II SA/Ke 739/13

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Dnia 4 kwietnia 2016 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego S. W. 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym kwotę 55,20 zł (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) VAT, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz 292,53 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote pięćdziesiąt trzy grosze) tytułem wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r. oddalił skargę M. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 20 listopada 2013 r. przyznano M. Z. na jej wniosek prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Kielcach wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej radcę prawnego S.W.. W dniu 4 stycznia 2014 r. radca prawny z urzędu złożył w imieniu M. Z. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W dniu 14 października 2015 r. radca prawny S. W. brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, reprezentując skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 listopada 2013 r., decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzję organu I instancji. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu. W dniu 15 grudnia 2015 r. radca prawny S. W. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrot niezbędnych udokumentowanych wydatków związanych z dojazdem na rozprawę. Oświadczył, że koszty te nie zostały w żadnej części opłacone. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zwanego dalej "rozporządzeniem". Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Według § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 tego rozporządzenia oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do treści § 14 ust 2 pkt 2 lit. a w zw. z pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 240 zł. Należną opłatę za te czynności Sąd podwyższa przy tym o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie ustalono wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 295,20 zł, w tym VAT 55,20 zł. Jak wynika ze spisu kosztów złożonego do akt sprawy, radca prawny z urzędu w celu wzięcia udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 października 2015 przejechał samochodem marki Skoda Octavia 175 km na trasie Kielce - Warszawa oraz 175 km na trasie Warszawa – Kielce. Koszt dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowi niezbędny, udokumentowany wydatek radcy prawnego, należny mu wraz z wynagrodzeniem za udzielenie z urzędu pomocy prawnej. Górną granicę należności z tytułu zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167). Zgodnie z § 3 ust. 4 powołanego rozporządzenia pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 oraz z 2013 r. poz. 21). Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.) koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż: dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł. W oparciu o powyższe przepisy ustalono, że radcy prawnemu z urzędu przysługuje kwota 292,53 zł (2 x 175 km x 0,8358 zł = 292,53 zł). Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. a cytowanego rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.