II SA/Ke 716/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia H. M., utrzymało w mocy postanowienie Starosty z dnia [...], uzgadniające w zakresie ochrony środowiska przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw płynnych na działce o nr ewid. 1311 w B. przy ul. O. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że Starosta po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zawartymi w wyroku z dnia 10 października 2007 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 308/07, wydał wyżej wspomniane postanowienie z dnia [...], przy czym uwarunkowania środowiskowe dla zamierzenia inwestycyjnego na etapie realizacji inwestycji oraz na etapie funkcjonowania inwestycji określone zostały w punktach 2.1 - 2 postanowienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I-szej instancji podano, że zgodnie z przedłożonymi dokumentami, tj. kopią wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - uzupełnionym aneksem do raportu, planowana do realizacji stacja paliw będzie świadczyć usługi w zakresie przyjmowania, magazynowania i dystrybucji paliw płynnych. W ramach realizacji inwestycji określono wykonanie podziemnego czterokomorowego zbiornika na paliwa o pojemności 32 m3, wyposażonego w instalacje paliwowe do rozładunku cysterny i do podłączenia dystrybutorów oraz instalację odgromową i instalację szczelności zbiornika. Wybudowane zostaną: czterosekcyjny dystrybutor paliwa, koalescencyjny separator węglowodorów, kolektory odpływowe, studnia chłonna, drogi wewnętrzne i parking. Organ II instancji ustalił, że z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz z aneksu do raportu wynika, że przy zastosowaniu najnowocześniejszych urządzeń i systemów zabezpieczeń, możliwość skażenia gleby lub wody przez projektowaną stację paliw zostanie zredukowana do zera. Możliwość wycieku paliwa do gruntu ze zbiornika magazynującego, przy zastosowaniu zbiornika dwupłaszczowego z mokrym systemem automatycznej sygnalizacji przecieków w układzie akustyczno-świetlnym, zostanie wykluczona. Ewentualne substancje ropopochodne rozlane podczas tankowania pojazdów samochodowych i napełniania zbiornika magazynowego, spłyną do separatora węglowodorów dzięki zastosowaniu szczelnych płyt żelbetowych w obszarach tych stanowisk i szczelnego układu odwodnienia, co uchroni glebę przed skażeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji planowane przedsięwzięcie nie będzie wywierać negatywnego wpływu na wody podziemne i powierzchniowe. Uszczelniony zostanie plac tankowania i stanowiska postoju cystern zaopatrzenia. Ścieki komunalne odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego. Wody opadowe z powierzchni narażonych na zanieczyszczenie substancjami ropopochodnymi odprowadzane będą do separatora, a po oczyszczeniu do studni chłonnej. Organ odwoławczy wskazał, że odnosząc się do zarzutów podniesionych przez właścicieli działek o nr ewid. 1313 i 1309/2 dotyczących nadmiernej emisji hałasu, organ I instancji wyjaśnił, że przeprowadzono dodatkowe pomiary i stwierdzono, że prędkość pojazdów osobowych i ciężarowych poruszających się po terenie projektowanej stacji paliw nie przekroczy 30 km/h, co oznacza, że prędkość ta jest całkowicie do pominięcia. Przy założeniu zaś, że na projektowanej stacji będzie występował hałas w układzie liniowym, zgodnie z kierunkiem ruchu pojazdów, w obszarze granic własności terenu inwestora, wzdłuż projektowanego ruchu pojazdów po stacji paliw należy zastosować dźwiękochłonne ekrany akustyczne. I tak, od zachodu w odległości 3m od granicy działki nr 1310 na długości 39 m i od strony wschodniej (działka nr 1312) na długości 20 m przewidziano ścianę ekranu akustycznego, a przestrzeń między granicą działki a ekranem akustycznym projektuje się wypełnić pasem zieleni wysokiej wzmacniającej efekt tłumienia dźwięku oraz maskującym ścianę ekranu akustycznego. Zalecane jest również nasadzenie zieleni od strony wewnętrznej ekranu akustycznego o szerokości 1m do 1,5m. Pas zieleni wysokiej na szerokości 3 m posiada właściwości tłumiące rzędu do 5 dB, a przy zastosowaniu ekranu akustycznego i zieleni wysokiej redukcja hałasu na granicy działek wyniesie łącznie do 29 dB. Przy założeniu, że na terenie stacji paliw wyliczony teoretycznie hałas wynosi 70 dB, to przy zastosowaniu wskazanych rozwiązań zostanie ograniczony do 40-45 dB. Przy tych rozwiązaniach poziom dźwięku po stronie działek nr 1309 i 1313 nie przekroczy dopuszczalnych norm określonych przepisami prawa. Projektowana stacja nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych wartości stężeń zanieczyszczeń w powietrzu poza granicami inwestowanego terenu. Dystrybucja paliw będzie się odbywać w systemie pełnej hermetyzacji. Zaprojektowana ściana ekranu akustycznego oraz zieleń wysoka po jego obu stronach bardzo korzystnie wpłynie na ograniczenie emisji węglowodorów uwalnianych w niewielkich ilościach na terenie planowanej stacji paliw. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka nr 1311 zlokalizowana jest poza obszarem ochrony bezpośredniej i pośredniej wewnętrznej oraz zewnętrznej głównego zbiornika wód podziemnych GZWP nr [...]". Zażalenie od postanowienie organu I instancji złożył H. M. podnosząc, że rozpatrywanie uwarunkowań środowiskowych tylko dla działki nr 1311 nie jest właściwe. W przekonaniu skarżącego, inwestor powinien wystąpić o uzgodnienie przedsięwzięcia dla wszystkich działek, na których wskazał lokalizacje elementów infrastruktury, niezbędnych do funkcjonowania stacji paliw. W odniesieniu do uciążliwości wynikającej z emisji hałasu projektowanej stacji, H. M. zakwestionował ustalenia aneksu do raportu stwierdzając, że autor podaje przykład hałasu emitowanego przez silniki samochodów ciężarowych, wydzielających tyle spalin co kilkadziesiąt samochodów osobowych. W raporcie natomiast brak analizy hałasu wytwarzanego przez silniki ciągników rolniczych, które przy prędkości 30 km/h emitują hałas przekraczający dopuszczalne normy. Tymczasem należy się spodziewać emisji hałasu wytwarzanego przez te pojazdy, skoro teren inwestycji otoczony jest gruntami rolnymi, a ciągnik rolniczy dzisiaj w gospodarstwie to standard. Rozpatrując powyższe zażalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w prawomocnym wyroku z dnia 10 października 2007r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 308/07r. (wiążącym ten Sąd, Kolegium jak też organ uzgadniający), nie podzielił zarzutu H. M., jakoby do organu ochrony środowiska uzgadniającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należała ocena zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, ocena zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu, który wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto SKO wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, wbrew kolejnemu zarzutowi skarżącego, stwierdził, że w raporcie oddziaływania na środowisko uwzględniono fakt, że dla funkcjonowania planowanej stacji paliw płynnych konieczne będzie częściowe wykorzystanie infrastruktury technicznej istniejącej na sąsiedniej działce nr 1312 należącej do inwestora. Sąd podkreślił, że przedmiotową stację paliw należy zaliczyć do usług podstawowych, a jej nieuciążliwość dla najbliższej zabudowy mieszkaniowej, a więc tym bardziej dla dalszego otoczenia, stwierdzono w punkcie 7.2.1. raportu oddziaływania na środowisko. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można było zgodzić się z twierdzeniem H. M., że postanowienie uzgadniające powinno obejmować obok działki nr 1311 również działkę nr 1312, na której inwestor wskazał lokalizacje elementów infrastruktury niezbędnych do funkcjonowania stacji paliw. Z uzasadnienia wyroku wynika, że wszystkie planowane do wykonania urządzenia za wyjątkiem jednego piezometru będą znajdować się na działce nr 1311. Poza tym, wyznaczenie granic zainwestowania nie wynika z postanowienia uzgadniającego organu ochrony środowiska. W takim postępowaniu istotne jest jedynie, czy uzgadniając warunki realizacji przedsięwzięcia uwzględniono, z jakiego terenu może następować niekorzystny wpływ planowanego przedsięwzięcia. To zaś zostało w postępowaniu uzgadniającym uwzględnione. Organ odwoławczy podkreślił, że okolicznością wymagającą wyjaśnienia w ponownym postępowaniu, było wykazanie i dowiedzenie zasadności odstąpienia od rozwiązania problemu hałasu określonego w raporcie. W postępowaniu tym należało uzupełnić akta sprawy o dowód z pomiarów czy opinii biegłego pozwalający dowieść, o ile zmniejszy się emisja hałasu z terenu projektowanego przedsięwzięcia na tereny sąsiednie, w tym na działkę nr 1310 oraz, czy emisja ta nie będzie przekraczać dopuszczalnych norm obowiązujących w tym zakresie. Konieczność uzyskania zgody właściciela działki nr 1310 na ruch pojazdów w obrębie stacji został rozwiązany już na etapie postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia z dnia [...], gdyż działka ta została wykupiona przez inwestora od jej poprzednich współwłaścicieli, dowodem czego pozostaje akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...], potwierdzający zawarcie między stronami umowy przeniesienia własności tego gruntu. Organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren objęty wnioskiem to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową z możliwością lokalizacji obiektów o charakterze usługowym. Dla takiej funkcji w planie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalny poziom hałasu dla dróg w porze dziennej nie może przekraczać 60 dB, a w porze nocnej 50 dB. Dla pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu, dopuszczalne normy wynoszą w porze dnia 55 dB, a w porze nocy 45 dB. Załączony do akt aneks do raportu oddziaływania na środowisko planowanej budowy stacji paliw, oparty został na analizie pomiaru hałasu na istniejących stacjach o podobnym zakresie działalności co projektowana. Został opracowany w wykonaniu wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak też wniesionych do akt zastrzeżeń H. M. i A. K. Organ II instancji podał, że zdaniem autorów opracowania zalecane jest zastosowanie w obszarze granic własności terenu inwestowanego - wzdłuż projektowanego ruchu pojazdów po stacji - ekranów akustycznych dźwiękochłonnych. Od strony zachodniej w odległości 3 m od granicy działki 1310 na długości 39 m i od strony wschodniej - działka nr 1312 - na długości 20 m należy zabudować ścianę ekranu akustycznego. Nasadzenie zieleni od strony wewnętrznej ekranu akustycznego o szerokości 1m do 1,5m. Pas zieleni wysokiej na szerokości 3 m posiada właściwości tłumiące rzędu do 5 dB, a przy zastosowaniu ekranu akustycznego i zieleni wysokiej, redukcja hałasu na granicy działek wyniesie łącznie do 29 dB. Przy założeniu, że na terenie stacji paliw wyliczony teoretycznie hałas wynosi 70 dB , to przy zastosowaniu wskazanych rozwiązań zostanie on ograniczony do 40-45 dB. W takiej sytuacji poziom dźwięku po stronie działek nr 1309 i 1313 nie przekroczy dopuszczalnych norm określonych przepisami prawa. Przy prawnie istniejącej możliwości zabudowy działek sąsiednich w odległości 4 m od granicy działki od strony zachodniej i 20 m od granicy działki od strony wschodniej, z uwagi na istniejącą zabudowę stacji LPG tankowania samochodów gazem propan butan, rzeczywiste oddziaływanie akustyczne stacji na ludzi jest, w ocenie autorów raportu, dużo mniejsze. Niniejsze rozwiązanie, w ich ocenie, przyczyni się do zmniejszenia emisji hałasu poniżej dopuszczalnych norm. SKO uznało również, że w tej sytuacji obawy skarżącego, jakoby pojazdy a konkretnie ciągniki rolnicze miały powodować hałas przekraczający dopuszczalny poziom, nie znajduje oparcia w powołanej analizie biegłych. Podobnie, nie znajdują takiego potwierdzenia zastrzeżenia właściciela działki nr 1309, który wskazuje na przewidywane uciążliwości w postaci hałasu i zanieczyszczeń powietrza, związane z ruchem pojazdów korzystających z projektowanej stacji. Organ II instancji wskazał, że w punkcie II aneksu do raportu, jego autorzy, na podstawie opracowań z zakresu meteorologii, dokonali analizy wpływu róży wiatrów na klimat akustyczny i stan powietrza w otoczeniu stacji paliw. Stwierdzili, w oparciu o opracowania dotyczące występujących na terenie województwa świętokrzyskiego kierunków wiatrów, że na terenie lokalizacji stacji paliw przeważać będą wiatry zachodnie o średniej prędkości około 3 m/s. Stosunkowo rzadko występują wiatry wschodnie - najczęściej w okresie zimy – a najrzadziej wiatry północne i północno- wschodnie. Przy wiatrach zachodnich i zastosowanych zabezpieczeniach technicznych i kompensacyjnych, działka nr 1309 nie będzie zatem narażona na zauważalne uciążliwości. Organ odwoławczy podkreślił, że z akt niniejszej sprawy oraz z aneksu do raportu wynika, że przy zachowaniu przez inwestora rozwiązań wskazanych przez autorów raportu, oddziaływanie projektowanej stacji paliw na elementy środowiska będzie się zamykać w granicach terenu wnioskowanej inwestycji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się przez organy obu instancji do wskazań i wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 października 2007 r. w sprawie II SA/Ke 308/07. W uzasadnieniu skargi jej autor, przytaczając treść art. 153 p.p.s.a. podał, że Sąd we wskazanym wyroku wyraźnie określił, że w celu uniknięcia błędów organy administracji w ponownym postępowaniu powinny zlecić biegłym dokonanie pomiarów i ekspertyzy określającej, w jakim stopniu pas wysokiej zieleni izolacyjno- ochronnej zniweluje emisję hałasu poza granice terenu inwestowanego. Tymczasem w ponownym postępowaniu organ I instancji wezwał inwestora do przedstawienia aneksu do raportu o oddziaływaniu na środowisko, który to raport nie może nosić cech opinii biegłego, zgodnie z wytycznymi Sądu. Przedstawiony przez wnioskodawcę aneks do raportu został sporządzony nie przez niezależnego biegłego, lecz na zlecenie inwestora, a więc strony, która jest zainteresowana jak najkorzystniejszym rozstrzygnięciem sprawy, a tym samym nie może być on automatycznie i bezkrytycznie przyjęty przez organy administracji. Należy go poddać wnikliwej analizie pod kątem wytycznych sądu administracyjnego. Dokonanie takiej analizy w przekonaniu skarżącego doprowadziłoby do przeciwnych wniosków niż przyjęte w zaskarżonych postanowieniach. H. M. zarzucił, że sporządzający aneks wskazali, że wykonali dodatkowe pomiary hałasu na istniejących stacjach o podobnym zakresie działalności oraz oparli się na wynikach pomiarów publikowanych w literaturze fachowej, jednakże z aneksu nie wynika, czy rzeczywiście dokonano pomiarów, a jeśli tak to na jakich stacjach, nie podano bowiem ich liczby, miejsca położenia, daty i czasu dokonywania pomiarów, nie wskazano również tytułów literatury. Ponadto skarżący podniósł, że w aneksie powołuje się jedynie przykład hałasu samochodów ciężarowych pomijając hałas wytwarzany przez ciągniki rolnicze, podczas gdy powinien on uwzględniać pomiary hałasu przy jednoczesnej obecności na planowanej inwestycji kilku pojazdów mechanicznych i przy uwzględnieniu różnorodności pojazdów. Nie ulega wątpliwości w przekonaniu autora skargi, że pomiar hałasu z silników kilku pojazdów mechanicznych w tym samym czasie i miejscu będzie znacznie większy niż w przypadku jednego pojazdu i wpłynie na zwiększenie emisji spalin, co również powinno znaleźć odzwierciedlenie w raporcie. H. M. zarzucił również, że aneks nie jest analizą sporządzoną przez biegłych, gdyż mimo, iż został opracowany przez rzeczoznawcę, to powstał na zlecenie inwestora, nie nosi zatem cech obiektywnych, tym bardziej, że obok rzeczoznawcy w sporządzeniu raportu brał udział S. F., który w sprawie II SA/Ke 308/07 występował przed Sądem jako pełnomocnik inwestora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Ponieważ sprawa była już przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w niniejszym, kolejnym już postępowaniu sądowym należało w pierwszym rzędzie zbadać, czy przy ponownym jej rozpatrzeniu organy administracji publicznej zrealizowały wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 października 2007r., sygn. akt II SA/Ke 308/07. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Rozpoznając niniejszą sprawę ponownie organy obu instancji, mając na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu powyższego wyroku, zobligowane były do wyjaśnienia wpływu projektowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny środowiska, przy czym zastrzeżenia Sądu w tym zakresie dotyczyły jedynie działki oznaczonej nr 1310, sąsiadującej z planowaną inwestycją od strony zachodniej – a zatem innej nieruchomości aniżeli ta, której właścicielem jest skarżący. W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 października 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że organ uzgadniający, wbrew treści sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko przyjął, że w związku ze stwierdzonym przekroczeniem wartości dopuszczalnych hałasu emitowanego z terenu projektowanej stacji – w porze dziennej na obszarze 3 metrów sąsiadującej bezpośrednio z tą stacją nieruchomości oznaczonej numerem 1310 i na całej jej szerokości w porze nocnej – w celu ochrony przed emisją hałasu należy zaprojektować wzdłuż granicy terenu stacji ciągi zieleni wysokiej o charakterze izolacyjno-ochronnym. Raport oddziaływania na środowisko nie przewidywał takiego rozwiązania problemu przekroczenia norm hałasu na terenie sąsiedniej działki nr 1310, wskazując natomiast na konieczność uzyskania zgody właściciela tej nieruchomości na ruch pojazdów w obszarze stacji lub potrzebę wykupienia działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że organ nie wyjaśnił, dlaczego odstąpił od rozwiązania problemu hałasu wskazanego w raporcie, na jakiej podstawie zaproponował odmienne rozwiązanie, czy zmniejszy ono rzeczywiście emisję hałasu z terenu projektowanej stacji na sąsiednią działkę (nr 1310), a jeśli tak o ile i czy na pewno poniżej dopuszczalnych norm. To uchybienie prawu procesowemu, polegające na niewyjaśnieniu "przy pomocy dowodu z opinii biegłego czy i jaki wpływ na zmniejszenie emisji hałasu poniżej wartości dopuszczalnych miałby proponowany pas zieleni wysokiej o charakterze izolacyjno-ochronnym", było powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia uzgadniającego w sprawie II SA/Ke 308/07 i tego zakresu dotyczyły zawarte w uzasadnieniu wyroku wytyczne. Jak wynika z bezspornych ustaleń poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (potwierdzonych znajdującym się w aktach wypisem z aktu notarialnego z dnia 15 stycznia 2008r.), stan faktyczny sprawy zmienił się zasadniczo od czasu wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, przez co zalecenia, o jakich mowa wyżej, straciły na aktualności. Wnioskodawca S. C. stał się bowiem wraz z małżonką właścicielem na zasadach na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej, działki oznaczonej nr 1310, sąsiadującej od strony zachodniej z przedmiotową inwestycją. Jak wynika natomiast z raportu oddziaływania na środowisko, jedynie w stosunku do tej działki zostałyby przekroczone normy w zakresie emisji hałasu. Skoro zatem właścicielem działki nr 1310 stał się wnioskodawca, to zastosowanie znalazło rozwiązanie problemu przekroczenia wartości dopuszczalnych emisji hałasu zaproponowane w raporcie. Tym samym zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2007r. przestały być aktualne, gdyż dotyczyły zupełnie innego stanu faktycznego. Dlatego też nie może być mowy o naruszeniu przez organy administracji art. 7 kpa i 153 p.p.s.a. – co zarzuca skarga. W zmienionych okolicznościach faktycznych nie było wprawdzie potrzeby wyjaśniania kwestii związanych z projektowanym pierwotnie pasem zieleni, niemniej jednak inwestor złożył do akt sprawy aneks do raportu oddziaływania na środowisko, w którym przedstawiono rozwiązania gwarantujące zapewnienie normowego klimatu akustycznego poza obszarem własności terenu inwestora. Rozwiązania przedstawione w powyższym aneksie są dla działek sąsiadujących z inwestycją korzystniejsze, aniżeli przyjęte przy pierwszym rozpoznaniu sprawy. Proponują bowiem od strony wschodniej jak i zachodniej inwestycji zastosowanie ekranów akustycznych, zabudowanych dodatkowo ścianą zieleni wysokiej. Jak wspomina się na wstępie aneksu, został on opracowany "w związku z pojawieniem się zastrzeżeń właścicieli działek sąsiadujących tj. dz. o nr ew. 1309 i 1313" (działka skarżącego H. M.). W aneksie wskazano, że przy zastosowaniu zaprojektowanej bariery dźwiękochłonnej (tj. ekranu akustycznego z zielenią wysoką) poziom dźwięku po stronie obu tych działek nie przekroczy dopuszczalnych prawem wartości. Zachowanie prawidłowego klimatu akustycznego na działkach sąsiadujących ze stacją paliw, zostało zatem dodatkowo zabezpieczone. Należy przy tym pamiętać, że nadal pozostają aktualne wnioski zawarte w pierwotnie opracowanym raporcie, że "hałas emitowany z terenu projektowanego ruchu pojazdów samochodowych nie będzie powodował przekroczeń wartości dopuszczalnych w stosunku do działki nr 1313". Ustalenia poczynione w oparciu o ten raport nie zostały zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Ke 308/07, a ponieważ nie przeprowadzono żadnych dowodów, które mogłyby wnioski wynikające z raportu podważyć, należy je uznać za prawidłowe. Dlatego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zawarte w skardze zarzuty dotyczące wadliwości przedstawionego przez inwestora aneksu w zakresie przeprowadzonych pomiarów hałasu na innych istniejących stacjach i nieuwzględnienia hałasu generowanego przez ciągniki rolnicze. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarga zdaje się nie zauważać tego, iż brak wpływu planowanej inwestycji na działkę H. M. został już przesądzony w raporcie z listopada 2006 r. i w stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawionym w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 października 2007r. Podnoszone wówczas przez H. M. zarzuty Sąd uznał za nieuzasadnione, zaś zaskarżone postanowienie uchylił z przyczyn odmiennych od tych, które podniesione zostały w skardze. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ – w związku z zarzutami składanymi przez H. M. – wyjaśnił także kwestię związaną z wpływem róży wiatrów na klimat akustyczny i stan powietrza w otoczeniu stacji paliw. Pozytywne uzgodnienie projektowanej inwestycji, z uwzględnieniem rozwiązania wynikającego z aneksu do raportu oddziaływania na środowisko, tj. zaprojektowaniem wzdłuż granic działek należących do inwestora dźwiękochłonnych ekranów akustycznych i ciągów zieleni wysokiej, odpowiada zatem prawu i spełnia wymogi, o jakich mowa w art. 51 ust. 3, 4 i 5a w zw. z art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. W nawiązaniu do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 75 § 1 kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie można zatem pozbawić aneksu do raportu o oddziaływaniu na środowisko przymiotu wiarygodności tylko z tego powodu, że został on sporządzony na zlecenie inwestora. Niezrozumiałym jest natomiast zawarty w skardze zarzut dotyczący braku obiektywizmu jednej z osób sporządzających aneks do raportu, która rzekomo miała być pełnomocnikiem inwestora w sprawie II SA/Ke 308/07. Podnoszona przez skarżącego okoliczność nie odpowiada prawdzie i nie znajduje potwierdzenia w aktach tej sprawy. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu ze skutkiem mającym wpływ na byt prawny zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.