II SA/Ke 719/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. S., A. S. i M. a S. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] 2020 r. znak: [...] , którą orzeczono o uchyleniu decyzji tego organu z dnia [...] 2019 r. znak: [...] oraz nakazaniu A. S. właścicielce działki nr [...]/10 (powstałej z podziału działki nr [...]/4), położonej w obrębie geodezyjnym B., gm. D. przywrócenie stanu poprzedniego, poprzez: udrożnienie wylotu rury stalowej o średnicy 300 mm; wykonanie szczeliny, pomiędzy gruntem a spodnią płytą ogrodzeniową w przęśle ogrodzenia znajdującego się w osi zamontowanego przepustu stalowego, w celu umożliwienia swobodnego przepływu wód powierzchniowych. Termin wykonania powyższego obowiązku określono na 30 dni od dnia, w którym ta decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 20 maja 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na działce nr [...]/4, położonej w miejscowości B., gm. D.. Z uwagi na wyłączenie organu od załatwienia sprawy wyznaczono Wójta Gminy M., po przeprowadzeniu postępowania ustalił, że A. S. i M. S. są właścicielami działki nr [...]/4, która bezpośrednio sąsiaduje z działką nr [...], stanowiącą drogę gminną o nawierzchni tłuczniowej. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej "mpzp") obowiązującym na terenie gminy D., działka nr [...]/4 położona była na terenach MN, a działka nr [...] na terenach KD-D. Ustalono też, że naturalny spływ wód powierzchniowych odbywał się z kierunku zachodniego na wschód. Wody opadowe począwszy od terenów leśnych, przez pola, są kierowane w stronę drogi gminnej, następnie na działkę nr [...]/4 i dalej na wschód. Potwierdza to mapa topograficzna w warstwicach. W dniu 21 września 2015r. przeprowadzono oględziny nieruchomości i ustalono, że na drodze gminnej, w miejscu zaniżenia, jest przepust stalowy, który przeprowadza wody powierzchniowe z terenu po zachodniej stronie drogi na drugą stronę, na działkę nr [...]/4. Właściciele działki nr [...]/4 utwardzili grunt. Wykonane roboty spowodowały zawyżenie rzędnej terenu tej działki w części zachodniej, w stosunku do rzędnej działki drogowej oraz zasypanie wylotu przepustu. Ustalenia te znalazły potwierdzenie w zleconej przez organ opinii biegłego B. Z., który wskazał, że doszło do zakłócenia stosunków wodnych z powodu działania właścicieli działki nr [...]/4. Opinię dodatkową opracował biegły D. W. , a z jej treści wynika, że doszło do zakłócenia stosunków wodnych przez właścicieli działki nr [...]/4, z powodu zablokowania wylotu przepustu i zahamowania spływu wód, co powoduje, że na drodze gminnej nr [...] tworzy się zastoisko. Decyzją z dnia [...] 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy M. nakazał A. S. i M. S. przywrócenie stanu poprzedniego, tj. udrożnienie wylotu przepustu, zlokalizowanego w drodze gminnej nr [...] oraz wykonanie otworu w betonowej płycie ogrodzeniowej. Decyzją z dnia [...] 2018 r. Kolegium uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, że sytuacja na gruncie w rejonie drogi nr [...] uległa zmianie. Działka nr [...] została przebudowana, tj. została położona nawierzchnia z masy asfaltowej. Taki sposób utwardzenia drogi uniemożliwiał powstawanie zastoisk wody. W związku z powyższym, organ decyzją z dnia [...] 2018 r. umorzył postępowanie. Następnie Kolegium decyzją z dnia [...] 2018 r. uchyliło powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zgodnie z zaleceniami Kolegium, organ wystąpił do stron postępowania o sprecyzowanie swoich żądań, wskazanie jakie zmiany na gruncie zostały dokonane, kto ich dokonał, kiedy to miało miejsce oraz jakich szkód spowodowanych tymi zmianami doznali. W odpowiedzi I. M. i E. M. oraz S. O. i P. O. oświadczyli, że zmiany na gruncie powstały z chwilą zasypania przepustu metalowego przez A. S. i M. S. poprzez podwyższenie terenu ich działki. Dodali, że podniesienie terenu nastąpiło w miejscu swobodnego przepływu wód, tym samym spowodowało uniemożliwienie korzystania z drogi gminnej, a także podtapianie ich posesji. Organ zlecił biegłemu sporządzenie opinii uzupełniającej uwzględniającej aktualny stan na analizowanym terenie. Przedłożona w marcu 2019 r. opinia biegłego D. W. , potwierdziła wykonanie przebudowy drogi gminnej nr [...], poprzez ułożenie w niewielkim nasypie nawierzchni asfaltowej na podbudowie kamiennej oraz wykonanie obustronnych poboczy utwardzonych materiałem kamiennym. Nie wykonano rowów odwadniających. Biegły na poboczu drogi gminnej nr [...], przy granicy z działką nr [...]/4 (po podziale nr [...]/10), dokonał odkrywki w celu ustalenia lokalizacji wylotu rury stalowej zabudowanej w pasie drogowym. Stwierdził, że w granicy działek nr [...] i [...]/4 znajduje się przewód rury stalowej, więc wylot rury znajduje się na działce nr [...]/4. Opisując zmiany na gruncie, biegły poza ułożeniem nawierzchni asfaltowej, wskazał na wykonanie ogrodzenia z płyt betonowych, pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...]/4 stwierdzając jednoznacznie, że wykonanie szczelnego ogrodzenia z płyt betonowych ograniczyło swobodny przepływ wód powierzchniowych na tym terenie. Wskazał ponadto, że zmiany te powodują tworzenie się zastoisk na drodze gminnej oraz na działkach nr [...]/3 i [...]/4. Powyższy stan potwierdziło również pismo Gminy D. z dnia [...] 2019r. wraz z dokumentacją fotograficzną. Biegły wskazał, że zaleca wydanie decyzji nakazującej właścicielom działki nr [...]/4, udrożnienie wylotu rury stalowej oraz. wykonanie szczeliny pod spodnią płytą ogrodzeniową bądź otworu w dolnej płycie ogrodzeniowej znajdującej się w osi zamontowanego przepustu stalowego. Organ pierwszej instancji, odnosząc się do legalności przepustu zamontowanego w drodze gminnej, rowu powstałego na działce nr [...]/4, działalności prowadzonej na działce nr [...]/3 oraz sprawy uszkodzenia sączków drenarskich wyjaśnił, że sprawa legalności przepustu była już analizowana w postępowaniu administracyjnym. Odnośnie rowu na działce nr [...]/4, przy granicy z działką nr [...]/3 wypowiedział się biegły, wskazując, że nie jest to rów, a jego powstanie nie jest przyczyną zalewania drogi. Również działalność prowadzona na działce nr [...]/3, zdaniem biegłego, nie powoduje zalewania drogi nr [...]. Co do uszkodzenia sączków drenarskich, organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do włączenia tej kwestii do przedmiotowej sprawy, gdyż toczyło się postępowanie z wniosku A. S. i M. S. w sprawie uszkodzenia urządzeń melioracji wodnej, jednak jak wynika z pisma Dyrektora Zarządu Zlewni, zostało ono umorzone. Przedmiotowe postępowanie nie służy zaś kompleksowemu regulowaniu stosunków wodnych w całej miejscowości lub jej części. Mając na uwadze opinię biegłego organ uznał, że w sprawie doszło do zakłócenia stosunków wodnych, na skutek budowy ogrodzenia betonowego i spowodowania niedrożności przepustu stalowego, ze szkodą dla gruntów sąsiednich, tj. działek nr [...] i nr [...]/3 i nr [...]/4. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] 2019 r. ww. organ nakazał A. S. i M. S. przywrócenie stanu poprzedniego. Postanowieniem z dnia [...] 2019 r. Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. S. i M. S. . Z kolei w dniu 16 października 2019 r. do organu wpłynął wniosek A. S., w którym wniosła o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w dniu 29 lipca 2016 r. nabyła ona działkę nr [...]/10, powstałą z podziału działki nr [...]/4. Postanowieniem z dnia [...] 2019 r. organ wznowił postępowanie w sprawie, wskazując, że kwestia podwyższenia terenu działki nr [...]/4 oraz odprowadzanie wód z tej działki rurami poza jej granice ewidencyjne, nie były objęte niniejszym postępowaniem, bowiem w toku postępowania nie badano wszelkich zmian, jakie zachodziły na badanym gruncie. Odnośnie rowu na działce nr [...]/3 i nr [...]/4, legalności przepustu pod drogą gminną czy prowadzenia działalności gospodarczej na działce nr [...]/1, organ wskazał, że kwestie te były już analizowane w toku postępowania, a stanowisko w tych sprawach zajął m.in. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego i biegły D. W. Organ wyjaśnił, że w sprawie zostały sporządzone dwie zgodne opinie biegłych, stąd nie było konieczności zlecenia kolejnej opinii. Zmiany spowodowane działaniem właścicieli działki nr [...]/4 (po podziale działki nr [...]/10) pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z powstałą na gruntach sąsiednich szkodą, a związek ten został wykazany w opiniach obu biegłych. Organ wskazał, że A. S. po wznowieniu postępowania miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie i pismem z dnia 7 stycznia 2020 r. została poinformowana o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie. Kolegium, rozpoznając sprawę w wyniku odwołania A. S. oraz A. S. i M. S., wskazało, na treść art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.) zwanej dalej "p.w." i wyjaśniło, że istotą postępowania dowodowego w sprawie dotyczącej zakłócenia stosunków wodnych jest ustalenie, czy dokonana została zmiana stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu wody opadowej bądź też kierunku odpływu ze źródeł i czy ta zmiana oddziałuje negatywnie na grunty sąsiednie, a zatem czy występuje związek przyczynowy pomiędzy działaniami właścicieli nieruchomości a zmianą stanu wody na gruncie - w sposób powodujący szkodę dla gruntów sąsiednich. Kolegium podkreśliło, że podstawą wydanych dotychczas decyzji była przede wszystkim opinia sporządzona przez biegłego D. W. w maju 2017 r. wraz z opinią uzupełniającą z marca 2019 r. Z opinii tych wynika, że zmiany, jakie zostały wykonane na analizowanym terenie, tj. budowa ogrodzenia betonowego oraz ciągle niedrożny przepust stalowy o średnicy 300 mm, powodują blokadę w swobodnym spływie wód, a tym samym gromadzenie się zastoisk wody na działce nr [...] i działkach nr [...]/3 i nr [...]/4. Zastoiska na drodze gminnej spowodują zaś, że ulegnie ona zniszczeniu i uszkodzeniu nawierzchni asfaltowej. We wnioskach biegły wskazał, że proponuje wydać decyzję nakazującą właścicielowi działki nr [...]/4 udrożnienie wylotu rury stalowej o średnicy 300 mm oraz wykonanie szczeliny pod spodnią płytą ogrodzeniową bądź otworu w dolnej płycie ogrodzeniowej znajdującej się w osi zamontowanego przepustu stalowego. Rozwiązania te spowodują przywrócenie naturalnego przepływu wód powierzchniowych na analizowanym terenie. W ocenie Kolegium, zaistniały zatem podstawy do nałożenia na A. S. jako właścicielkę działki nr [...]/10 (powstałej z podziału działki nr [...]/4), obowiązków wynikających z art. 234 p.w., skoro działania na jej gruncie spowodowały zakłócenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Organ odwoławczy uznał, że opinia rzeczoznawcy wraz z jej uzupełnieniem jest spójna i logiczna, a stwierdzenia w niej zawarte są czytelne i jednoznaczne. Odnosząc się do zarzutów wniesionych odwołań Kolegium wyjaśniło, że faktycznie postępowanie w niniejszej sprawie pierwotnie dotyczyło zakłócenia stosunków wodnych z powodu nawiezienia ziemi na działkę nr [...]/4, a następnie wykonania ogrodzenia tej działki, co potwierdza opinia biegłego. Jednakże ustalenia dokonane w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zmiany stanu faktycznego, wyznaczyły zakres niniejszego postępowania. Ponadto odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że postępowanie z wniosku A. S. i M. S. oraz A. S. w sprawie zalewania działek nr ewid. [...]/11 i [...]/10 obręb B. na skutek działań właścicieli działek nr [...]/6 oraz [...]/5 (tj. uszkodzenia sączka drenarskiego, wykopanie bezodpływowego rowu na granicy wskazanych działek i odprowadzanie odwodnienia z budynku mieszkalnego oraz z prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na myciu samochodów), jest w toku i winno zostać zakończone wydaniem stosownej decyzji. Natomiast odmienny jest przedmiot postępowania w stosunku do niniejszego postępowania prowadzonego przez Burmistrza, jak również podmiot inicjujący postępowanie. Zdaniem Kolegium, rację ma organ pierwszej instancji, podając w zaskarżonej decyzji, że w ramach konkretnego postępowania nie bada się wszelkich zmian, jakie na przestrzeni nawet wielu lat zachodziły na badanym terenie, a postępowanie prowadzone na podstawie ustawy - Prawo wodne nie służy do kompleksowego regulowania stosunków wodnych całej miejscowości lub jej części. Zatem zarzuty dotyczące nieprawidłowego działania właścicieli działek sąsiednich powodujące w ocenie strony zakłócenie stosunków wodnych będą rozpatrzone w toku toczącego się postępowania z wniosku A. S. oraz A. S. i M. S.. Kolegium, odnosząc się do zarzutu dotyczącego legalności przepustu pod drogą gminną, wskazało, że bez znaczenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ust. 3 ww. ustawy (obecnie art. 234 ust. 3 p.w.), jest przyczyna powstania szkody na nieruchomościach sąsiednich, a w szczególności okoliczność, czy urządzenie wodne (przepust, rów) zostało wykonane w sposób legalny, czy też bez wymaganych pozwoleń. Nie zmienia to faktu, że wykonanie obowiązku nałożonego decyzją wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 p.w. może wymagać stosownego zgłoszenia lub zgody właściwego organu na podstawie odrębnych przepisów. Odnosząc się do zarzutu niezachowania terminów wynikających z k.p.a. Kolegium zauważyło, że faktycznie postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się dłużej niż przewidują to terminy ustawowe, jednakże w jego toku organ nie pozostawał bezczynny, gdyż prowadził postępowanie wyjaśniające i wydawał stosowne decyzje, które zostały uchylone przez Kolegium do ponownego rozpatrzenia. Zatem mimo, że postępowanie nie zostało zakończone w ustawowym terminie, to czynności podejmowane przez organ nie były zbędne, czy nieefektywne. Podsumowując, zdaniem Kolegium, w świetle niezakwestionowanych skutecznie ustaleń biegłego w niniejszej sprawie bezsprzecznie doszło do zakłócenia stosunków wodnych na działce nr [...]/10 w obrębie B., gm. D.. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiodła A. S. zarzucając temu rozstrzygnięciu: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne poprzez utrzymanie przez Kolegium zaskarżonej decyzji w mocy, mimo iż postępowanie w sprawie zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntu sąsiedniego, które zakończyło się ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] 2019 r. było bezprzedmiotowe, jako wszczęte z urzędu, czego skutkiem w postępowaniu wznowieniowym powinno być uchylenie wskazanej decyzji oraz umorzenie postępowania, a nie tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - uchylenie decyzji i nałożenie obowiązków na następcę prawnego - skarżącą; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedostateczne wyjaśnienie jej okoliczności, a także poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotne znaczenie dla ustalenia organu, czy zostały spełnione przesłanki wydania decyzji nakazującej skarżącej wykonanie określonych obowiązków; 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na brak w jego treści oceny organu zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonanej przez organ wykładni stosownych przepisów i oceny przyjętego stanu faktycznego sprawy w świetle obowiązujących przepisów; 4) art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz poprzez zaniechanie przez organ wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, uznając, że zasadne jest nałożenie na skarżącą wskazanych w decyzji obowiązków. W uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów, podnosząc w szczególności, że art. 29 ust. 3 p.w., który obowiązywał w dacie wszczęcia postępowania, wykluczał możliwość wszczęcia postępowania z urzędu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, zaś żaden inny przepis prawa materialnego nie przyznawał organowi administracji publicznej inicjatywy wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntu sąsiedniego. Organ administracji publicznej został wyposażony w taką kompetencję dopiero wraz z wejściem w życie ustawy - Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. tj. od dnia 1 stycznia 2018 r. Zatem postępowanie jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone. Skarżąca podniosła, że istotą tego postępowania było ustalenie czy nastąpiła zmiany stanu wody na gruncie oraz czy zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Sama zmiana stanu wody na gruncie nie jest wystarczającą przesłanką do nałożenia wskazanych w art. 29 p.w. obowiązków przywrócenia stanu poprzedniego czy też wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom. Ograniczenie swobodnego przepływu wód powierzchniowych na określonym terenie, nie powoduje automatycznego powstania szkody. W ocenie skarżącej, z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika by zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 29 p.w., uprawniające organ do wydania decyzji administracyjnej nakładającej ww. obowiązek. Nawet jeżeli doszło do zmiany stanu wody na gruncie, którego właścicielem jest skarżąca, to w toku postępowania nie zostało wykazane, aby zmiany te wpłynęły na grunt sąsiedni i doprowadziły do powstania szkody na tym gruncie. Zdaniem skarżącej, z opinii biegłego, które zostały sporządzone na poczet niniejszego postępowania, nie wynika, by na gruncie sąsiednim występowały jakiekolwiek szkody. Mowa jest wyłącznie o ewentualnych zastoiskach wody, jednakże nie zostaje to przedstawione jako szkoda, powodująca brak możliwości użytkowania nieruchomości przez właścicieli sąsiednich, w sposób dotychczasowy, zgodny z ich przeznaczeniem, czy też w innym zakresie. Właściciele gruntów sąsiednich nie doznali żadnego negatywnego uszczerbku majątkowego w swoich aktywach, a ponadto nie powstał nawet żaden hipoteczny objaw powstania szkody. Powstanie szkody w przedstawionej sprawie, jest na tyle wysoko hipotetyczne, że biorąc pod uwagę dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, nie może prowadzić to do wydania decyzji stwierdzającej, że doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntu sąsiedniego. W świetle powyższego, w ocenie skarżącej, nie można mówić o związku przyczynowo - skutkowym, bowiem brak jest szkody na gruncie sąsiednim, co w konsekwencji powoduje, że brak jest wystąpienia przesłanek, w oparciu o które organ mógłby wydać decyzję administracyjną, nakładającą wykonanie określonego obowiązku. Nadto skarżąca podniosła, że istotne jest to, iż właściciele sąsiednich nieruchomości w ostatnim czasie podnieśli teren swoich działek, poprzez nawiezienie i rozplantowanie ziemi, dlatego też nie jest możliwe, by woda mogła się na nieruchomościach, których są właścicielami, zatrzymywać, tworząc tzw. zastoiska. Co więcej, zdaniem skarżącej, to działania właścicieli gruntów sąsiednich, doprowadziły do zmiany stanu na gruncie, których są właścicielami, powodując szkody na gruncie sąsiednim. Skarżąca podniosła, że obecnie toczy się również postępowanie w sprawie zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntu sąsiedniego, z wniosku skarżącej oraz A. S. i M. S., które jest prowadzone przez Burmistrza Miasta i Gminy D. W ocenie skarżącej działania właścicieli nieruchomości sąsiednich - działki o nr ewid. [...]/5 oraz nr [...]/6 w związku z uszkodzeniem sączków drenarskich oraz wykonaniem rowu w granicy działek, doprowadziły do zalewania nieruchomości należącej do skarżącej oraz A. S. i M. S., spowodowały powstanie szkody w postaci grząskości gruntu, co skutecznie uniemożliwia korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. W ocenie skarżącej, powyższe okoliczności powinny zostać również uwzględnione w toku niniejszego postępowania. Organ w przedmiotowym postępowaniu ograniczył się wyłącznie do oceny, czy nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie skarżącej. Tymczasem całokształt okoliczności sprawy wskazuje na konieczność szerszej oceny stosunków wodnych na obszarze w obrębie działki skarżącej. Zdaniem strony, organ drugiej instancji pominął podnoszone przez nią w odwołaniu okoliczności sprawy, które niewątpliwie mają znaczenie dla jej rozpoznania. Rozstrzygnięcie tego jest powieleniem stanowiska, które zostało przedstawione przez Burmistrza Miasta i Gminy M., w decyzji z dnia [...] 2020 r. znak: [...]. Zdaniem skarżącej, skoro celem niniejszego postępowania jest ustalenie, kto i kiedy dokonał zmiany stanu wody na gruncie, na czym ta zmiana polegała, jaki był stan wody przed dokonaniem zmiany oraz jak zmiana ta wpłynęła na grunt sąsiedni, to zadaniem biegłych, którzy mają wiadomości specjalne w sprawie, powinno być ustosunkowanie się również do powyższych okoliczności, wskazywanych przez skarżącą w toku postępowania wznowieniowego. Biegli w sporządzonych przez siebie opiniach nie badali wpływu działań dokonywanych przez inne strony na gruntach sąsiednich, mimo iż skarżąca wskazywała na taką konieczność w toku postępowania wznowieniowego. Organ prowadzący postępowanie wznowieniowe ma wiedzę o toczącym się postępowaniu w sprawie zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntu sąsiedniego, z wniosku skarżącej oraz A. i M. S. W ocenie skarżącej, organ w toku postępowania wznowieniowego powinien zlecić biegłemu zbadanie wskazanych okoliczności, przeprowadzić rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami terenu, z udziałem skarżącej, która nie brała udziału w pierwotnie toczącym się przez kilka lat postępowaniu. Skarżąca wskazała, że zdaje sobie sprawę, iż organ nie jest zobowiązany do kompleksowego uregulowania stosunków wodnych na obszarze całej gminy, niemniej jednak w przedmiotowej sprawie, jak również w postępowaniu toczącym się z wniosku m.in. skarżącej koniecznie jest uregulowanie stosunków wodnych w obrębie tych samych nieruchomości, dlatego też budzi zdziwienie skarżącej, działanie organu polegające na całkowitym pomijaniu okoliczności toczącego się postępowania w sprawie zmiany stanu wody na gruncie, które zostało zainicjowane przez skarżącą oraz A. i M. S. Postępowania dotyczące tych samych nieruchomości i tych samych stron nie powinno toczyć się osobno, bez wzajemnego wpływu oraz zakończyć różnymi rozstrzygnięciami. Ponadto w ocenie skarżącej, w decyzji nakładającej na nią wykonanie obowiązku nie wynika, wobec jakich okoliczności biegły, a w ślad za nim organ ustalił, że wykonanie wskazanego obowiązku rozwiąże problem zmiany stanu wody na gruncie. Przepust, do którego udrożnienia została zobowiązana skarżąca nie jest jej własnością. Co więcej, wylot przepustu został skierowany na działkę skarżącej bez zgody jej poprzedników prawnych. Takie działanie bezpośrednio wpływa na stan wody na działce skarżącej, woda pochodząca z przepustu płynie na działkę, której jest właścicielem, celem odwodnienia gruntu, należącego sąsiadów. Dlatego też, skoro na chwilę obecną grunt sąsiedni został podniesiony, to na jakiej podstawie skarżąca miałaby wykonać obowiązek nałożony na nią w decyzji. Dokonana zmiana stanu wody na gruncie działek sąsiednich czyni nałożony obowiązek bezprzedmiotowym. Skarżąca nie wyraża zgody na to by działka, której jest właścicielem stała się odpływem wód pochodzących z działek, które się położone powyżej nieruchomości, której jest właścicielem, tak jak to ma miejsce obecnie. W ocenie skarżącej bez znaczenia pozostaje na chwilę obecną okoliczność, że w trakcie postępowania wznowieniowego organ pierwszej instancji dysponował dowodami uzyskanymi w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]2019r. w sprawie [...]. Istotne jest to, że dowody te zostały przez organ I instancji uzyskane bez udziału skarżącej. Skarżąca nie brała udziału w oględzinach, jak również w rozprawie administracyjnej, czy też nie mogła się zapoznawać na bieżąco z opiniami biegłych oraz składać do nich zastrzeżeń, uwag. W toku postępowania wznowieniowego organ nie przeprowadził żadnych dodatkowych czynności w sprawie - zmienił wyłącznie adresata decyzji. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2020 r. skarżąca podtrzymała argumentację wyrażoną w treści skargi i odnosząc się do odpowiedzi organu na tą skargę, podniosła w szczególności, że Kolegium pomija istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy milczy na temat podstawy prawnej prowadzonego postępowania i konsekwencji z tego wynikających, wskazując jedynie na zbieżność uregulowania art. 243 ust. 3 ustawy - Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. oraz art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. Skarżąca zgodziła się z twierdzeniem Kolegium, że orzecznictwo powstałe na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy pozostaje aktualne, jednak w zakresie zbieżności wskazanych regulacji. Zdaniem skarżącej sprawa dotycząca zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntu sąsiedniego została wszczęta przez organ pierwszej instancji z urzędu, podczas gdy ww. ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. wykluczała taką możliwość. Skarżąca wskazała, że art. 29 p.w. z 2001 r. odnosi się do takich sytuacji, gdy na skutek zdarzeń nastąpiło naruszenie naturalnych stosunków wodnych, przy czym naruszenie to musi być tego rodzaju, że powoduje szkodę na gruntach sąsiednich. Natomiast nie wykazano, aby na działkach sąsiednich doszło do powstania szkody, definiowanej jako szkoda w rozumieniu prawa cywilnego. Co w konsekwencji powoduje, że nie wystąpiły przesłanki w oparciu o które Kolegium wydało zaskarżoną decyzję. W związku z odwołaniem rozpraw w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach na podstawie § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r., mając na uwadze, że miasto Kielce objęte zostało obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 z późn. zm.), co powodowało, że przeprowadzenie rozprawy mogło wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. [...]5 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie administracyjne, w którym wydana została zaskarżona decyzja, toczyło się w sprawie naruszenia stosunków wodnych. Decyzją z dnia [...] 2020r. Burmistrz Miasta i Gminy M. nałożył na A. S. określone obowiązki, powołując w podstawie prawnej tej decyzji przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.), dalej jako "Pr. wod.". Przy czym postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, po wznowieniu postępowania i wszczęte zostało pod rządami ww. ustawy – Prawo wodne. Organ pierwszej instancji uchylił uprzednio wydaną decyzję z dnia [...] 2019 r. i nakazał skarżącej - jako aktualnemu właścicielowi działki nr [...]/10 (wydzielonej z działki nr [...]/4) położonej w B. - wykonanie określonych tą decyzją czynności mających na celu usunięcie stanu naruszenia stosunków wodnych. Zgodnie z art. 234 ust. 1 Pr. wod., właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 2 Pr. wod.). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności (art. 234 ust. 3 Pr. wod.). W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 234 ust. 3 Pr. wod., organ ma zatem obowiązek ustalić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie i czy szkodliwie wpływa ona na grunty sąsiednie. Innymi słowy organ musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo-skutkowego między dokonaną zmianą stanu wody na gruncie, a wynikłą z powodu tej zmiany szkodą na gruncie sąsiednim. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, orzekając we wznowionym postępowaniu, zasadnie wykorzystał materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] 2019 r., a zwłaszcza dowody z opinii biegłych posiadających odpowiednie kwalifikacje do opiniowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych na gruncie. Z opinii tych (B. Z. i D. W. ) wynika, że do zakłócenia stosunków wodnych doszło przez poprzednich właścicieli działki nr [...]/4 położonej w B. na skutek zablokowania wylotu przepustu stalowego zlokalizowanego w drodze gminnej. Ustalono, że poprzedni właściciele ww. działki dokonali utwardzenia gruntu w celu umożliwienia dojazdu do działek [...]/4 i [...]/5. To spowodowało zawyżenie rzędnej terenu ich działki względem rzędnej działki drogowej oraz zasypanie wylotu przepustu, a w konsekwencji spowodowało przeszkodę w swobodnym spływie wody w naturalnym kierunku do rowu melioracyjnego RC. Po wykonaniu utwardzenia drogi gminnej stan stosunków wodnych w sąsiedztwie działki nr [...]/4 został poddany ponownemu zbadaniu przez biegłego, który potwierdził zakłócenie stosunków wodnych przez ówczesnych właścicieli działki nr [...]/4 spowodowane zablokowaniem wylotu przepustu i zahamowaniem spływu wód powierzchniowych. Biegły (D. W. ) w opinii uzupełniającej z marca 2019 r. stwierdził, że spływ wód odbywał się i nadal się odbywa w kierunku wschodnim, z niewielkim odchyleniem w kierunku południowym. Wody spływały w naturalną suchą dolinę, która przecinała kolejno działki [...]/4, [...], [...]/4, [...]/5, [...]/2, [...], [...]. Na działce nr [...] wody spływały do rowu melioracyjnego oznaczonego na mapie R-6. Ułożenie asfaltowej nawierzchni na drodze gminnej i montaż betonowego ogrodzenia (wykonanego pomiędzy działką drogową nr [...] a działką nr [...]/4 z elementów betonowych) nie spowodowały zmiany powyższego kierunku spływu wód powierzchniowych. Wykonanie szczelnego ogrodzenia z płyt betonowych ograniczyło swobodny przepływ wód powierzchniowych. Podniesienie terenu oraz wybudowanie ogrodzenia betonowego pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...]/4, w opinii biegłego, skutkowało całkowicie zanikiem spływu wód z działki [...] na działkę nr [...]/4. Zmiany, jakie zostały wykonane na analizowanym terenie, jak stwierdził biegły, tj. budowa ogrodzenia betonowego oraz ciągle niedrożny przepust stalowy, powodują blokadę w swobodnym spływie wód powierzchniowych, a tym samym gromadzenie zastoisk wody na działce drogowej (nr [...]) oraz na działkach położonych po zachodniej stronie drogi tj. na działkach nr [...]/3 i [...]/4. Powyższe wnioski biegłych wynikające ze sporządzonych opinii - których wiarygodność dowodowa nie została przez skarżącą podważona - wyraźnie potwierdzają, że doszło do naruszenia stosunków wodnych wskutek zasypania wylotu przepustu w drodze gminnej, podniesienia terenu oraz wybudowania szczelnego betonowego ogrodzenia na działce nr [...]/4. Naruszenie stosunków wodnych powoduje powstawanie zastoisk wodnych na działkach sąsiednich, w tym na działce drogowej. W okresie roztopów i po ulewnych deszczach woda gromadzi się na terenie działek [...]/4 i [...]/3 oraz działki drogowej. Ponadto na głębokości ok. 20 cm poniżej nawierzchni jezdni zalegają wody podziemne. Jak wyjaśnił biegły, powstające zastoiska wody powodują, że przebudowana droga na działce nr [...] ulegnie zniszczeniu poprzez rozmiękanie podbudowy, a następnie uszkodzeniu nawierzchni asfaltowej. Trudno wobec powyższego uznać, jak chce tego skarżąca, że nie doszło do powstania szkody na gruntach sąsiednich. Niewątpliwie bowiem już sam fakt zalegania wody na działce gminnej i rozmiękanie przebudowy, które przyczynia się do uszkodzenia nawierzchni asfaltowej, dowodzi zaistnieniu szkody wskutek działań podjętych na działce nr [...]/4 (obecnie [...]/10). Taka szkoda jest realna, bo powoduje proces rozmiękania podbudowy drogi gminnej. Niewątpliwie powstające zastoiska wody utrudniają korzystanie z nieruchomości sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem. W każdym razie nie sposób uznać, że dopiero gdy dojdzie do zauważalnego uszkodzenia nawierzchni asfaltowej wskutek uszkodzenia podbudowy tej nawierzchni przez zastoiska wodne, o których mowa w opinii biegłego, wystąpi szkoda, która może rodzić konieczność podjęcia działań mających na celu przywrócenie naruszonych stosunków wodnych. W efekcie Sąd zaaprobował stanowisko organów, że w kontrolowanym postępowaniu zostało wykazane, iż doszło wskutek działań właściciela gruntu (działki nr [...]/4) do zmiany stanu wody na gruncie, co szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie (działka nr ewid. [...], [...]/3 i [...]/4). Przy czym bez wątpienia wykazane zostało w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy działaniami właściciela działki nr [...]/4 (obecnie nr [...]/10), a szkodliwym wpływem na grunty sąsiednie. Podkreślić należy, że zasadnie organ pierwszej instancji w wydanej decyzji (co zaakceptował organ odwoławczy) obowiązek przywrócenia stosunków wodnych na gruncie nałożył na obecnego właściciela gruntu, tj. skarżącą, która na skutek zawarcia umowy darowizny stała się właścicielem działki nr [...]/10 (część daw. działki nr [...]/4). Jak we wniosku o wznowienie postępowania wskazała strona, na działce, której stała się właścicielem o numerze ewidencyjnym [...]/10, posadowiony jest wylot z rury stalowej, którego udrożnienia dotyczy postępowanie. Równocześnie z akt sprawy, w tym opinii biegłego wynika, że w pobliżu miejsca, w którym znajduje się przepust stalowy wykonane zostało betonowe ogrodzenie. Zatem właściwie adresatem obowiązków nałożonych wskutek wydanych w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzji jest skarżąca, która zresztą po wznowieniu postępowania nie zakwestionowała prawnych i faktycznych możliwości wykonania decyzji nakazującej jej przywrócenie naruszonych stosunków wodnych, jak również nie podważyła stanu zagospodarowania własnej działki ustalonego w toku postępowania (szczelne ogrodzenie betonowe wzdłuż granicy z działką nr [...] i niedrożny wylot przepustu stalowego). Skarżąca podniosła w skardze, że nawet gdyby uznać, że doszło do zmiany stanu wody na gruncie, którego jest właścicielem, to w toku postępowania nie zostało wykazane, aby zmiany te wpłynęły na grunt sąsiedni i doprowadziły do powstania szkody na gruncie. Jednakże jak już wyżej wyjaśniono, nie można przyjąć, że szkoda na gruntach sąsiednich nie wystąpiła i nadal nie występuje, skoro dochodzi do uszkadzania podbudowy drogi gminnej. Twierdzenia skarżącej zdają się zmierzać do wniosku, że dopiero dostrzegalne przez nią uszkodzenia nawierzchni jezdni na drodze gminnej bądź zastoiska wody większych rozmiarów na działkach sąsiednich niż te ustalone w sprawie, które całkowicie uniemożliwią korzystanie z gruntów sąsiednich, mogą zostać uznane za szkodę w rozumieniu art. 234 ust. 3 Pr. wod. (art. 29 ust. 3 daw. Prawa wodnego). Takie stanowisko jednak nie zasługuje zdaniem Sądu na aprobatę, dlatego zarzuty skargi oparte o powyższe twierdzenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponadto strona skarżąca zwróciła uwagę na działania właścicieli gruntów sąsiednich, którzy doprowadzili do zmiany stanu wody na gruncie poprzez nawiezienie i rozplantowanie ziemi na terenie swoich nieruchomości, a co spowodowało, że obecnie toczy się postępowanie w sprawie zmiany stanu wody na gruncie z wniosku skarżącej oraz A. i M. S. W jej ocenie bowiem, działania właścicieli nieruchomości sąsiednich - działek nr ewid. [...]/5 i [...]/6 - w związku z uszkodzeniem sączków drenarskich oraz wykonaniem rowu w granicy działek doprowadziły do zalewania nieruchomości należącej do skarżącej oraz A. i M. S. czego organy w toku niniejszego postępowania nie uwzględniły. Sąd zauważa, że organy wyjaśniły w uzasadnieniach wydanych decyzji, iż postępowanie o naruszenie stosunków wodnych na działkach nr [...]/10 i [...]/11 na skutek działań właścicieli działek nr [...]/6 i [...]/5 toczy się odrębnie od niniejszego postępowania. Inny jest przedmiot obu tych postępowań. Ponadto zarzuty A. i M. S. pod adresem Państwa M. i O. ów były zgłaszane jeszcze przed wydaniem opinii uzupełniającej przez biegłego w marcu 2019 r. (np. pismo z dnia 29 stycznia 2019 r. – k. 193 akt adm.), a jednak biegły zalecił nałożenie obowiązku, o którym orzekły organy w tej sprawie. Skoro zaś dowody zebrane w toku kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego wykazały, że właściciel działki nr [...]/4 (obecnie działki nr [...]/10) naruszył stosunki wodne w sposób szkodliwy dla nieruchomości sąsiednich, to zgodzić trzeba się z organami administracji, że ustalenia dokonane w wyżej opisanym odrębnym postępowaniu i jego przyszły wynik nie stanowiły przeszkody do wydania decyzji w tej sprawie. Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące kwestii wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych, albowiem w ocenie strony postępowanie toczone w trybie art. 29 ust. 3 daw. Prawa wodnego wszczynało się tylko na wniosek. Otóż obecnie kontrolowane decyzje wydane zostały w postępowaniu wznowieniowym, zainicjowanym wnioskiem skarżącej. Decyzje zostały wydane w oparciu o art. 234 ust. 3 Pr. wod. (co wynika z ich treści), nie zaś w oparciu o art. 29 ust. 3 daw. Prawa wodnego (ustawa z dnia 18 lipca 2011 r. Prawo wodne, Dz. U. z 2017 r. poz. 1121). Zgodnie zaś z art. 234 ust. 3 Pr. wod. postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych może toczyć się także z urzędu. Stąd zarzuty skargi związane z wszczęciem z urzędu przedmiotowego postępowania okazały się chybione. Ubocznie tylko podnieść trzeba, że nie wynika z treści art. 29 daw. Prawa wodnego, aby postępowanie w trybie tego przepisu dotyczące naruszenia stosunków wodnych mogło toczyć się wyłącznie na wniosek, zwłaszcza, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na wniosek lub z urzędu. Chybione okazały się zarzuty skargi, uzupełnione pismem procesowym z dnia 4 listopada 2020 r., związane z wykorzystaniem przez organy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bez udziału skarżącej. Po pierwsze, po wznowieniu postępowania skarżąca miała prawo wglądu w akta sprawy i zapoznania się z treścią wszystkich dowodów w jego toku zebranych, o czym została zawiadomiona (k. 260 akt adm.). Po drugie, postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało zainicjowane w niedługim czasie po tym, jak decyzja wydana wobec A. i M. S. stała się ostateczna, a z okoliczności sprawy (w tym twierdzeń skarżącej) nie wynikało, aby stan faktyczny na gruncie uległ zmianie w porównaniu do tego, jaki stanowił podstawę orzekania przez organ I instancji w czerwcu 2019 r. Po trzecie, nie można nie dostrzegać, że skarżąca nabyła prawo własności działki nr [...]/10 (część daw. działki nr [...]/4) w 2016 r. (umowa darowizny z dnia 29 lipca 2016 r.) i nie zgłosiła swojego udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, choć toczyło się ono przez kilka lat. Trudno z kolei uznać, że Burmistrz Miasta i Gminy M. mógł z urzędu posiadać informacje o zmianach właścicielskich dotyczących działek położonych na terenie gminy D. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. poinformował organ pierwszej instancji, że działki o nr ewid. [...]/10 i [...]/11 obręb B. zostały wydzielone z działki o nr ewid. [...]/6 (działka [...]/6 została wydzielona z działki [...]/4), nie wskazując na zmianę właściciela. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa procesowego czy materialnego, na jakie wskazuje strona w skardze. Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zarzuty skargi są niezasadne i brak jest w sprawie takich uchybień prawa procesowego czy materialnego, które Sąd bierze pod uwagę z urzędu, aby konieczne było wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Dlatego skarga została oddalona, o czym orzeczono w wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.