II SA/Ke 749/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania A.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nakazującej inwestorowi Zakładowi Tłoczni i Konstrukcji Stalowych "A." z siedzibą w M. rozbiórkę samowolnie wykonanej budowy budynku produkcyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał inwestorowi A.G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Tłoczni i Konstrukcji Stalowych "A." z siedzibą w M. rozbiórkę samowolnie wykonanej budowy budynku. Powyższa decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, została wysłana na adres Grunt A. Zakład Tłoczni i Konstrukcji Stalowych A. w M. w dniu 16 czerwca 2011 r., a następnie ze względu na niemożność jej osobistego doręczenia, została złożona w placówce pocztowej w dniu 20 czerwca 2011 r., na okres 7 dni, a zawiadomienie o tym umieszczono na drzwiach mieszkania adresata (awizo). Na zwrotnym potwierdzeniu doręczyciel wskazał, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej M. na okres 14 dni. Powtórnego awiza dokonano w dniu 28 czerwca 2011 r. We wskazanym terminie przesyłka nie została przez adresata odebrana, zatem urząd pocztowy w dniu 5 lipca 2011 r. zwrócił ją do organu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Skargę na opisaną na wstępie decyzję nadał w urzędzie pocztowym w dniu 12 października 2011 r. (data stempla pocztowego) A.G. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 162, poz. 1692 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku wniesienia skargi po upływie tego terminu Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 kpa. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście, albo w przypadku jego nieobecności - dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W ocenie Sądu, doręczenie dokonane w niniejszej sprawie w trybie art. 44 kpa było zgodne z prawem. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie prawidłowo awizowana, w dniach 20 i 28 czerwca 2011 r. i pozostawała w urzędzie pocztowym 14 dni. Decyzję należało zatem uznać za doręczoną w dniu 4 lipca 2011 r., a więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 3 sierpnia 2011 r. Tym samym skarga A.G. wysłana w dniu 12 października 2011 r., wniesiona została z uchybieniem terminu i jako spóźnioną należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.