II SA/Ke 726/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] czerwca 2021 r. [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę. II SA/Ke 726/21 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. [...] Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii (dalej "Rektor"), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...], którą skreślono P. M. z listy studentów. Materialnoprawną podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 104, art. 107 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 108 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 478 ze zm. - zwanej dalej w decyzji "ustawą") oraz § 51 ust. 2 pkt 3 Regulaminu studiów U. J. [...]o w K. obowiązującego na podstawie uchwały nr [...] Senatu U. J. K. w K. z dnia 12 września 2019 r., zmienionej uchwałą nr [...] Senatu U. J. K. w K. z dnia 28 listopada 2019 r. (zwanego dalej "Regulaminem"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rektor, powołując się na treść przepisów Regulaminu, których naruszenie zarzucił skarżący, kolejno odniósł się do argumentów wniosku P. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazał w szczególności, co następuje. Odnośnie do naruszenia § 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 4, pkt 7, pkt 8, pkt 11, pkt 13 i pkt 14 Regulaminu Rektor wyjaśnił, że wnioskodawca zwrócił się jedynie w dniu 15 września 2020 r. z wnioskiem do Dziekana Wydziału Sztuki o wyrażenie zgody na przesunięcie terminu zaliczeń z następujących przedmiotów: Dyrygowanie, Historia muzyki z literaturą muzyczną, Harmonia, Nauka akompaniamentu z czytaniem partytur oraz Chór. Jedynie w treści wiadomości e-mail z tego samego dnia wnioskodawca wskazał powody zarobkowe, ze względu na które występuje z wnioskiem. W ocenie organu, nie jest to jednak sytuacja uregulowana w przepisie, którego naruszenie zarzuca. W konsekwencji organ nie uznał zasadności zarzutu naruszenia § 7 ust. 2 pkt 4 Regulaminu, skoro w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie tego przepisu. Rektor podkreślił bowiem, że niniejsza sprawa dotyczy skreślenia wnioskodawcy z listy studentów z powodu braku zaliczenia przez niego Historii muzyki z literaturą muzyczną (ćwiczenia), a więc przedmiotu nieobjętego egzaminem. W związku z czym ww. zarzut naruszenia § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu należy rozpatrywać w połączeniu z § 26 ust. 11 Regulaminu, który jasno stanowi, że wniosek osoby zainteresowanej powinien wskazywać zastrzeżenia co do formy zaliczenia lub obiektywizmu oceniającego. W niniejszej sprawie zaś wnioskodawca zwrócił się z podaniem o wyznaczenie terminu zaliczenia komisyjnego, jako uzasadnienie wskazując jedynie, że nie zaliczył przedmiotu w wymaganym terminie. Z tego względu Rektor podzielił stanowisko Dziekana Wydziału Sztuki, który nie uwzględnił podania wnioskodawcy ze względu na brak wskazania ww. zastrzeżeń. W konsekwencji Rektor nie uznał zasadności zarzutu naruszenia § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu poprzez jego niezastosowanie, skoro mając na uwadze ww. okoliczności, przepis ten został zastosowany w sposób prawidłowy. Zdaniem organu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby wnioskodawca wykazał podnoszony przez siebie zarzut "niemożności uzyskania jakiegokolwiek kontaktu z prowadzącym zajęcia". Wnioskodawca załączył zrzuty ekranu z konwersacji poprzez platformę Facebook oraz dokument, z którego wynika czas trwania rozmowy telefonicznej z prowadzącym zajęcia, która odbyła się w dniu 29 czerwca 2020 r. Ze zrzutów ekranu nie wynika, aby prowadzący zajęcia nie reagował na próby kontaktu ze strony wnioskodawcy, przywołana rozmowa telefoniczna również może potwierdzać reakcję prowadzącego na kontakt ze strony wnioskodawcy. Nadto organ wskazał, że wnioskodawca miał możliwość kontaktu z prowadzącym zajęcia także poprzez pocztę służbową oraz platformę uczelni - Wirtualna Uczelnia. W konsekwencji Rektor nie uznał zarzutu naruszenia § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu poprzez jego niezastosowanie, gdyż wnioskodawca nie tylko miał możliwość kontaktu z prowadzącym zajęcia, ale również z tej możliwości korzystał, o czym świadczą przytoczone powyżej dowody, załączone przez wnioskodawcę. W zakresie naruszenia § 7 ust. 2 pkt 13 Regulaminu Rektor potraktował zarzuty skarżącego w kategoriach "organizacji procesu kształcenia" jako wnioski o wyznaczenie innej osoby do przeprowadzenia zaliczenia z przedmiotu Historia muzyki z literaturą muzyczną (ćwiczenia) ze względu na brak kompetencji prowadzącego zajęcia w tym zakresie, jak i jego nieobiektywność spowodowaną rzekomym konfliktem z wnioskodawcą. Organ ustalił, że w związku z rozwiązaniem umowy zlecenia przez osobę dotychczas prowadzącą zajęcia z dniem 29 czerwca 2020 r., niezrealizowane godziny zajęć dydaktycznych zostały przekazane Panu Kawiorskiemu. Do zrealizowania pozostało 10 godzin zajęć dydaktycznych. Tym samym prowadzący zajęcia nie miał możliwości przeprowadzenia zaliczenia z tego przedmiotu w terminie letniej sesji egzaminacyjnej. Następnie powołując się na treść § 9 ust. 1 Regulaminu Rady Katedry Wydziału Sztuki UJK w K., Rektor wskazał, że w kompetencjach Rady Katedry Wydziału Muzyki nie leży uprawnienie do wyznaczania osoby do przeprowadzania zaliczeń z przedmiotów. Niezależnie od powyższego Rektor podkreślił, że dwa zaliczenia warunkowe, do których podszedł wnioskodawca, odbyły się w obecności 3-osobowych komisji, mających na celu zagwarantowanie obiektywności oraz prawidłowości przebiegu tych zaliczeń. W zakresie naruszenia § 10 pkt 5 i pkt 7 Regulaminu organ zaakcentował fakt, że z dniem 29 czerwca 2020 r. doszło do rozwiązania umowy zlecenia przez Pana Jończyka, gdyż prowadzący zajęcia, z przyczyn od niego niezależnych, nie miał możliwości ich zrealizowania zgodnie z harmonogramem, który został podany do wiadomości studentom przed rozpoczęciem semestru. Mając na uwadze fakt, że w związku z otrzymaną zgodą na przedłużenie terminu zaliczeń, wnioskodawca do pierwszego zaliczenia przystąpił w dniu 28 października 2020 r., Rektor stwierdził, że miał on zatem wystarczająco dużo czasu na przyswojenie materiału wymaganego na zaliczeniu przedmiotu. Co do naruszenia § 26 ust. 11 i ust. 12 Regulaminu organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności pozwalające uwzględnić ten zarzut, co szczegółowo uargumentował w części uzasadnienia decyzji dotyczącej zarzutu naruszenia § 7 ust. 2 pkt 7 Regulaminu. W kwestii naruszenia § 27 ust. 1 i ust. 7, ust. 8 w zw. z ust. 10 i ust. 9 Regulaminu organ podniósł, że materiał, którego znajomości wymagał prowadzący zajęcia w trakcie zaliczeń był materiałem zrealizowanym wcześniej na zajęciach, odpowiadał charakterystyce przedmiotu oraz pokrywał się z treściami przewidzianymi w karcie przedmiotu opracowanej przez Pana Jończyka. W przedmiocie naruszenia § 28 ust. 2 Regulaminu organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w rozważaniach dotyczących stosowania regulacji § 27 i § 28 Regulaminu jedynie w odniesieniu do zaliczeń przedmiotów objętych egzaminem, a wobec faktu, że niniejsza sprawa dotyczy zaliczenia przedmiotu nieobjętego egzaminem, nie uznał zarzutu naruszenia ww. przepisu Regulaminu poprzez jego niezastosowanie. Odnośnie do naruszenia § 30 ust. 1 Regulaminu organ zwrócił uwagę, że ta regulacja jest analogiczna do przywoływanego wcześniej § 26 ust. 11 i ust. 12 Regulaminu, co w ocenie organu, potwierdza konieczność rozróżnienia przepisów Regulaminu odnoszących się do egzaminów oraz przepisów Regulaminu dotyczących zaliczeń przedmiotów nieobjętych egzaminem. Zarzucany przepis dotyczy zaś zaliczeń przedmiotów objętych egzaminem, a nie zaliczeń przedmiotów nieobjętych egzaminem, którego to przedmiotu dotyczy niniejsza sprawa. W zakresie naruszenia § 51 ust. 2 pkt 3 Regulaminu Rektor ponownie podkreślił, że termin zaliczenia przedmiotu Historia muzyki z literaturą muzyczną (ćwiczenia) nie mógł odbyć się z w terminie letniej sesji egzaminacyjnej ze względu na ww. termin wypowiedzenia umowy zlecenia oraz konieczność zrealizowania 10 godzin dydaktycznych przez dr Kawiorskiego. W zakresie wskazanych przez wnioskodawcę usprawiedliwionych przyczyn niestawiennictwa na zaliczeniu w sesji poprawkowej, Rektor wskazał, że nieobecność skarżącego na tym zaliczeniu nie została usprawiedliwiona. W tym zakresie organ podtrzymał wcześniejsze rozważania zawarte w części dotyczącej § 7 ust. 2 pkt 4 Regulaminu. Organ podkreślił również, że uwzględniony został wniosek skarżącego o wyrażenie zgody na przesunięcie terminu zaliczeń, który ostatecznie został wydłużony do 23 października 2020 r. Ponadto został uwzględniony wniosek studenta o wpis warunkowy pod warunkiem uzyskania zaliczeń odpowiednich przedmiotów, w tym również Historii muzyki z literaturą muzyczną (ćwiczeń). Wychodząc naprzeciw skarżącemu, przeprowadzono dwa zaliczenia warunkowe, do czego Regulamin nie obliguje, przy czym każde z nich odbywało się w 3-osobowych komisjach celem zagwarantowania prawidłowości, obiektywności oraz rzetelności ich przebiegu. Rektor wskazał nadto, że skarżący nie wykazał, aby miał do wykonania inne zadanie lub miałby wykonać to zadanie w inny sposób niż pozostali studenci. Materiały, których znajomość była weryfikowana w trakcie zaliczeń, zostały udostępnione studentom na początku lipca za pośrednictwem platformy Facebook. Świadczy o tym fakt, że pozostali studenci przygotowali się do zaliczenia z tych materiałów i zaliczenie uzyskali. O fakcie posiadania tych materiałów przez skarżącego świadczy notatka służbowa z dnia 15 grudnia 2020 r. sporządzona przez członków komisji. Z treści tej notatki wynika, że w trakcie sprawdzania prac pisemnych w ramach zaliczenia, które odbyło się w dniu 14 grudnia 2020 r., wnioskodawca miał ze sobą ww. materiały. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9 w zw. z art. 81a, art. 10 § 1, art. 11, art. 75, art. 77, art. 80, art. 104 oraz art. 107 k.p.a., uznając je za niezasadne. W kontekście naruszenia art. 108 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy poprzez jego niezasadne zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji rażąco krzywdzącej dla studenta pomimo tego, że stan faktyczny sprawy nie uzasadniał w ogóle jej wydania, gdyż niezaliczenie przedmiotu w terminie nastąpiło z winy leżącej po stronie wykładowcy nie zaś studenta, Rektor podtrzymał rozważania poczynione w uzasadnieniu decyzji w zakresie nieuznania naruszenia § 51 ust. 2 pkt 3 Regulaminu. W zakresie natomiast zarzutu naruszenia art. 5 k.c. organ podzielił stanowisko orzecznictwa w zakresie możliwości powoływania się na ten przepis w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z którym ze względu na przynależność art. 5 k.c. do systemu prawa cywilnego, klauzula zgodności z zasadami współżycia społecznego nie może, co do zasady, być stosowana w ocenie uprawnień lub obowiązków powstających w obszarze normowanym przepisami prawa administracyjnego, w którym nie występuje jej odpowiednik, wobec czego "zasady współżycia społecznego" mogą być w tym obszarze uwzględnione wówczas, gdy odsyłają do nich szczegółowe przepisy prawa materialnego. Odnośnie do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących w szczególności braku kontaktu z wykładowcą, terminu zaliczenia w normalnym trybie oraz braku spójności treści egzekwowanych w trakcie zaliczenia z materiałem przerobionym na zajęciach, Rektor potwierdził rozważania już podjęte w niniejszym uzasadnieniu w części dotyczącej zarzutów naruszenia Regulaminu. Organ stwierdził zatem, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w sposób prawidłowy. W konsekwencji Rektor zasadnie skorzystał z art. 108 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy oraz § 51 ust. 2 pkt 3 Regulaminu, gdyż w jego ocenie w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie tych przepisów. Niezależnie od powyższych rozważań organ wskazał, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji istnieją również inne podstawy do skreślenia skarżącego z listy studentów w oparciu o z art. 108 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy oraz § 51 ust. 2 pkt 3 Regulaminu. Omawiana decyzja dotyczy bowiem braku zaliczenia semestru II w roku akademickim 2019/2020 w związku z niezaliczeniem przez skarżącego Historii muzyki z literaturą muzyczną (ćwiczenia). Natomiast z ustaleń organu wynika, że skarżący nie zaliczył w terminie semestru III, który zakończył się w dniu 3 marca 2021 r. Nie uzyskał zaliczenia 15 przedmiotów, tj. Wychowanie fizyczne - ćwiczenia, Fortepian - ćwiczenia, Drugi instrument - gitara - ćwiczenia, Dyrygowanie – ćwiczenia, Kształcenie słuchu - ćwiczenia, Harmonia - ćwiczenia, Instrumentacja z elementami kompozycji - ćwiczenia, Zajęcia muzyczno- ruchowe z metodyką - ćwiczenia, Instrumenty szkolne - ćwiczenia, Nauka akompaniamentu z czytaniem partytur - ćwiczenia, Metodologia badań - ćwiczenia, Seminarium dyplomowe - Seminarium, Język w procesie kształcenia - ćwiczenia, Metodyka nauczania muzyki w szkole podstawowej - ćwiczenia, Praktyka zawodowa dydaktyczna śródroczna z muzyki w szkole podstawowej. Dodatkowo Rektor wskazał, że skarżący nie ubiegał się o zezwolenie na powtarzanie semestru II, a jedynie o wydłużenie terminu zaliczeń przedmiotów z semestru III, przy czym dziekan nie może wydać zgody na wydłużenie terminu zaliczeń przedmiotów z semestru III w sytuacji, gdy student nie ma zaliczonego semestru II. W niniejszej sprawie więc zdaniem organu - na dzień wydawania zaskarżonej decyzji - podstawą do skreślenia skarżącego z listy studentów jest nie tylko niezaliczenie semestru II w wymaganym terminie, ale również brak terminowego zaliczenia semestru III. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Rektora wniósł P. M., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: art. 108 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy, poprzez jego niezasadne zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji rażąco krzywdzącej dla studenta pomimo tego, że stan faktyczny sprawy nie uzasadniał w ogóle jej wydania, gdyż niezaliczenie przedmiotu w terminie nastąpiło z winy leżącej po stronie wykładowcy, nie zaś studenta, co potwierdza postanowienie z dnia 15 lipca 2021 r. Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów U. J. K. w K.; art. 5 k.c. - poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji podjęcie decyzji, która stanowi rażące naruszenie prawa oraz zasad współżycia społecznego, a nadto jest działaniem na szkodę skarżącego, mając na względzie, że organ, jakim jest Komisja Dyscyplinarna dla Studentów UJK w K., stwierdził, iż student nie ze swej winy nie zaliczył przedmiotu w terminie. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji mimo, że zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie w całości, a organ winien w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź uchylić decyzję w trybie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., mając na względzie stanowisko ww. Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów; art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich działań i czynności niezbędnych do dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym pochopnego wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzji o skreśleniu z listy studentów, bez przedłużenia wyjaśnienia sprawy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez Komisję Dyscyplinarną, która to decyzja komisja jest niezwykle istotna dla przedmiotowej sprawy i wykazuje związek przyczynowo skutkowy pomiędzy niezaliczeniem przedmiotu w terminie a postępowaniem wykładowcy, a nadto wykazuje, że zarzuty stanowiące podstawy niedopuszczenia studenta do zaliczeń zostały skutecznie obalone; art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji w sprawie, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia (polegającego na utracie statusu studenta), a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej (tj. art. 115 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz w zakresie przepisów Regulaminu Studiów UJK w K.), jak również przepisów wewnętrznych wprowadzonych na czas trwającej epidemii COVID-19, wątpliwości te winny być rozstrzygnięte na korzyść strony czego organ nie uczynił; art. 7b k.p.a. w zw. art. 106 § 2 i § 3 K.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, całkowicie pomijając konieczne do zajęcia w sprawie stanowisko organu, jakim jest Komisja Dyscyplinarna, która wyjaśniała okoliczności istotne również dla niniejszej sprawy oraz dowody zgromadzone w postępowaniu wyjaśniającym i dyscyplinarnym świadczącym na korzyść strony; art. 8 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i całkowite podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracyjnych w postaci wydania rażąco krzywdzącej decyzji naruszającej prawo oraz wszelkie zasady współżycia społecznego, naruszając przy tym zasadę bezstronności i równego traktowania stron (studentów). art. 8 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji przez Rektora, która wskazuje na to, że organ odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, tj. nieskreślenie z listy studentów innych osób mających taką samą sytuację jak skarżący, a którzy nadal czynnie studiują i daje się im możliwość zaliczenia przedmiotu, którego nie zdali, a liczba terminów ich zaliczeń jest znacznie większa niż skarżącego; art. 9 w zw. z art. 81a k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego będących przedmiotem postępowania administracyjnego, z uwagi na niewyjaśnienie skąd wynikła konieczność skreślenia studenta z listy studentów, jak również skąd wynika wniosek, że niewywiązanie się z obowiązków jest rzekomo wyłączną winą studenta, a nadto przed wydaniem decyzji nie umożliwiono studentowi wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy i złożenia w tym zakresie jakichkolwiek wyjaśnień, umożliwiając mu udział w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie decyzji, a nawet niezawiadomienie go, że jakiekolwiek postępowanie w tym zakresie zostało wszczęte, pozbawiając go tym samym możliwości obrony i inicjatywy dowodowej, jak również niewstrzymanie się z wydaniem decyzji do czasu ustosunkowania się do zarzutów w stosunku do studenta przez Komisję Dyscyplinarną; art. 10 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uniemożliwienie uczestnictwa skarżącego w charakterze strony w każdym stadium postępowania, przejawiającej się m.in. tym, że zawiadomienie o czynnościach doręczono mu tylko jedno i to po terminie zaplanowanych czynności tj. już po ich przeprowadzeniu, nie był przesłuchiwany na żadnym etapie postępowania wyjaśniającego, nie był informowany o przeprowadzaniu dowodów i nie uczestniczył w przesłuchaniu świadków, a nawet nie był informowany o żadnych czynnościach organu, uniemożliwiając mu tym samym możliwość obrony, nadto przed wydaniem decyzji nie umożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a nie wystąpiły okoliczności wymienione w § 2, które uzasadniałyby odstąpienie od zasady określonej § 1 powołanej normy; art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, nierzetelne i niepełne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którym kierowano się przy załatwieniu sprawy, nie wykazując na czym miałaby polegać wina studenta w niewywiązaniu się z obowiązków studenckich, zaś okoliczności przemawiają za brakiem jego winy, a za wyłączną winą prowadzącego zajęcia z przedmiotu, z którego student nie uzyskał zaliczenia w terminie, co potwierdza ww. postanowienie wydane przez Komisję Dyscyplinarną; art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności, poprzez nieprzeprowadzenie w żadnym zakresie analizy ponownej sprawy na etapie drugiej instancji, a jedynie w pełni przyłączono się do stanowiska zawartego w pierwszej instancji, nadto nie odniesiono się w żadnej mierze do braków w postępowaniu administracyjnym i występujących w tym zakresie nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym (nadal nie wykazano, którym dowodom dano wiarę, a którym tej wiary odmówiono) co przejawia się tym, że wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję o skreśleniu studenta z listy studentów, Rektor nie zapoznał się ze stanowiskiem Komisji Dyscyplinarnej oraz nie uzupełnił materiału dowodowego, a co za tym idzie zarówno na etapie pierwszej jak i drugiej instancji postępowanie było przeprowadzone w sposób nierzetelny, nieprawidłowy i z naruszeniem praw strony, bez zbadania całokształtu okoliczności sprawy; art. 75, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 81a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji bez zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego a tymi samym nieprzeprowadzenie dowodów na fakt winy leżącej po stronie uczelni i niezaliczenia przez studenta przedmiotu w terminie, istotne jest, że decyzję wydano bez uzyskania stanowiska Komisji Dyscyplinarnej, a nadto student nadal nawet nie został wysłuchany, nie rozpatrzono jego pism informujących o uchybieniach podczas przebiegu zaliczeń i w związku z ustaleniem harmonogramu zaliczeń, nie przesłuchano żadnych świadków na okoliczność braku winy studenta w zakresie prób uzyskania zaliczenia; art. 81a § i k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania administracyjnego jest ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia w postaci posiadania statusu studenta, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego (spełnienia przesłanek do skreślenia z listy studentów), wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony, czego organ nie uczynił; art. 104 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji wydanie niezwykle krzywdzącej decyzji w stosunku do skarżącego, podczas gdy okoliczności sprawy, materiał dowodowy jak również stan faktyczny nie uzasadniają jej wydania; art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie krzywdzącej decyzji niezawierającej pełnego i wyczerpującego uzasadnienia, bez zbadania całokształtu materiału dowodowego, w szczególności uzasadnienie faktyczne decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś znacznej części materiału dowodowego organ w ogóle nie poddał analizie (np. dowody przedłożone przez studenta do władz uczelni w zakresie uchybień, których dopuścił się wykładowca), nadto uzasadnienie prawne również zawiera istotne braki, gdyż niewyjaśniono w sposób pełny podstawy prawnej decyzji, w szczególności w odniesieniu się do zaliczenia przedmiotu nieobjętego egzaminem, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa m.in. w zakresie uznania wyłącznie winnym studenta za niewywiązanie się z obowiązków, mając na względzie formę zaliczenia; § 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 4, pkt 7, pkt 8, pkt 11, pkt 13 i pkt 14 Regulaminu, poprzez ich niezastosowanie i nieumożliwienie studentowi zaliczenia ćwiczeń z przedmiotu Historia muzyki, nie wyznaczając zaliczenia komisyjnego, mimo jego wniosku o wyznaczenie tego terminu, pomijając całkowicie złożony przez studenta wniosek o dokonanie oceny nauczyciela akademickiego prowadzącego zajęcia z tego przedmiotu, w tym wywiązywania się przez nauczyciela z nałożonych na niego obowiązków kształcenia, w tym niemożliwości uzyskania jakiegokolwiek kontaktu z prowadzącym zajęcia oraz braku wyznaczenia przez prowadzącego jakichkolwiek konsultacji, zaś zajęcia, które widniały w systemie Wirtualna Uczelnia nie odbywały się w terminach wskazanych, a w innych - na szybko ustalanych; § 51 ust. 2 pkt 3 Regulaminu, poprzez jego niezasadne zastosowanie i skreślenie z listy studentów osoby, która nie uzyskała zaliczenia semestru (przedmiotu), gdyż nie został określony żaden termin zaliczenia w normalnym terminie sesji, a jedynie jeden termin już w sesji poprawkowej, w którym student z powodu usprawiedliwionych okoliczności nie mógł się stawić, zatem pierwszy raz przystąpił do egzaminu dopiero po sesji poprawkowej, do nieuzyskania zaliczenia doszło z winy prowadzącego zajęcia, nie zaś z winy studenta, na odmiennych zasadach niż przystępowali pozostali studenci, nadto nie udostępniono studentowi materiałów, w oparciu o które studenci mieli przygotowywać się do zaliczenia. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów, w oparciu o które wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych w treści skargi, a także przesłuchanie świadków na okoliczność nieprzeprowadzenia w sposób prawidłowy postępowania wyjaśniającego i dowodowego przez organ. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę, zaś pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Sąd oddalił wnioski dowodowe o przesłuchanie strony i świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Rektora UJK w K. o skreśleniu P. M. z listy studentów II roku studiów stacjonarnych na kierunku Edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej. Przesłanki warunkujące skreślenie studenta z listy studentów zostały określone w art. 108 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 478 z późn. zm. - dalej w skrócie: "p.s.w.n."). Zgodnie z art. 108 ust. 2 p.s.w.n. student może być skreślony z listy studentów w przypadku: 1) stwierdzenia braku udziału w obowiązkowych zajęciach; 2) stwierdzenia braku postępów w nauce; 3) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 4) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. Stosownie do art. 108 ust. 3 p.s.w.n. skreślenie z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 107 ust. 1 p.s.w.n. student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i przepisami obowiązującymi w uczelni, zaś z ust. 2 tegoż przepisu wynika, że student jest obowiązany w szczególności do: 1) uczestniczenia w zajęciach zgodnie z regulaminem studiów; 2) składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych i spełniania innych wymagań przewidzianych w programie studiów. Obowiązki te znajdują odzwierciedlenie w Regulaminie Studiów U. J. Kochanowskiego w K., stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Senatu U. J. Kochanowskiego w K. z dnia 12 września 2019 r. zmienionej uchwałą ww. Senatu nr [...] z dnia 28 listopada 2019 r. W § 8 ust. 1 Regulaminu wskazano, że do obowiązków studenta należy postępowanie zgodne z treścią ślubowania i przepisami obowiązującymi w Uczelni. Z kolei § 8 ust. 2 pkt 1, 5, Regulaminu stanowi, że student zobowiązany jest w szczególności do: zdobywania wiedzy, umiejętności, kompetencji i właściwych postaw społecznych, a także etycznego składania egzaminów i uzyskiwania zaliczeń. W myśl § 8 ust. 3 pkt 5 Regulaminu, student ma obowiązek terminowego zaliczania zajęć dydaktycznych, składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych oraz spełnienia innych wymagań przewidzianych w programie studiów i harmonogramie realizacji programu studiów. Stosownie do § 23 Regulaminu, okresem zaliczeniowym na studiach jest semestr. Warunkiem zaliczenia semestru, jak stanowi § 24 Regulaminu, jest: 1) uzyskanie wszystkich zaliczeń i złożenie egzaminów w terminach przewidzianych w szczegółowej organizacji roku akademickiego, 2) uzyskanie minimalnej liczby punktów ECTS określonej programem studiów, 3) spełnienie wymagań wynikających z programu studiów, 4) uregulowanie zobowiązań finansowych wobec Uczelni, zgodnie z odrębnymi przepisami. Z obowiązkami tymi koresponduje więc przesłanka fakultatywnego skreślenia z listy studentów, jaką jest nieuzyskanie zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie, określona w art. 108 ust. 2 pkt 3 p.s.w.n., która została także powtórzona w § 31 ust. 2 Regulaminu, stanowiącym, że w stosunku do studenta, który nie zaliczył semestru, dziekan podejmuje decyzje w przedmiocie: 1) zezwolenia na powtarzanie semestru, z tym że w przypadku pierwszego roku studiów zezwolenie dotyczy wyłącznie powtarzania drugiego semestru, 2) warunkowego zezwolenia na podjęcie nauki w następnym semestrze (wpis warunkowy), 3) skreślenia studenta z listy studentów z powodu nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie. W przypadkach określonych w pkt 1 i 2, prodziekan orzeka na wniosek studenta. Zatem skreślenie z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej. W stosunku do takiej decyzji niewątpliwie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jej wydanie dokonywane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego (luzu decyzyjnego) organu uczelni, który mimo wystąpienia sytuacji określonej w art. 108 ust. 2 pkt 3 p.s.w.n., nie jest zobligowany do skreślenia studenta z listy studentów, gdyż może odstąpić od wydania takiego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu podkreślić, że podejmowane przez organ w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcie nie może oznaczać jego dowolności. Wydanie decyzji uznaniowej musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, tj. zebraniem materiału dowodowego, a następnie jego wszechstronnym rozpatrzeniem, znajdującym odzwierciedlenie w uzasadnieniu tej decyzji. Decyzje uznaniowe nie są bowiem zwolnione z obowiązku uzasadnienia faktycznego i prawnego, a wręcz przeciwnie należy przyjąć, że ze względu na konieczność wyboru rozstrzygnięcia decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają zatem raczej szerszego uzasadnienia niż decyzje podejmowane w warunkach ustawowego skrępowania (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 lipca 2021 r., II SA/Gd 52/21, lex nr 3210036). Stwierdzić zatem należy, że rozstrzygnięcia - w szczególności te negatywne dla strony - podejmowane w ramach uznania administracyjnego powinny być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych, czy też nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie P. M. został skreślony z listy studentów z powodu nieuzyskania zaliczenia w wymaganym terminie z przedmiotu: Historia muzyki z literaturą muzyczną (ćwiczenia). Okoliczności niezaliczenia przedmiotu skarżący nie kwestionował, co w sposób oczywisty - w świetle uregulowań art. 108 ust. 2 pkt 3 p.s.w.n. oraz § 31 ust. 2 pkt 3 Regulaminu - ma istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie faktu niespełnienia przez studenta wymogów przewidzianych w Programie studiów dla danego semestru (m.in. nieuzyskania wymaganego zaliczenia z danego przedmiotu) powinno uzupełniać uzasadnienie wydanego aktu, prezentujące sposób rozumowania organu i przedstawiające argumentację obrazującą to, czy podjęcie tak doniosłego w skutkach rozstrzygnięcia dla studenta zostało poprzedzone wszechstronnym rozważeniem przez organ uczelni racji przemawiających zarówno za, jak i przeciw skreśleniu studenta z listy studentów na danym kierunku. W realiach tej sprawy uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia te wymogi, o czym świadczy obszerne, wyczerpujące wyjaśnienie motywy, jakimi kierował się ten organ, podejmując kontrolowane rozstrzygnięcie, a tym samym należy stwierdzić, że decyzja ta nie została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Trzeba zauważyć, że do przedstawienia przez organ pełniejszego uzasadnienia podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia doszło na etapie ponownego rozpoznania sprawy z wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale w drugiej instancji organ może konwalidować braki decyzji organu wydanej w pierwszej instancji odnośnie jej uzasadnienie, jeżeli rozstrzygnięcie decyzji pierwszoinstancyjnej jest prawidłowe. Organ, orzekając w dniu 18 czerwca 2021 r., ustosunkował się do wszystkich zarzutów stawianych przez studenta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z ustaleń faktycznych poczynionych przez Rektora UJK wynika między innymi, że w związku z rozwiązaniem umowy zlecenia przez p. Jończyka z dniem 29 czerwca 2020r., tj. osobę dotychczas prowadzącą zajęcia z Historii muzyki z literaturą muzyczną (ćwiczenia), niezrealizowane godziny zajęć dydaktycznych zostały przekazane M. K.. Do zrealizowania pozostało 10 godzin zajęć dydaktycznych. To spowodowało, że prowadzący zajęcia nie miał możliwości przeprowadzenia zaliczenia z ww. przedmiotu w terminie-letniej sesji egzaminacyjnej (20.06.2020 r. - 03.07.2020 r.). P. M. zwrócił się w dniu 15 września 2020r. z wnioskiem do Dziekana Wydziału Sztuki o wyrażenie zgody na przesunięcie terminu zaliczeń z następujących przedmiotów: Dyrygowanie, Historia muzyki z literaturą muzyczną, Harmonia, Nauka akompaniamentu z czytaniem partytur oraz Chór. Wniosek o wyrażenie zgody na przesunięcie terminu zaliczeń został uwzględniony i ostatecznie został wydłużony do 23 października 2020 r. W związku z otrzymaną przez studenta zgodą na przedłużenie terminu zaliczeń, skarżący do pierwszego zaliczenia przystąpił w dniu 28 października 2020 r. W dniu 27 listopada 2020 r. P. M. złożył wniosek o wpis warunkowy, który został uwzględniony Rozstrzygnięciem Dziekana w trybie Regulaminu studiów dotyczącym wpisu warunkowego z dnia 4 grudnia 2020 r., pod warunkiem uzupełnienia różnic programowych. Termin zaliczenia warunkowego wyznaczono najpierw na dzień 14 grudnia 2020 r., a kolejny termin wyznaczono na dzień 21 grudnia 2020 r. Oba zaliczenia odbyły się w obecności trzyosobowych komisji, mających na celu zagwarantowanie prawidłowości przebiegu tych zaliczeń. Wnioskodawca podszedł do obu tych zaliczeń. W oparciu o treść pism kierowanych przez skarżącego do organów Uczelni, a znajdujących się w aktach sprawy, należy wskazać, że: - w dniu 24 września 2020 r. został wyznaczony termin zaliczenia przedmiotu Historia muzyki z literaturą muzyczną dla innych studentów (k. 27 akt sąd.); - w dniu 22 października 2020 r. miało odbyć się zaliczenie z Historii muzyki z literaturą muzyczną, który to termin skarżący ustalił z dr M. K., jednak z powodu braku zaproszenia wysłanego do studenta przez dr M. K. nie doszło do spotkania w trybie zdalnym; przed terminem tego zaliczenia student dysponował materiałami do zaliczenia udostępnionymi na Facebook (pismo – k. 42 akt sąd.); - do zaliczenia student przystąpił w dniu 28 października 2020 r. i nie uzyskał tego zaliczenia, a powodem takiego stanu rzeczy było to, że w trakcie zaliczenie okazało się, że student ma zaliczyć także inne przedmioty, zatem dodatkowo pisał zaliczenie z harmonii (pismo – k. 42 akt sąd.); - w dniu 29 grudnia 2020 r. skarżący złożył wniosek o wyznaczenie terminu egzaminu komisyjnego z Historii muzyki z literaturą muzyczną (k. 144 akt sąd.); - w dniu 20 stycznia 2021 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o możliwość ostatecznego zaliczenia ww. przedmiotu (k. 49 akt sąd.). Podsumowując, w świetle takich ustaleń organu i twierdzeń samego skarżącego, nie może być wątpliwości co do tego, że po raz pierwszy student przystąpił do zaliczenia przedmiotu Historia muzyki z literaturą muzyczną w dniu 28 października 2020 r. Przedmiotu tego nie zaliczał wcześniej z powodu uwzględnienia wniosku studenta i wyrażenia zgody na przesunięcie terminu zaliczeń przez Dziekana Wydziału Sztuki do dnia 23 października 2020 r. Część studentów zaliczyła przedmiot przed dniem 28 października 2020 r. W każdym razie przed dniem 22 października 2020 r. skarżący uzyskał dostęp do materiałów potrzebnych do zaliczenia na platformie Facebook. Nie uzyskał zaliczenia z Historii muzyki z literaturą muzyczną ani w dniu 28 października 2020 r., ani też w ramach zaliczenia warunkowego w dniu 21 grudnia 2020 r. Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę na treść pisma skarżącego z dnia 11 listopada 2020 r. adresowanego do Rektora, z którego wynika, że w dniu 12 października 2020r. student spotkał się z dr M. K. i został umówiony na zaległe zaliczenie z historii muzyki, termin zaliczenia wyznaczono na dzień 22 października 2020 r. Te okoliczności wskazują, że P. M. miał co najmniej dwukrotnie możliwość zaliczenia przedmiotu Historia muzyki z literaturą muzyczną i tego zaliczenia nie uzyskał. Nie sposób zatem twierdzić, obiektywnie oceniając, że o niezaliczeniu tego przedmiotu zadecydował konflikt z dr M. K., na jaki powołuje się skarżący. Z treści pism samego skarżącego wynika, że dysponował potrzebnymi materiałami do zaliczenia, a z chronologii poszczególnych zdarzeń wynika, że miał również czas na przygotowanie się do tego zaliczenia. Obecność osób trzecich w trakcie zaliczenia warunkowego – które odbyło się przecież dodatkowo, poza obowiązkowym terminem wynikającym z Regulaminu – gwarantowała studentowi możliwość zaliczenia przedmiotu w warunkach wyłączających jakiekolwiek naruszenia, które mogłyby uniemożliwić mu zaliczenie przedmiotu. Nie sposób tracić z pola widzenia tego, że Historia muzyki z literaturą muzyczną to przedmiot, który kończył się zaliczeniem, a nie egzaminem. Dlatego zastosowanie znajdowały w tym przypadku przepisy § 26 Regulaminu. Zgodnie z § 26 ust. 4 Regulaminu, zaliczenia dokonuje prowadzący zajęcia, który wprowadza uzyskaną przez studenta ocenę do informatycznego systemu obsługi toku studiów w terminie określonym przez prorektora właściwego ds. kształcenia. Terminy zaliczenia z danego przedmiotu ustala prowadzący przedmiot, uwzględniając szczegółową organizację zajęć dydaktycznych, o której mowa w § 10 ust. 4–7 (§ 26 ust. 8 zd. 1 Regulaminu). Nieuzyskanie zaliczenia do końca poprawkowej sesji egzaminacyjnej jest równoznaczne z otrzymaniem oceny niedostatecznej. Wpisu oceny niedostatecznej dokonuje dziekan (§ 26 ust. 10 Regulaminu). Studentowi przysługuje prawo odwołania do dziekana w przypadku zastrzeżeń co do formy zaliczenia lub co do obiektywizmu oceniającego w terminie 7 dni od dnia zaliczenia (§ 26 ust. 11 Regulaminu). W razie uwzględnienia odwołania dziekan wyznacza termin zaliczenia komisyjnego i powołuje komisję. Zaliczenie komisyjne powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia przez studenta odwołania (§ 26 ust. 12 Regulaminu). Zatem w przypadku zaliczenia przedmiotu niekończącego się egzaminem, studentowi przysługuje uprawnienie do złożenia odwołania, gdy kwestionuje on formę zaliczenia lub obiektywizm oceniającego, ale odwołanie to składa się w terminie 7 dni od dnia zaliczenia. Wówczas dziekan może wyznaczyć termin zaliczenia komisyjnego. Z akt sprawy nie wynika, aby P. M. od zaliczenia w dniu 28 października 2020 r. złożył odwołanie. Z tych powodów nie mógł zostać wyznaczony także termin egzaminu komisyjnego (wniosek z dnia 29 grudnia 2020 r.), bo nie dopuszcza takiej formy zaliczenia Regulamin studiów. Gdyby nawet, przyjmując dalece korzystną interpretację treści wniosku skarżącego o wyznaczenie egzaminu komisyjnego, uznać ten wniosek za odwołanie od zaliczenia warunkowego, jakie odbyło się w dniu 21 grudnia 2020 r., to zostało ono wniesione z upływem siedmiodniowego terminu. Z tych wszystkich powodów Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować ustalenia faktyczne organu, jakie legły u podstaw zaskarżonego aktu, skoro znajdują one oparcie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mają swoje prawne uzasadnienie w przywołanych w decyzji przepisach prawa, a uzasadnienie decyzji zawiera szczegółowe i obszerne wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia. Uprawnienie, jakie Dziekanowi przyznają przepisy prawa, nie może zostać podważone, jeżeli organ należycie uzasadni swoją decyzję. Nie można ingerować w autonomię władz szkoły wyższej w wypadku, gdy spełnione zostaną warunki określone przepisami prawa, w tym przepisami obowiązującymi na danej uczelni wyższej, z którymi student ma obowiązek się zapoznać i które student musi zaakceptować, podejmując decyzję o kontynuowaniu kształcenia na danej uczelni. Nie można zapominać, że troska o przestrzeganie przepisów Regulaminu studiów przez władze szkoły wyższej ma wpływ na renomę uczelni i kształtowanie właściwych postaw społecznych u jej studentów. Umożliwienie skarżącemu kontunuowania studiów, pomimo niewykonywania przez niego podstawowych obowiązków studenta, naruszałoby zasadę równości wobec prawa, ponieważ prowadziłoby do dyskryminacyjnego traktowania innych studentów, i to zarówno tych, którzy wykonują swoje obowiązki sumiennie, jak i tych, którzy ich nie wykonują, lecz ponoszą z tego tytułu przewidziane prawem konsekwencje, łącznie ze skreśleniem z listy studentów (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2020 r., VII SA/Wa 1109/20, lex nr 3157290). Stąd nie mógł zasługiwać na aprobatę Sądu zarzut skarżącego, że organ naruszył zasadę bezstronności i równego traktowania stron (studentów). Wydanie niekorzystanego dla strony rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej (tu: przez rektora szkoły wyższej) nie oznacza naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do działalności takich organów. Inne okoliczności niż poczucie krzywdy przez stronę postępowania na takie naruszenie wskazują, których w tej sprawie nie stwierdzono. Niemożliwe jest także w tej sprawie ocenianie, czy jakiś inny student - na dzień wydania zaskarżonego aktu - znajdował się w tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej jak skarżący, a organ odmiennie załatwił jego sprawę. Sąd dokonuje wyłącznie oceny tego, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ mógł w zgodzie z literą prawa skreślić skarżącego z listy studentów. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, trzeba podnieść, wbrew twierdzeniom skargi, że P. M. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia studenta z listy studentów dnia 16 lutego 2021 r., miał możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych (w tym z dowodów osobowych), zwłaszcza, że w postępowaniu - na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy - reprezentowany był przez fachowego pełnomocnika. Ponadto nie wynika z akt sprawy, aby jacyś świadkowie w tym postępowaniu byli przesłuchiwani i aby w takim przesłuchaniu nie uczestniczył skarżący. Z kolei swoje wyjaśnienia skarżący złożył w szeregu pismach kierowanych do organu, a przed Sądem nie wykazał, jakie jeszcze okoliczności - przed wydaniem decyzji - wymagały przeprowadzonego dodatkowego dowodu z przesłuchania strony, o których organ nie miał wiedzy i których niewyjaśnienie podważa legalność tej decyzji. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. może jedynie przeprowadzić dowód z dokumentu i to wyłącznie w przypadku, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z tego względu oddalony został wniosek dowodowy skargi o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków. Natomiast całość dokumentów załączonych do skargi stanowiła przedmiot analizy Sądu. Pozostałe zarzuty skargi w przeważającym zakresie koncentrują się na konflikcie, jaki zaistniał pomiędzy studentem a prowadzącym zajęcia i dokonującym zaliczenia z przedmiotu – dr M. K., na dyskryminacyjnym potraktowaniu studenta przez władze Uczelni oraz na istotnym znaczeniu dla tej sprawy stanowiska Komisja Dyscyplinarna dla Studentów UJK w K.. W oparciu o te twierdzenia skarżący buduje zarzuty naruszenia poszczególnych przepisów prawa materialnego. Trzeba podkreślić, że te okoliczności nie miały jednak dla sprawy tak istotnego znaczenia, jakie przypisuje im skarżący wobec obiektywnych, niekwestionowanych i potwierdzonych dokumentami faktów, na które powołuje się organ, że student przystąpił do zaliczenia przedmiotu (dwukrotnie) i nie zaliczył tego przedmiotu, pomimo że dysponował materiałami dydaktycznymi do takiego zaliczenia i odpowiednią ilością czasu na przygotowanie się do nie. Nie polega na prawdzie twierdzenie skarżącego, że ww. Komisja Dyscyplinarna stwierdziła, iż nie ze swojej winy nie zaliczył przedmiotu. Komisja ta zwróciła uwagę na trudności komunikacyjne studenta z wykładowcą (postanowienie – k. 94 akt sąd.). Nawet jednak przy zaistnieniu takich trudności, jak wyżej wyjaśniono, studentowi zapewniono co najmniej dwukrotnie możliwość zaliczenia przedmiotu, w jednym przypadku w obecności komisji z udziałem osób niezaangażowanych w konflikt, na który wskazywał student. Jak celnie wskazał organ, obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na ocenę okoliczności sprawy jak niniejsza z punktu widzenia zasad współżycia społecznego (art. 5 Kodeksu cywilnego), co powoduje, że Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie może stosować tych zasad. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że organ Uczelni, wydając zaskarżoną decyzję, podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w uzasadnieniu skarżonego aktu wyjaśnił motywy swojej decyzji, nie stwierdzając, aby wyłączną winę za niezaliczenie przedmiotu przez skarżącego ponosić miał dr M. K.. Rektor wnikliwe przeanalizował okoliczności sprawy, również na etapie drugiej instancji, o czym świadczy obszerność rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie stwierdził zaistnienia wątpliwości co do faktów, których nie udało się w tej sprawie usunąć. Uzasadnienie odnosi się do podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Wyniki postępowania dyscyplinarnego nie wskazują, aby konieczne było zakończenie kontrolowanego postępowania po wydaniu orzeczenia przez Komisję Dyscyplinarną. Postępowanie w sprawie skreślenia z listy studentów i postępowanie dyscyplinarne to są odrębne postępowania, w ramach których studentowi przysługują niezależne uprawnienia procesowe. Student w toku obecnie kontrolowanego postępowania miał zapewnioną możliwość udziału w sprawie i korzystania ze swoich praw do zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków dowodowych, wypowiadania się. Zresztą z tych uprawnień korzystał, szczególnie kierując pisemne wypowiedzi do organu. Nie jest zrozumiały podniesiony w skardze dotyczący praw autorskich i praw pokrewnych oraz przepisów wewnętrznych wprowadzonych na czas trwającej epidemii COVID-19, ponieważ kontrolowane rozstrzygnięcie Rektora nie miało związku z tymi przepisami. Zarzuty skargi – w świetle powyższych rozważań – okazały się więc chybione. Z tych wszystkich powodów Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. ----------------------- Strona