II SA/Ke 722/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2010r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zawiadomienia o właściwości organu oddala skargę. II SA/Ke 722/09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 65 § 1 kpa, po zapoznaniu się z treścią pisma A.B., stwierdził swą niewłaściwość w części sprawy dotyczącej zalewania posesji przez wody opadowe i przekazał sprawę do organu właściwego tj. "Urzędu Gminy" celem załatwienia zgodnie z właściwością. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego od tego postanowienia przez A.B., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 144 i 17 pkt 3 kpa, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 66 § 1 kpa zawiadomił A.B., że w części dotyczącej zalewania posesji przez wody opadowe powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, którym jest Wójt Gminy. W uzasadnieniu organ podniósł, że dnia 19 lipca 2007r. do INB wpłynęło pismo A.B. dotyczące zalewania jego posesji przez wody opadowe z drogi wojewódzkiej nr [...] oraz samowolnego wykonania utwardzenia zjazdu na posesję nr [...] przez I.O., co spowodowało skierowanie wód opadowych na posesję nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I-szej instancji ustalił, że wykonanie utwardzenia zjazdu nie ma wpływu na zwiększenie ilości wód opadowych spływających na posesję A.B., natomiast roboty prowadzone przy utwardzeniu zjazdu objął oddzielnym postępowaniem. Kwestię zalewania posesji Nr [...] organ ten przekazał w drodze zaskarżonego postanowienia organowi właściwemu. Dokonując na podstawie art. 138 kpa merytorycznej oceny rozstrzygnięcia objętego zażaleniem, organ odwoławczy przytoczył treść art. 65 § 1 i 66 § 1 kpa i podkreślił, że w stanie sprawy zastosowanie ma ten ostatni przepis, nie zaś art. 65 § 1 kpa – na podstawie którego orzekał INB. Poza tym organ stwierdził, że droga wojewódzka nr [...] na wysokości przedmiotowej posesji mogąca powodować zalewanie wodami opadowymi nie posiada żadnych urządzeń odwadniających, jak również nie posiada tych urządzeń droga gminna krzyżująca się z drogą wojewódzką. Ponadto przy drodze wojewódzkiej nie były wykonywane żadne roboty mogące powodować zwiększenie zalewania posesji. Organ wskazał, że właściwym do rozpoznania sprawy zalewania posesji przez wody opadowe jest wójt Gminy na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne. Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A.B. podnosząc, że od samego początku sprawa prowadzona jest "opieszale, niekompetentnie z naruszeniem wszelkich terminów, jakie określane są w źródłach prawa". Skarżący zakwestionował stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przy drodze wojewódzkiej nie były wykonywane żadne roboty mogące spowodować zalewanie jego posesji, gdyż to pracownicy INB i WINB określali zakres robót wykonywanych przez I.O., na które nie posiadał odpowiedniej dokumentacji technicznej. "Próbę przekazania całej sprawy do Wójta Gminy w obecnym stanie" określił skarżący jako "ucieczkę od odpowiedzialności za błędne prowadzenie sprawy przez okres ponad dwóch lat". W ocenie autora skargi należy przywrócić pierwotny stan pobocza, zjazdu, a ponieważ Wójt nie posiada stosownych instrumentów do wyegzekwowania tego stanu rzeczy, jest to "gra na zwłokę, lekceważenie porządku prawnego w tym temacie". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem sprawy jest postanowienie o charakterze procesowym, wydane w oparciu o art. 66 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2. Zawiadomienie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 2 stanowi natomiast, że odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania. Nie ulega wątpliwości, że cytowany przepis ma zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, co prawidłowo przyjął organ odwoławczy zmieniając zaskarżone postanowienie stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 144 kpa. Z akt sprawy wynika bowiem, że podanie A.B. z dnia 9 lipca 2007r. skierowane do Wojewody (a później przekazane do rozpatrzenia INB), obejmowało dwie różniące się przedmiotowo sprawy należące do właściwości różnych organów: samowolę budowlaną – objętą postępowaniem przez organ nadzoru budowlanego oraz spowodowane tą samowolą skierowanie wody opadowej na posesję skarżącego. To ostatnie działanie podlega dyspozycji art. 29 ust.1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U.05.239.2019 ze zm.), prawidłowo zacytowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zgodnie zaś z art. 29 ust.3 Prawa wodnego, sprawy dotyczące szkodliwego wpływu zmian stanu wody na gruncie na grunty sąsiednie rozpatruje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, czyli w tym konkretnym przypadku Wójt Gminy. Oznacza to, że objętą podaniem A.B. kwestię dotyczącą zalewania jego posesji przez wody opadowe (którego przyczynę upatruje skarżący w wykonaniu utwardzenia pobocza przez sąsiada I.O., a więc w zmianie stanu wody na gruncie) nie mógł merytorycznie rozpatrzyć INB, gdyż nie jest organem właściwym w tego typu sprawach. Wydana w takich warunkach decyzja dotknięta byłaby wadą o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa i podlegałaby stwierdzeniu nieważności. Dlatego zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i zgodne z prawem, tj. z art. 66 § 1 kpa. Przeprowadzając ocenę legalności objętego skargą rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył z urzędu, że z akt sprawy nie wynika, aby organ zawiadomił A.B. o treści art. 66 § 2 kpa, jak nakazuje § 1 tego przepisu. W szczególności, pouczenia takiego nie zawiera zaskarżone postanowienie. Uchybienie to ma jednak charakter procesowy i Sąd uznał, że nie miało istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, której przedmiotem jest zawiadomienie o konieczności wniesienia podania do organu właściwego w zgłoszonej przez A.B. sprawie dotyczącej zalewania jego posesji. W tym zakresie przepis art. 66 § 1 kpa zastosowany został prawidłowo. Ponadto, brak pouczenia, o jakim mowa wyżej nie pogarsza sytuacji prawnej skarżącego, gdyż w przepisie art. 29 Prawa wodnego ustawodawca nie zawarł żadnego terminu materialno-prawnego, od upływu którego zależałaby możliwość wszczęcia postępowania w tego typu sprawie. Z tych względów Sąd uznał, że nie zachodzi przypadek z art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. i nie ma konieczności uchylania zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze pokreślić należy, że istotnie organ I-szej instancji znacznie opóźnił się z podjęciem postanowienia w zakresie swojej niewłaściwości w sprawie dotyczącej zalewania posesji A.B., jednak podobnie jak w przypadku braku pouczenia o treści art. 66 § 1 kpa, uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Nie może być zatem podstawą do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kwestionowane w skardze twierdzenie organu II-giej instancji, że "przy drodze wojewódzkiej nie były wykonywane żadne roboty mogące spowodować zwiększenie zalewania posesji" pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Ocena jego prawdziwości jest przedwczesna, gdyż kwestie te będą przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w oparciu o art. 29 Prawa wodnego przez Wójta Gminy, o ile A.B. wniesie w tym zakresie stosowne podanie, zgodnie z zawiadomieniem objętym zaskarżonym postanowieniem. Bezprzedmiotowym jest także ustosunkowanie się do wniosków i zarzutów zawartych w pismach procesowych z dnia 29 stycznia 2010r. i 1 lutego 2010r. Jak wynika z ich treści, dotyczą one merytorycznego rozpoznania sprawy dotyczącej robót budowlanych wykonanych przez I.O. i ich wpływu na zalewanie posesji skarżącego. Kwestie te – jak już wyjaśniono wyżej – nie są jednak objęte przedmiotem niniejszej sprawy i dlatego przy jej rozpoznaniu nie mogą być objęte kontrolą sądową. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.