II SA/Ke 740/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. znak [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lipca 2021 r., znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania C. B., utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty [...] z dnia 16 czerwca 2021 r. znak: [...], orzekającą o uznania C. B. z dniem 16 czerwca 2021 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda powołał się na treść art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1100) zwanej dalej "ustawą" i wskazał, że skarżący w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. (dalej "PUP w K.") przedstawił m.in.: świadectwo pracy z dnia 30 września 2019 r. wystawione przez MAG-CHEM M. K., z którego wynika, że w okresie od dnia 5 grudnia 2018 r. do dnia 30 września 2019 r. zatrudniony był w pełnym wymiarze czasu pracy. Nadto w aktach sprawy znajduje się dokument wystawiony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z dnia 1 czerwca 2021 r., zgodnie z którym organ ten, po uchyleniu decyzji odmawiającej przyznania zasiłku chorobowego, przyznał skarżącemu prawo do tego zasiłku od dnia 11 grudnia 2019 r. do dnia 7 lutego 2020 r. Na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda ustalił, C. B. nie spełnił niezbędnych warunków do uzyskania prawa do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, tj. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji - 16 czerwca 2021 r. tj. w okresie od dnia 15 grudnia 2019 r. do dnia 15 czerwca 2021 r. skarżący nie udokumentował łącznie posiadania okresu 365 dni uprawniających go do przyznania prawa do zasiłku. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach C. B. podniósł, że nie zgadza się z powyższą decyzję Wojewody, gdyż spełnia wszystkie warunki do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący wyjaśnił, że w wyniku zaniechań organu ubezpieczeń społecznych nie zarejestrował się w urzędzie pracy w odpowiednim terminie, wobec czego brak jest jego winy w nieterminowym złożeniu dokumentów w celu rejestracji. Podkreślił, że sprawa dotycząca przyznania mu zasiłków chorobowych została rozstrzygnięta po 1,5 roku od złożenia sprzeciwu od odmowy ich wypłaty. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do treści skargi organ odwoławczy wyjaśnił, że zaniechanie ZUS w zakresie zasiłków chorobowych, w wyniku których doszło do opóźnienia rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej, nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ dokonuje bowiem oceny uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych na dzień rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną, którą orzeczono jednocześnie o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W sprawie niniejszej ustalenia faktyczne poczynione przez organ nie były kwestionowane i odpowiadają zebranym dowodom. Ustalenia organu, jak również ich ocena prawna, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Spór koncentruje się na rozstrzygnięciu, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy zaistniały przesłanki do odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że powyższe przepisy nie mają charakteru uznaniowego. Skoro zatem przepisy art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący to tym samym nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od określonych w nich zasad przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wyklucza to możliwości uznaniowego ustalania okresu, od którego zależy nabycie prawa do wnioskowanego świadczenia i zaliczenia do stażu zasiłkowego innych niż enumeratywnie w nim wymienione okresy zatrudnienia i innej pracy (działalności) zarobkowej (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK [...], dostępny na stronie: [...]). Wskazać zatem należy, że ustawodawca wprost przyjął taki sposób liczenia okresu 18 miesięcy, że przedział czasowy kończy się w dniu poprzedzającym dzień zarejestrowania jako osoby bezrobotnej. Przepisy powołanej ustawy nie zezwalają organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności niż wskazane w art. 71 tej ustawy. Jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy. Zatem wskazany okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. Ustawodawca nie przewidział możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu w którym trwał spór z organem ubezpieczeń społecznych o ustalenie uprawnień do zasiłku chorobowego. Treść art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy jest jasna, zrozumiała i niebudząca wątpliwości. W okolicznościach sprawy niniejszej dla oceny uprawnień skarżącego do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych istotna jest zatem data rejestracji, a ta nie jest przez skarżącego kwestionowana. Lektura akt administracyjnych, w szczególności karta rejestracji bezrobotnego (K-I-3.1) bezspornie potwierdza, że skarżący zarejestrował się w PUP w K. w dniu 16 czerwca 2021 r. W organie rejestrowym zainteresowany przedstawił: - świadectwo pracy z dnia 30 września 2019 r., zgodnie z którym w okresie od dnia 5 grudnia 2018 r. do dnia 30 września 2019 r. był zatrudniony w pełnym wymiarze czas pracy; - decyzję ZUS w K. z dnia 1 czerwca 2021 r. znak: [...] o przyznaniu prawa do zasiłku chorobowego od dnia 11 grudnia 2019 r. do dnia 7 lutego 2020 r., z uwagi na uchylenie decyzji tego organu z dnia 14 lutego 2020 r. orzekającej o odmowie przyznania powyższego zasiłku (K-I-2.1); - oświadczenie o przebywaniu na zasiłku chorobowym po ustaniu zatrudnienia w okresie od dnia 10 października 2019 r. do dnia 7 lutego 2020 r. Wobec powyższego, w świetle art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 2 pkt 3 ustawy brak było podstaw prawnych do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy dokonały właściwych ustaleń faktycznych, które przesądziły o odmowie przyznania skarżącemu prawa do spornego świadczenia. Podkreślenia wymaga również, że organy administracji orzekające w sprawie nie są uprawnione do kierowania się względami chociażby natury słusznościowej przy ustaleniu przesłanek do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że podnoszona przez skarżącego okoliczność rozstrzygnięcia - po upływie 1,5 roku od złożenia sprzeciwu - sporu z organem ubezpieczeń społecznych w sprawie przyznania zasiłków chorobowych nie ma wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Okoliczność ta nie mogła bowiem zostać uwzględnione przez organy, które związane są regulacjami powołanych wyżej przepisów ustawy. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.