II SA/Ke 732/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A.L. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z [...] znak [...], Prezes Sądu Okręgowego w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania A. L. na podstawie art. 104, 107 i 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju z [...] w przedmiocie odmowy udzielenia A. L. informacji publicznej polegającej na chronologicznym przedstawieniu wykazu wszystkich spraw sądowych (cywilnych i karnych) dotyczących wnioskodawcy i jego rodziny, które toczyły się przed Sądem Rejonowym w Busku-Zdroju oraz wykazu spraw, jakie toczyły się w związku z tymi sprawami przed innymi sądami od 1995 r., a nadto przedstawieniu chronologicznego postępu i przekształceń w poszczególnych sprawach poprzez wykazanie powiązań i zależnych od siebie sygnatur. W uzasadnieniu organ wskazał, że A. L. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju o udostępnienie informacji, o jakiej wyżej mowa. Decyzją z [...] organ I instancji odmówił udzielenia wnioskowanych informacji podnosząc, że wnioskodawca został pisemnie zobowiązany do wykazania, iż są one istotne dla interesu publicznego i w zakreślonym terminie nie odpowiedział na wezwanie. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że udzielenie informacji wymaga szczegółowej kwerendy urządzeń ewidencyjnych z wnioskowanego okresu, a następnie zbadania wszystkich akt co oznacza, że żądana informacja ma charakter przetworzony. Ponieważ wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji – została wydana decyzja odmowna. W odwołaniu A. L. podniósł, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, a w sprawach sądowych, w których jest stroną, mogłyby stać się taką informacją gdyby zostały wcześniej upublicznione. Rozpatrując niniejszą sprawę w trybie odwoławczym Prezes Sądu Okręgowego w Kielcach stwierdził, że brak było możliwości udzielenia żądanej informacji z zastosowaniem trybu dostępu stron do akt sprawy wynikającego z kodeksu postępowania karnego i kodeksu postępowania cywilnego. Pomimo, iż skarżący podał, że postępowania te dotyczą między innymi jego osoby, to nie wskazał żadnych sygnatur tych postępowań, nie żądał żadnego konkretnego dokumentu z akt którejkolwiek sprawy lecz wnioskował o wydanie chronologicznego wykazu spraw oraz chronologicznego postępu i przekształceń w tych sprawach. Zdaniem organu z powyższych względów wniosek taki nie mógł być rozpatrzony jako wniosek strony o dostęp do akt danego postępowania. Ponadto skarżący zażądał informacji o postępowaniach dotyczących członków jego rodziny. W ocenie Prezesa Sądu Okręgowego w Kielcach decyzja organu I instancji o zakwalifikowaniu wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej i uznanie żądanych informacji za publiczne była zasadna. Z kolei z uwagi na fakt, że wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu ww. informacji, czego wymaga art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zasadnym było wydanie decyzji odmownej. Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył A. L. wnosząc o "unieważnienie" jej oraz rozstrzygnięcia I instancji, stwierdzenie, że decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa oraz orzeczenie o niezwłocznym spełnieniu wniosków wyrażonych w piśmie procesowym z 15 maja 2012 r. oraz w drugim piśmie z tej samej daty załączonym do skargi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzja organu I instancji oparta była na niewłaściwej podstawie prawnej, a rozstrzygnięcie Prezesa Sądu Okręgowego w Kielcach rażąco narusza prawo. Wskazał, że w uzasadnieniu organ najpierw dowodzi, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania w postępowaniu, a następnie bez rzetelnego zbadania sprawy uznaje, iż przepisy prawa, które były podstawą wniosków skarżącego nie mogą być zastosowane, gdyż żądane informacje mają charakter publiczny. Podkreślił, że nie występował o udzielenie informacji publicznej i to organ "wypaczył" wniosek o udzielenie informacji w sprawach dotyczących jego i jego rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie stwierdzić trzeba, iż Sąd podziela ocenę organu, że żądane informacje stanowią informację publiczną i ich udzielenie powinno nastąpić w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Wskazuje na to przede wszystkim zakres przedmiotowy wniosku tj. "chronologiczny wykaz wszystkich spraw sądowych", "chronologiczny postęp i przekształcenia w poszczególnych sprawach" oraz okoliczność, że skarżący wnosił o udostępnienie informacji dotyczących nie tylko jego osoby, ale również członków jego rodziny, nie wskazując przy tym o jakie osoby chodzi. Przemawia za tym również długi okres jakiego informacje te miały dotyczyć. Słusznie zauważył organ, że A. L. nie wskazał ani żadnych sygnatur ww. postępowań ani też konkretnego dokumentu z akt sprawy. Nie było więc podstaw do udzielenia żądanej informacji z zastosowaniem trybu dostępu do akt sprawy wynikającego z kodeksu postępowania karnego i kodeksu postępowania cywilnego. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Spełnienie pierwszego warunku jest bezsporne, drugiego zostało rozstrzygnięte powyżej. Sporna pozostaje kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. W zaskarżonej decyzji Prezes Sądu Okręgowego stanął na stanowisku, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, natomiast odmowa jej udostępnienia podyktowana jest niewykazaniem przez zainteresowanego powodów, dla których spełnienie jego żądania byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Poprawność tego stanowiska nie budzi także wątpliwości Sądu. W literaturze i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy podzielić należy ocenę organów, że udzielenie informacji żądanej przez skarżącego wymaga szczegółowej analizy urządzeń ewidencyjnych z wnioskowanego okresu i zbadania wszystkich akt. Prowadzi to do wniosku, że informacje te mają charakter informacji przetworzonej. Art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, będąc podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie ogranicza do niej dostęp wskazując na konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odmowa udostępnienia informacji przetworzonej – orzekana w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy – może nastąpić jedynie w przypadku, gdy wnioskodawca nie spełni warunku określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. nie wykaże, że udostępnienie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie – skarżący po wezwaniu przez organ I instancji pismem z 4 czerwca 2012 r. nie wykazał, by udostępnienie informacji publicznej, objętej jego wnioskiem, było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Okoliczności tej Sąd nie stwierdził również z urzędu. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, nie mającym zwartej zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1768/10 (dostępnym na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Nie sposób doszukać się związku pomiędzy interesem, o jakim wyżej mowa, a informacjami żądanymi przez A. L. dotyczącymi spraw sądowych dotyczących jego oraz jego rodziny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.