II SA/Ke 736/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2009r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. B. działając na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na: - budowie tłocznej kanalizacji sanitarnej i deszczowej w ul. F. i ulicy O. w S.; - budowie grawitacyjnej kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz wodociągu w ulicy F. i ulicy O. W. w S.; - budowie odcinków przyłączy kanalizacji sanitarnej w pasie drogowym do działek Nr: 178/16, 678/3, 678/10, 679/5, 682/3, 682/7, 682/8, 682/10, 683/4, 684/1, 685/1; - budowie kanalizacji sanitarnej: kolektor ciśnieniowy z przepompownią i grawitacyjny z przykanalikami wpustów ulicznych. Rury ochronne przy kolizji instalacji sanitarnej z sieciami. Przedlicznikowe i zalicznikowe zasilanie w energię elektryczną tłocznej kanalizacji sanitarnej i deszczowej; - budowie odcinka przyłącza wodociągowego w pasie drogowym do działki Nr 682/3, rurociągi, przyłącza i hydranty ppoż; - budowie przedłużenia rurociągu tłocznego kanalizacji sanitarnej w ulicy Obrońców Westerplatte w Sandomierzu. Działki objęte inwestycją: Nr 1204, Nr 1163, Nr 178/15, Nr 677/1, Nr 683/4, Nr 682/4, Nr 682/6, Nr 682/9, Nr 681/1, Nr 681/3, Nr 681/4, Nr 127/1, Nr 676/1 w obrębie ewidencyjnym S. poscaleniowy w jednostce ewidencyjnej S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wystąpiła Gmina w dniu 2 stycznia 2008r. Do wniosku inwestor załączył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące w/w działki, podpisane przez Burmistrza oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Organ II instancji podał, że po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo strony postępowania – J. B.j, w którym wniosła sprzeciw odnośnie planowanej inwestycji. W odpowiedzi na powyższe Burmistrz Miasta Sandomierza ustosunkował się do zarzutów w piśmie z dnia 11 lutego 2008r. Po przeprowadzeniu w dniu 11 marca 2008r. rozprawy administracyjnej z udziałem stron postępowania mającej na celu wyjaśnienie przebiegu granic pomiędzy działką Nr 1163 stanowiącą pas drogowy ulicy O. i działką Nr 682/3 stanowiącą własność J. B., Starosta decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. W wyniku złożonego przez J. B. odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, z uwzględnieniem wszystkich stron postępowania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta decyzją z dnia [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie pozwolenia na budowę inwestycji zgodnie ze złożonym w dniu 2.01.2008r. wnioskiem. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła J. B, zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 i 77 kpa i podtrzymując stanowisko przedstawione w piśmie skierowanym do Starosty Sandomierskiego z dnia 30 lutego 2008r. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej: - plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "M." w S. jest opracowany na fałszywym podkładzie i powinien zostać skorygowany; - Starosta powinien wytyczyć prawne linie granic nieruchomości stanowiącej jej własność tj. działki Nr 526/3 (682/3) oraz działek Nr 180, Nr 181 i Nr 178; - należy zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] i KW [...] przywrócić numer działki 526/3 oraz rzeczywiste jej granice do powierzchni 0,1314ha na wszystkich mapach; - zarówno planowana droga jak i infrastruktura techniczna naruszają prawne granice jej działki Nr 526/3 (682/3). Rozpatrując powyższe odwołanie Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazał, że dla terenu objętego inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "M." w S., zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta z dnia [...] Nr [...] i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...], poz. [...] z dnia [...]. Teren objęty wnioskiem inwestora oznaczony jest w w/w planie symbolami: 01 KL - ulica O. i 02 KL – ulica F., dla których ustalenia przewidują możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury i uzbrojenia terenu pod warunkiem nienaruszania wymagań określonych w odrębnych przepisach dotyczących dróg publicznych, a także uzyskania zgody zarządcy drogi, z określonymi ustaleniami realizacyjnymi. W zakresie wymagań ochrony środowiska inwestor uzyskał od Burmistrza Miasta decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] dla inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz wodociągu w rejonie ulic M., F. i O. w S. i zgodnie z jej wymogami wniosek inwestora został złożony przed upływem 2 lat od dnia kiedy decyzja stała się ostateczna. Organ odwoławczy stwierdził, że nadto dla planowanej inwestycji inwestor uzyskał: - warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej z dnia 18.10.2007r. dla projektowanych przepompowni sieci zlokalizowanych w pasach drogowych ulicy F. i O. w S. od Zakładu Energetycznego, Rejon Energetyczny ; - uzgodnienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] oraz z dnia [...] projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych – bez zastrzeżeń; - warunki techniczne od Zakładu Wodociągów i Kanalizacji PGKiM oraz pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji; - pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego planowanej inwestycji zarządcy dróg gminnych, tj. Urzędu Miasta, Wydziału Nadzoru Komunalnego; - pozytywne Uzgodnienie Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej z dnia [...] (termin ważności uzgodnienia do dnia 23.01.2009r.) Organ II instancji wskazał, że w wyniku dokonanej analizy stwierdzono, że przedłożony projekt budowlany planowanej inwestycji pozostaje zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "M." w S. oraz wymaganiami ochrony środowiska, zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] - stosownie do wymogu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do wymogu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, stosownie do wymogu przepisu art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ II instancji stwierdził, że w trakcie postępowania administracyjnego zostały zgromadzone wszelkie dokumenty niezbędne do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę, w związku z tym stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w postępowaniu prowadzonym z wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, nie jest uprawniony do kwestionowania przebiegu granic działek oraz prawidłowości mapy zasadniczej, przyjętej do Zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w dniu 9 grudnia 2005r., na kopii której został opracowany projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto mapa ta jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Organ odwoławczy podkreślił, że nie posiada uprawnień do egzekwowania od organów samorządowych sprostowań dotyczących zarówno map, na których sporządzono część rysunkową planu zagospodarowania przestrzennego, w ramach którego jest realizowana przedmiotowa inwestycja jak również sprostowań dotyczących ewidencji granic nieruchomości należącej do J. B. Organ odwoławczy wskazał, że pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącą w odwołaniu z dnia 26 marca 2008r. oraz z dnia 16 września 2008r. były przedmiotem rozprawy, która odbyła się w dniu 11 marca 2008r. oraz korespondencji prowadzonej przez organ I instancji z inwestorem. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. B. wnosząc o ich uchylenie. Skarżąca w uzasadnieniu obszernej skargi zarzuciła rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez organy I i II instancji w sposób stronniczy, przewlekły i powierzchowny. Podniosła, że organy obu instancji pominęły argumenty i dowody przedstawione przez nią w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej, dowody zebrane przez organ I i II instancji, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są fałszywe, a decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Argumentowała, że organy dopuściły się fałszowania dokumentacji geodezyjnej obejmującej działkę nr 526/3 (682/3). Zakwestionowała prawidłowość wyznaczonych przez geodetów linii granicznych w postępowaniu podziałowym działki Nr 526 o powierzchni 0,3940ha, z której wyodrębniono działkę 526/3. Skarżąca podkreśliła, że Gmina nie przejęła prawnie terenu działki oznaczonej nr 1163 określonej jako ulica O., a droga ta stanowi jej własność i nie wyraża zgody na przekazanie Gminie terenu działki o szerokości 6,0 m na długości planowanej inwestycji. J. B. zarzuciła organom, że pomimo uchylenia przez Wojewodę decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę z przyczyn naruszenia zasady czynnego udziału stron, Starosta ponownie rozpoznając sprawę tym razem o toczącym się postępowaniu nie zawiadomił spadkobierców Z. Ś., będącego stroną w przedmiotowym postępowaniu oraz właściciela części działki nr 682/10. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Nadto stwierdził, że skarżąca nie może skutecznie podnosić zarzutów dotyczących naruszenia interesów osób trzecich bez wykazania, że jest uprawniona do ich reprezentowania oraz zarzuty nie mogą dotyczyć nieruchomości co do których skarżąca nie posiada tytułu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 – cytowanej dalej jako ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7 (wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnia budowlane). Nadto art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje, że pozwolenie na budowę może być wydanie wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyżej wymienione wymogi a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 organ budowlany zobowiązany był sprawdzić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji spełnienia tych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę i nie może odmówić jego wydania. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy należy wskazać, że wszystkie elementy określone art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy stanowiły przedmiot rozważań organu architektoniczno-budowlanego. Z ustaleń organu bezspornie wynika, że na terenie objętym wnioskiem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "M." w S., którego ustalenia dla terenu oznaczonego w rysunku planu symbolem 01 KL – ulica O. oraz 02 KL- ulica F. przewidują możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury i uzbrojenia terenu pod warunkiem zachowania określonych parametrów drogi oraz uzyskania zgody zarządcy drogi. Jak stanowi art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) pod pojęciem "uzbrojenia terenu" należy rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z powołanym art. 143 ust. 2 przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Nie budzi zatem wątpliwości, że zamierzenie realizacyjne polegające na budowie sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz wodociągu w ulicach F. i O. mieści się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z wymogami art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy inwestor – Gmina, reprezentowana przez Burmistrza, dołączyła do wniosku oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którym jest prawo własności – co do działek: 1204, 1163, 178/15, 677/1, 683/4, 682/4, 682/6, 682/9, 681/3, 681/4, 676/1 oraz zgoda właściciela co do działki 127/1 i 681/1. Stosownie do treści art. 3 pkt 11 ustawy przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie dają żadnych podstaw, aby prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia kwestionować. W szczególności, potwierdzają je zapisy w rejestrze gruntów, z których wynika, że Gmina jest właścicielem działek Nr 1204, 1163, 178/15, 677/1, 683/4, 682/4, 682/6, 682/9, 681/3, 681/4, 676/1 ujawnionym w założonych dla nich księgach wieczystych. Działka nr 127/1 pozostaje we władaniu Skarbu Państwa, Zarząd Dróg Powiatowych, działka nr 681/1 pozostaje we władaniu Skarbu Państwa – Powiatowy Inspektorat Weterynarii i zgoda tych podmiotów (biorących zresztą udział w postępowaniu) na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia nie jest kwestionowana. Złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust.3 ustawy, ponadto sporządzony został i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust.7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi. Przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, Gmina uzyskała decyzję -wydaną przez Burmistrza Miasta z dnia [...] znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 i 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2001r. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Projekt budowlany uwzględnia wszystkie warunki określone w tej decyzji, a wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w terminie określonym art. 46 ust. 4b ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna (wedle brzmienia tego przepisu na datę wydania decyzji). Należy zatem podnieść, że organy obu instancji dokonały kontroli złożonych przez inwestora dokumentów stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy i po stwierdzeniu, że spełnione zostały wszystkie określone tam wymogi - nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.4 ustawy). Z podniesionych wyżej względów zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W złożonej przez J. B. skardze nie ma argumentów, które kwestionowałyby spełnienie przez inwestora warunków, o jakich mowa w art. 32 i nast. ustawy. Podniesione przez nią zarzuty sprowadzają się kwestii własnościowych. J. B. twierdzi, że nie ma dokumentów wskazujących, że Gmina przejęła działkę nr 1163 określoną jako ulica O. i że jest ona jej "prawną własnością". Na potwierdzenie słuszności tego argumentu skarżąca powołuje się na błędy, jakie w jej ocenie zostały popełnione w czasie scalenia przeprowadzonego w latach 70-tych ubiegłego wieku, przez geodetów, którzy pomniejszyli nieruchomość należącą do jej nieżyjących rodziców S. i M. B. o pow. 0,5620ha o pow. 0,1680ha. Poza gołosłownymi argumentami kwestionującymi prawidłowość dokonanego scalenia, skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób podważyłyby aktualny tytuł prawny Gminy do działek objętych wnioskiem. J. B. nie zaprzecza, że nieruchomość ta ma urządzone księgi wieczyste, a z treści skargi wynika, że kwestionuje sposób, w jaki doszło do uzyskania tego tytułu przez inwestora. Jej zarzuty sprowadzają się zatem do przedstawienia istniejącego pomiędzy stronami sporu własnościowego, do rozstrzygnięcia którego nie są właściwe ani organy architektoniczno-budowlane przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ani też Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolujący w sprawie niniejszej legalność zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 4 ustawy, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Inwestor wykazał takie prawo składając oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, którego prawdziwości nie ma podstaw kwestionować – o czym była już mowa na wstępie. Nie odbierając skarżącej prawa do podważania sposobu, w jaki doszło do nabycia przez Gminę tytułu prawnego do nieruchomości objętej wnioskiem, podkreślić jednak należy, że realizacja tego typu roszczeń nie może się odbywać w ramach postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Dlatego argumenty podnoszone w skardze nie mają wpływu na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Należy również podnieść, że wszelkie sprawy związane prowadzeniem ewidencji gruntów skarżąca winna zgłaszać do właściwego organu, tj. starosty, który stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Prawidłowości dokonanych w ewidencji zmian nie można skutecznie kwestionować w niniejszym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Podobnie jest w przypadku dokonanego podziału działki ewidencyjnej. Przypomnieć przy tym należy, że nieruchomość należąca niegdyś – jak twierdzi J. B. – do jej rodziców, podzielona została na mniejsze działki ewidencyjne, a ich obecni właściciele, biorący udział w tym postępowaniu, nie zgłaszali żadnych roszczeń ani nieprawidłowości na które powołuje się skarżąca. Co do znajdującego się w skardze twierdzenia, że droga oznaczona nr działki 1163 (ulica O.) jest drogą lokalną, a nie gminną – które, jak wynika ze skargi J. B. nadal podtrzymuje – wyjaśnić należy, że Rada Miasta uchwałą nr [...] z dnia [...] zaliczyła te ulicę do kategorii dróg gminnych. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa nr [...]z [...]., poz. [...]. Zarzut dotyczący naruszenia przez organy administracji interesów osób trzecich poprzez niezapewnienie im czynnego udziału w sprawie nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro jak słusznie podnosi w odpowiedzi na skargę Wojewoda, skarżąca nie wykazała umocowania do reprezentowania innych osób w postępowaniu administracyjnym. Podkreślenia wymaga, że fakt niebrania udziału w postępowaniu bez własnej winy stanowi przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jednakże z mocy art. 147 kpa wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, która nie miała zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca niewątpliwie do kręgu takich osób nie należy. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).