II SA/Ke 724/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2010r. sprawy ze skargi G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...], którą stwierdzono, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 05.08.2008r., jak również decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25.01.2008r. zostały wydane z naruszeniem prawa i odmówiło uchylenia przedmiotowych decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia zapadłyby decyzje odpowiadające w swej istocie decyzjom dotychczasowym. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia 28.07.2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło – na wniosek J. K. z dnia 14.10.2008r, złożony w oparciu o w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – postępowanie w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia 05.08.2008r. Ostatnim z wymienionych rozstrzygnięć utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25.01.2008r., ustalającą – na wniosek Z. W.– warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowo-administracyjnego, o powierzchni całkowitej około 1.700m2, parkingu na około 100 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z przyłączami: energii elektrycznej, gazowym, telefonicznym, wodociągowym, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, na nieruchomości składającej się z działek o numerach ewidencyjnych: 5884/1, 5884/2, 5884/4 przy [...]. We wznowionym postępowaniu organ ustalił, iż J. K. i K. K. są stronami w/w postępowania, ponieważ w dniu 23.11.2006r. zostali właścicielami działki nr 5885/8, sąsiadującej z terenem inwestycji, objętym decyzją z dnia 25.01.2008r. Pomimo tego wymienione osoby nie brały udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Natomiast o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania J. K. dowiedział się w dniu 14.10.2008r. i w dniu tym wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania. Mając na uwadze konieczność zbadania, czy wskazana wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowość zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego organ stwierdził, iż decyzja z dnia 25.01.2008r. została wydana zgodnie z przepisami art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 oraz wymogami zawartymi w art. 54 ust. 1 pkt 1 – 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Natomiast przedmiotowa wadliwość formalna została usunięta poprzez dopuszczenie małżonków K. do udziału w ponownie prowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż decyzja własna z dnia 05.08.2008r. – którą to orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia 25.01.2008r. – została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówiło uchylenia wyżej wymienionych decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia zapadłyby decyzje odpowiadające w swej istocie decyzjom dotychczasowym. Wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy złożyła G. argumentując, iż Kolegium winno ponownie rozpatrzeć kwestie ochrony interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy. Wobec dynamicznego rozwoju podmiotów gospodarczych na terenie w pobliżu zamierzonej inwestycji wymagana jest bowiem dodatkowa analiza bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...], podzielając w całości ustalenia faktyczne oraz argumentację prawną przedstawione w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Organ szczegółowo zbadał zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podkreślono, iż rozstrzygnięcie to spełnia wymogi określone art. 54 pkt 1 - 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy. W przedmiotowej decyzji zostały bowiem określone: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, linie rozgraniczające teren inwestycji. Z kolei przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, iż w obszarze analizowanym znajdują się budynki o funkcjach usługowych i handlowych stanowiących o kontynuacji funkcji określonej we wniosku Z. W. Ponadto do części tekstowej analizy dołączono część graficzną analizy określającą badany obszar, a w oparciu o wyniki analizy dla projektowanego do realizacji zamierzenia inwestycyjnego określono wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy. Natomiast stwierdzone w poprzednim postępowaniu naruszenie praw procesowych nie miało, zdaniem organu, wpływu na wynik sprawy, gdyż stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Jednocześnie okoliczności sprawy wskazują na brak podstaw do wydania decyzji o treści innej niż dotychczasowa. Ustosunkowując się do argumentu skarżącego o konieczności ochrony interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy organ wskazał, iż w decyzji z dnia 25.01.2008r. ustalono w sposób wyczerpujący wymagania, jakie planowana inwestycja musi spełnić w celu ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wymogu przeprowadzenia analizy bezpieczeństwa ruchu drogowego organ podkreślił, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje swoim zakresem także budowę parkingu na około 100 miejsc postojowych, a w decyzji z dnia 25.01.2008r. określono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji – stosownie do dyspozycji art. 54 pkt 2 lit c ustawy. Ponadto ustalenie warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego było przedmiotem uzgodnienia ze Zarządem Dróg Wojewódzkich – postanowieniem z dnia 30.04.2007r., utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 03.10.2007r. Ustosunkowując się do zakresu kontroli dokonanej w zaskarżonej decyzji organ wskazał stronie, iż granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach G. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzających ich wydanie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy, zarzucając decyzji z dnia 08.10.2009r. naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest: - art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a., art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez błędy w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia, - art. 8 k.p.a., 9 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zakresie naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, - brak zgodności z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, że nie budzi wątpliwości Sądu niesporna w niniejszej sprawie okoliczność, iż J. K. i i K. K., będący stronami postępowania w sprawie wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25.01.2008r. o warunkach zabudowy, nie brali udziału w tym postępowaniu, jak również fakt, że o powyższym J. K. dowiedział się dopiero w dniu 14.10.2008r., składając w tym samym dniu wniosek o wznowienie postępowania – w terminie przewidzianym w art. 148 § k.p.a. Z tego też względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28.07.2009r. (k. 76 akt administracyjnych o znaku: SKO-PZ-71/3869/442/09) prawidłowo wznowiło postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowo-administracyjnego przy [...] – w oparciu o art. 149 § 1 w zw. z art. 150 § 1 k.p.a. Organ ten bowiem jako ostatni wydał w dniu 05.08.2008r. decyzję w przedmiotowej sprawie – utrzymując w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25.01.2008r. Przedmiotowe postanowienie stanowiło podstawę do rozpoznania dwóch połączonych ze sobą spraw, to jest jednej – dotyczącej przyczyn wznowienia, oraz drugiej – co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Właściwą formą rozstrzygnięcia tak co do przyczyn wznowienia, jak i co do istoty sprawy jest decyzja wydawana na podstawie art. 151 k.p.a. Przepis ten w § 1 przewiduje dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 145 § 1 k.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym (pkt 1), a gdy podstawy te zaistnieją – uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy (pkt 2). Trzeci rodzaj rozstrzygnięcia dopuszczalny jest w sytuacji, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wówczas, stosownie do art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej nie uchyla dotychczasowej decyzji, lecz ogranicza się do stwierdzenia wydania tego rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie zostało ono uchylone. W uzasadnieniu ostatniej z wymienionych decyzji organ musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego – a więc, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 12.04.2001r., I SA 1289/99, Lex nr 54527). Celem wznowionego postępowania jest bowiem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym (por. uchwałę NSA w Warszawie z dnia 02.12.2002r., OPS 11/02, Prok.i Pr.-wkł. 2003/2/46, ONSA 2003/3/86). Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło – z udziałem J. K. i K. K. – postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy – kontrolując wydane w tym zakresie decyzje pod kątem zgodności z prawem materialnym oraz wpływu stwierdzonego uchybienia formalnego na wynik sprawy – dając wyraz swojemu stanowisku w decyzjach z dnia [...] oraz z dnia [...] (zaskarżonej w niniejszej sprawie). W konsekwencji organ stwierdził, iż zarówno jego decyzja z dnia 05.08.2008r., jak również decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25.01.2008r. są prawidłowe pod względem merytorycznym, zaś wskazane naruszenie przepisów procesowych nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość decyzji administracyjnych podjętych we wznowionym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie spełnione bowiem zostały wszystkie niezbędne przesłanki konieczne do wydania właściwej decyzji o warunkach zabudowy, określone w ustawie z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W tym miejscu godzi się podnieść, iż zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z kolei stosownie do przepisów art. 54 pkt 1 – 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy niezbędnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie: 1) rodzaju inwestycji; 2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Kierując się dyspozycją przytoczonych powyżej przepisów, nie budzi wątpliwości Sądu, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25.01.2008r. (k. 525, tom III akt administracyjnych) odpowiada sformułowanym w nich wymogom. Rozstrzygnięcie to wymienia bowiem szczegółowo pod pozycją 1 oraz 2 pkt 1 rodzaj zabudowy oraz inwestycji, a mianowicie wykonanie jednokondygnacyjnego budynku handlowo-usługowo-administracyjnego wraz z odpowiednimi przyłączami, określając jednocześnie linie rozgraniczające teren inwestycji w części tekstowej oraz w załączniku graficznym nr 1 do decyzji (k. 522 i 521 w/w akt), jak również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Z kolei pod pozycją 2 pkt 2 zawarto wymogi dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, w pkt 3 określając ustalenia odnoszące się do obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej. Natomiast w pkt 5 rozstrzygnięto kwestię braku wymagań co do ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, zaś w pkt 4 ustalono wymogi dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do ostatniego z powołanych kryteriów podnieść trzeba, że organ wskazał, iż projektowana inwestycja nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonywanie ich prawa własności. Ma być natomiast zaprojektowana w taki sposób, aby nie powodować ograniczeń w dostępie do drogi publicznej, korzystania z infrastruktury technicznej, nie powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Tym samym, zdaniem Sądu, przedmiotowa decyzja w wystarczający sposób określa warunki, jakie inwestycja musi spełnić, aby chronić interes osób trzecich. Jedynie ubocznie trzeba wyjaśnić stronie, iż ochrona jej uzasadnionych interesów znajdzie pełną konkretyzację w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Przytoczyć także należy art. 61 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Należy zgodzić się z dokonaną we wznowionym postępowaniu oceną dotyczącą spełnienia warunków niezbędnych do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Znajdująca się w granicach obszaru analizowanego zabudowa w postaci budynków o funkcjach usługowych, handlowych, o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od około 3,5 do około 10 m, o dachach dwu lub wielospadowych, o zróżnicowanym kącie nachylenia połaci dachowej ok. 20°, usytuowanych w odległości 15 m od krawędzi drogi publicznej – [...], pozwala bowiem na określenie dla projektowanego budynku wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, gabarytu, formy architektonicznej, wskaźników zabudowy oraz linii zabudowy. Ponadto, przedmiotowa działka budowlana ma dostęp do istniejącego zjazdu publicznego z [...], a zaopatrzenie w gaz, energię elektryczną i wodę oraz odprowadzanie ścieków będzie się odbywać na warunkach określonych przez dysponentów poszczególnych mediów. Odnosząc się do przeprowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji (k. 520, tom III akt administracyjnych) wskazać należy na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), które znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunki zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cyt. ustawy. Z kolei przepis § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy (przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu została dokonana w sposób właściwy, przy ustaleniu stosownych wymagań w wynikach analizy (załącznik nr 2 do decyzji – k. 520, tom III akt administracyjnych). Stąd też zasadnie orzeczono na jej podstawie o zgodności wnioskowanej inwestycji z wymaganiami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 cyt. ustawy. Wskazania także wymaga, iż Burmistrz Miasta i Gminy dokonał wymaganego przepisami art. 53 ust. 4 pkt 9 cyt. ustawy w związku z art. 64 ust. 1 uzgodnienia, dając temu wyraz w swoim rozstrzygnięciu. Zgodnie z cyt. przepisami decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu m. in. z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych postanowieniem z dnia 30.04.2007r. (k. 412, tom III akt administracyjnych) Zarząd Dróg Wojewódzkich – zarządca drogi wojewódzkiej [...], do której przylega teren inwestycji, uzgodnił warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślenia wymaga, iż – jak wynika z pisma przewodniego z dnia 07.12.2007r.(k. 479, tom III akt administracyjnych) – rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 03.10.2007r. (k. 47 akt sądowych) Żadna ze stron nie wywiodła skargi do sądu administracyjnego od powyższego rozstrzygnięcia. Stąd też jako niezasadne należy ocenić zarzuty skarżącej, kwestionującej prawidłowość postanowienia z dnia 30.04.2007r. i wskazującej w tym zakresie na konieczność zmiany organizacji ruchu w pobliżu planowanej inwestycji – z uwagi na jego przeciążenie. Jednocześnie nie może budzić wątpliwości, iż w decyzji z dnia 25.01.2008r. precyzyjnie określono sposób obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, w tym również budowę parkingu na ok. 100 miejsc postojowych. Odnosząc się do kwestii uzgodnień nie sposób pominąć okoliczności, iż wyrokiem z dnia 08.07.2008r., K 46/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż ustawa z dnia 11.05.2007r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. nr 127, poz. 880) jest niezgodna z art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Niekonstytucyjna ustawa wprowadzała bowiem dla utworzenia wielkopowierzchniowego obiektu handlowego (jakim w świetle art. 2 pkt 1 tej ustawy niewątpliwie była planowana inwestycja o powierzchni sprzedaży ok. 1.300 m2) wymóg uzyskania zezwolenia wydanego przez właściwego wójta, burmistrza, bądź prezydenta miasta (art. 3 ust. 1), poprzedzonego zasięgnięciem opinii rady gminy (art. 5 ust. 1). W związku z powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego na gruncie niniejszej sprawy nie istniała konieczność spełnienia powyższych warunków. W ocenie Sądu w decyzji z dnia 25.01.2008r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w prawidłowy sposób ustalono, że planowana inwestycja spełnia przewidziane w ustawie wymagania, a rozstrzygnięcie to w żaden sposób nie narusza przepisów prawa materialnego. Z tego też względu orzekające w niniejszej sprawie – we wznowionym postępowaniu – Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie stwierdziło, iż jakkolwiek zakwestionowane decyzje wydano z naruszeniem prawa procesowego, to trzeba odmówić ich uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia zapadłyby decyzje odpowiadające w swej istocie decyzjom dotychczasowym (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). Natomiast zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury sama wadliwość procesowa (powołane w skardze przepisy art. 8, 9, 81, 10 § 1 k.p.a.) nie może prowadzić do uchylenia dotychczasowej decyzji – w sytuacji, gdy nie wywiera wpływu na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego – co w sposób niebudzący wątpliwości wykazano w uzasadnieniach decyzji z dnia [...] oraz z dnia [...]. Odnosząc się do zarzutów skarżącej o naruszeniu przez organ art. 107 § 3, art. 80 oraz art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. należy je ocenić jako nieuzasadnione, zwłaszcza iż strona nie wskazała (poza omówioną już kwestią nasilenia ruchu drogowego) na czym konkretnie mają one polegać. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.