II SA/Ke 751/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2009r. sprawy ze skargi G. B. i A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji w sprawie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Starosta sprostował z urzędu swoją decyzję znak: [...] w sprawie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków m. S. obręb 04 w odniesieniu do działek nr 2312 i 2311 w ten sposób, że wskazał, iż na stronie 1 w wierszu pierwszym zamiast daty "2006-11-08" powinna być data "2007-11-08". W uzasadnieniu stwierdził, że w decyzji błędnie wpisano rok 2006, gdyż z chronologii akt zgromadzonych w sprawie wynika, że decyzja nie mogła być wydana w tym roku lecz została wydana w 2007r. Dlatego błąd ten należało poprawić. W zażaleniu na to postanowienie G. B. wskazała, że wyraża sprzeciw i nie akceptuje sprostowania decyzji. Z zażalenia wynika, iż powodem takiego stanowiska jest kwestionowanie prawidłowości samej decyzji, która została sprostowana. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu zażalenia na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 kpa postanowienie Starosty utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że art. 113 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Określone w tym przepisie uprawnienia organu co do formy i zakresu prostowania błędów i omyłek, które nie mają charakteru istotnego lecz zaistniały przypadkowo odnoszą się tylko do decyzji prostującego ją organu, a dokonane sprostowanie będzie stanowiło integralną część decyzji objętej postanowieniem. Stanowisko Starosty zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest zasadne. Postanowienie to zaskarżyli G. B. i A. R., domagając się jego "oddalenia", a także uznania, że decyzja Starosty z dnia [...], orzekająca o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków "straciła moc". Odnośnie zaskarżonego postanowienia wskazali, iż decyzja oprócz nieprawidłowo wpisanej daty ma również znak, który "nie zgadza się" z zawiadomieniem z dnia 10 października 2007r., w którym to zawiadomieniu była zawarta informacja, że zmieniony został znak sprawy odnośnie wznowienia postępowania z GN.7430-15/02/06 na GN.II.740-2-21/04. Pozostałe zarzuty zawarte w skardze dotyczą decyzji, która została sprostowana zaskarżonym postanowieniem. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Ponieważ na rozprawie przez Sądem G. B. działająca również w imieniu A. R. potwierdziła, że złożona skarga dotyczy również decyzji Starosty z dnia [...], w tej części skarga została przekazana temu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kognicji Sądu w niniejszej sprawie może być tylko prawidłowość postanowienia w przedmiocie sprostowania omyłki w decyzji, wydanej faktycznie w dniu 8 listopada 2007r. Brak jest podstaw do zastosowania art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 1563 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej uppsa. Nie można bowiem przyjąć, aby postępowanie mające na celu sprostowanie oczywistej omyłki znajdowało się granicach tej samej sprawy co postępowanie w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Co się tyczy prawidłowości zaskarżonego postanowienia to wskazać należy, iż odpowiada ono prawu, a przy jego wydawaniu organ nie dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych. Okolicznością, która nie może budzić żadnych wątpliwości jest to, iż decyzja, która została sprostowana zaskarżonym postanowieniem, faktycznie została wydana w dniu 8 listopada 2007r. i nie mogła zostać wydana rok wcześniej, skoro w jej uzasadnieniu organ odwoływał się do faktów, jakie miały miejsce w 2007r. Zresztą skarżący przyznają, iż decyzja ta faktycznie została wydana w 2007r. Skoro więc nosi ona błędną datę prawidłowo organ, który ją wydał, na podstawie art. 113§ 1 kpa tę oczywistą omyłkę sprostował. W skardze zawarty jest zarzut, iż decyzja z 8 listopada 2007r. zawiera również błędny znak. W związku z tym wskazać należy, że postanowienie w przedmiocie sprostowania decyzji zostało wydane z urzędu, a nie na wniosek strony. Dlatego też skarżący nie mogą skutecznie kwestionować tego postanowienia twierdząc, że powinno ono korygować również inne błędy. Takie uprawnienie by im przysługiwało tylko wówczas, gdyby organ orzekał o sprostowaniu na ich wniosek i postanowieniem nie uwzględnił wszystkich zawartych w tym wniosku żądań. Dlatego też jedynie na marginesie wyjaśnić należy, iż podniesiony w skardze zarzut, jakoby znak sprawy uwidoczniony w decyzji z dnia 8 listopada 2007r. był błędny, jest niezasadny. Pismem z dnia 10 października 2007r., na które powołują się skarżący, zostali oni zawiadomieni, iż został zmieniony znak sprawy dotyczącej wznowienia postępowania z GN.II.7430-15/02/06 na GN.II.7430-2-21/07. Zauważyć jednak należy, iż sprostowana zaskarżonym postanowieniem decyzja nie została wydana w postępowaniu wznowieniowym lecz w zwykłym. Odnośnie zaś postępowania wznowieniowego, jak wynika z dołączonych akt administracyjnych, zostało ono zakończone decyzją z dnia 25 października 2007r., umarzającą to postępowanie. Decyzja ta ma znak GN.II.743-2-21/07 Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 uppsa.