicznego poprzez przeprowadzenie jego remontu, poprzedzonego przedłożeniem oceny technicznej oraz projektem budowlanym określającym zakres niezbędnych do wykonania robót remontowych i zabezpieczających. Wskazana decyzja uzyskała walor ostateczności, gdyż żadna ze stron postępowania nie wniosła od niej odwołania. Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2008r. Z. L. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją. Swoje żądanie uzasadnił tym, że do dnia 16 stycznia 2007r. nie otrzymał żadnego upomnienia ani decyzji z dnia 3 października 2003r., nie składał również żadnych wyjaśnień, ani nie brał udziału w postępowaniu, ponieważ studiował i przebywał za granicą, przez co nie było go kilka lat w miejscu stałego zamieszkania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2008r. na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania wskazując, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 145 § 1 kpa, a jednocześnie, że wniosek został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 kpa. W odwołaniu od tej decyzji Z. L zawarł zarzuty dotyczące decyzji z dnia 3 października 2003r. oraz podniósł, że nie brał udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji przytoczył przebieg wszystkich postępowań, jakie toczyły się w związku z wydaniem decyzji z dnia 3 października 2003r. Odnośnie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wskazał, że obowiązkiem strony występującej z takim wnioskiem jest wskazanie przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 kpa, z zachowaniem jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa. Jeżeli zatem przyjąć, że podstawę wznowienia ma stanowić to, że wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, to skoro z samego wniosku o wznowienie wynika, że dowiedział się on o wydaniu decyzji w dniu 16 stycznia 2007r., wniosek o wznowienie z dnia 14 kwietnia 2008r. został złożony po terminie. Dlatego też zasadnie organ I instancji na podstawie art. 149§ 3 kpa odmówił wznowienia postępowania. Ponadto organ dodał, że jakkolwiek w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że odmowa wznowienia postępowania nastąpiła z uwagi na brak przesłanek z art. 145 § 1 kpa, to jednak faktyczną przyczyną odmowy wznowienia postępowania jest upływ terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 kpa, a powyższe uchybienie nie ma wpływu na zasadność rozstrzygnięcia. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ II instancji przytoczył treść art. 145 §1 pkt 4 kpa i wskazał, że z akt sprawy wynika, że wszystkie wysyłane do Z. L. pisma PINB, pomimo ich dwukrotnego awizowania nie były przez niego podejmowane. Ponadto w czasie toczącego się postępowania organ nie został zawiadomiony o zmianie adresu zamieszkania zobowiązanego, a zatem pisma kierowane na dotychczasowy adres zamieszkania Z. L. mają skutek prawny, o czym stanowi przepis art. 41 § 2 kpa. Nie odbierając korespondencji Z. L. pozbawił się wpływu na prowadzone postępowanie administracyjne, w tym prawa złożenia odwołania od decyzji z dnia 3 października 2003r., co z kolei uniemożliwiło organowi II instancji kontrolę tego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazane przez Z. L. we wniosku i w odwołaniu okoliczności, że studiował i przebywał za granicą nie zostały poparte żadnym dowodem. Dlatego też organ odwoławczy uznał, że brak jest również przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania, gdyż Z. L. - strona postępowania nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym z własnej winy. W skardze na powyższą decyzję Z. L. wniósł o jej uchylenie. Swoje żądanie uzasadnił tym, że skoro przystąpił on do wykonywania obowiązku nałożonego decyzją z dnia 3 października 2003r., to postępowanie w sprawie zakończonej tą decyzją powinno zostać wznowione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 16 § 1 zd. 2 kpa zasada trwałości decyzji. Zgodnie z tym przepisem uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Decyzja z dnia 3 października 2003r., którą nakazano doprowadzenie budynku mieszkalnego do odpowiedniego stanu technicznego nie została przez Z. L. zaskarżona w zwykłym trybie, w związku z czym stała się ostateczna. Tak więc, aby doprowadzić do jej wzruszenia, muszą zajść szczególne przesłanki. W niniejszej sprawie skarżący domagał się weryfikacji tej decyzji w drodze wznowienia postępowania. Warunkiem dopuszczalności wznowienia postępowania jest wystąpienie jednej z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 kpa lub art. 145a kpa oraz zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 kpa. We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 14 kwietnia 2008r. (data wpływu do organu 16 kwietnia 2008r.) skarżący powołał się na okoliczność określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W takiej sytuacji, stosownie do art. 148 § 2 w zw. z § 1 kpa, miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tymczasem już w samym wniosku o wznowienie postępowania Z. L. wskazał: " Nigdy żadnych upomnień, w tym z dnia 30.V.2003, i 26.VI.2003r., ani decyzji z 3.X.2003roku nie otrzymałem do 16.I.2007r.", co a contrario świadczy o tym, że w dniu 16 stycznia 2007r. skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia 3 października 2003r. Złożenie więc podania o wznowienie postępowania dopiero w dniu 14 kwietnia 2008r., czyli po upływie ponad roku od dowiedzenia się o decyzji było spóźnione i musiało skutkować odmową wznowienia postępowania, o czym prawidłowo organy orzekły. Na marginesie zauważyć należy, że z akt administracyjnych (k.39) wynika, że w dniu 2 kwietnia 2007r. Z. L. złożył podanie o uchylenie w trybie art. 154 kpa decyzji z dnia 3 października 2003r., co dodatkowo potwierdza fakt, że najpóźniej na rok przed wniesieniem podania o wznowienie postępowania wiedział on o wydaniu tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi, że skoro skarżący wykonuje obowiązki nałożone ostateczną decyzji z dnia 3 października 2003r., to postępowanie w sprawie zakończonej tą decyzją powinno zostać wznowione wskazać należy, że zarzut ten nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Instytucja wznowienia postępowania ma bowiem na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji i postanowień obarczonych wadami wskazanymi w art. 145 § 1 pkt 1 - 8 i 145a kpa. Wykonanie decyzji nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Ponadto przedmiotem niniejszej sprawy jest badanie prawidłowości decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, nie zaś decyzji odmawiającej po wznowieniu postępowania uchylenia decyzji z dnia 3 października 2003r. W sytuacji, gdy na skutek wniesienia podania o wznowienie po terminie wznowienie jest niedopuszczalne, badanie jakichkolwiek zarzutów dotyczących zasadności decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, którego wznowienia domaga się strona, jak i badanie istnienia podstaw do wznowienia postępowania, jest bezprzedmiotowe. Dlatego też zauważyć należy, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie powinien był zajmować się kwestią zasadności powołanej przez skarżącego podstawy wznowieniowej, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4. Ponieważ jednak uchybienie to nie miało i nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż – o czym była mowa wcześniej - prawidłowo organ odmówił wznowienia postępowania z uwagi na wniesienie podania z uchybieniem miesięcznego terminu, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U nr 153 poz. 1270 ze zm.). Punkt II wyroku wydano w oparciu o art. 250 tej ustawy oraz § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 c oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz.1348 ze zm.).