II SA/Ke 754/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2013r. sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Wojewoda decyzją nr [...] z dnia 15 stycznia 2010r., zmienioną w części przez Ministra Infrastruktury decyzją z dnia 30 marca 2011r. zezwolił inwestorowi - Prezydentowi Miasta K. reprezentowanemu przez dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg Miejskich w K. - na podstawie wskazanych w decyzji przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008r.,nr 193, poz.1194 z późn.zm.) - na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie węzła drogowego u zbiegu ulic : Ż., M., Z. wraz z przebudową ronda im.G. H. w ciągu istniejącej drogi wojewódzkiej nr [...], na terenie miasta K. Powyższa inwestycja, jak wynika z treści decyzji objęła m.in. nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków m. K. nr [...], obręb [...]. Upomnieniem z 10.11.2011r. wystawionym w imieniu wierzyciela Prezydenta m.K. - przez Miejski Zarząd Dróg Miejskich w K., na podstawie art.15 §1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r.,nr 229, poz.1954 ze zm.) dalej zwanej u.p.e.a., z powołaniem się na w /w decyzje, M. M. został wezwany do wydania w terminie 7 dni zabudowanej nieruchomości położonej w K. przy ul. O. 65, obręb 0010 nr ew. działki 208/10, o pow. 0,1119 ha.(k.4 akt. adm). Następnie, po ustaleniu, że obowiązek wydania nieruchomości nie został wykonany, w dniu 5 grudnia 2011r. został wystawiony, skierowany do M. M. tytuł wykonawczy, który doręczono mu 27 stycznia 2012r. W tytule tym w rubryce nr 25 " treść obowiązku" wpisano - wydanie nieruchomości położonej w K. przy ul. Z. 70 (ul.O. 65) oznaczonej w obrębie 0010 numerem działki 208/10, o pow. 0,1119 ha. M. M. w dniu 3 lutego 2012r. wniósł zarzuty do prowadzonego na podstawie powyższego tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego. Zarzucił nieistnienie obowiązku, niewykonalność obowiązku, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią tytułu egzekucyjnego spowodowane brakiem uprzedniego doręczenia upomnienia do wydania nieruchomości, ponieważ wezwano go do wydania nieruchomości położonej w K. przy ul O. 65, której nie posiada. Wyjaśnił, że był właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul. Z. 70, z której został wywłaszczony w związku z realizacją na podstawie w/w decyzji inwestycji polegającej na budowie węzła drogowego u zbiegu ulic : Ż., M., Z. wraz z przebudową ronda im. G. H. w ., tymczasem w upomnieniu wezwano go do wydania nieruchomości, której nie posiada, położonej przy ul O. 65. Wskazał, że jest w posiadaniu nieruchomości przy ul. Z. 70. Podniósł także niespełnienie wymogów określonych w art.27 u.p.e.a. nie uzasadniając tego zarzutu. Postanowieniem z dnia 27.02.2012r.Prezydent m. K., w imieniu którego działał Miejski Zarząd Dróg w K. na podstawie art.34 § 1 i 2 u.p.e.a. uznał zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wyjaśniono, że egzekwowana, zabudowana nieruchomość oznaczona w obrębie geodezyjnym 0010 numerem ew. działki 208/10, o pow. 0,119 ha., położona jest w K. przy zbiegu ulic Z. i O. i jako taka posiada dwa adresy- Z. 70 i O. 65. Dłużnik posługiwał się tymi dwoma adresami o czym świadczy zaświadczenie Prezydenta Miasta K. z dnia 16.02.2005r. o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej gdzie zainteresowany podał dwa adresy: działalności przy ul. K., O. 65 i zakładu głównego – K. ul. Z. 70. Zatem przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest nieruchomość położona przy ul. Z. 70 w K., która jest tożsama z nieruchomością położoną przy ul. O. 65. Z tych względów nie może być mowy o niewykonalności obowiązku. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. M. podniósł tożsame argumenty jak w zarzutach podkreślając, że posiadał nieruchomość przy ul. Z. 70 oznaczonej jako działka nr ew. 208/10 o pow. 0,119 ha., która była przeznaczona pod budowę przedmiotowej inwestycji drogowej, ale nigdy nie był wezwany do wydania tej nieruchomości. Dopiero na etapie tytułu wykonawczego wierzyciel wskazał, że chodzi o nieruchomość przy ul. Z. 70. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej zwane też SKO), po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 27 sierpnia 2012r. utrzymało w mocy postanowienie z dnia 27.02.2012r. o nieuwzględnieniu zarzutów. Organ odwoławczy wskazał, że podstawą zgłoszonych zarzutów jest art.33 pkt 1,3,5 i 7 u.p.e.a, a ich przyczyną jest błędne wskazanie w upomnieniu, adresu egzekwowanej nieruchomości. Istota sporu dotyczy zatem określenia w upomnieniu właściwego adresu położenia nieruchomości podlegającej wydaniu. Według zobowiązanego błędne wskazanie w upomnieniu adresu nieruchomości uniemożliwiało wystawienie tytułu wykonawczego i prowadzenie na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem SKO niewątpliwie w upomnieniu wskazano adres położenia nieruchomości w sposób odmienny niż w tytule wykonawczym. Nie ulega jednak wątpliwości, że w obu powołanych pismach precyzyjnie została wskazana nieruchomość podlegająca przymusowemu wydaniu poprzez podanie jej danych geodezyjnych – K. obręb 0010, nr działki 208/10, pow. 0,1119 ha - przez co wyeliminowano możliwość popełnienia omyłki przy egzekucji. W decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 30 marca 2011r. stanowiącej tytuł egzekucyjny, wskazano, że wśród nieruchomości, które przeszły na własność Województwa i które podlegają wydaniu znajduje się nieruchomość skarżącego nr 208/10 położona w obrębie 0010 m. K.. Zdaniem SKO zarówno w upomnieniu jak i w tytule wykonawczym nieruchomość M. M. została określona w sposób zgodny z w/w decyzją i sam fakt błędnego określenia adresu działki nr 208/10 przy prawidłowym podaniu jej danych z ewidencji gruntów nie może oznaczać, że egzekucja jest prowadzona z naruszeniem przepisów. Z tych względów prawidłowo organ I instancji nie uwzględnił zarzutów skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., M. M., wskazał wady postępowania egzekucyjnego tożsame ze zgłoszonymi zarzutami tj. naruszenie art.15 u.p.e.a., co w konsekwencji czyni zgłoszone przez niego zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego za uzasadnione a ponadto podkreślił, że został naruszony art.27c u.p.e.a., ponieważ wywłaszczona nieruchomość przy ul. Z. oznaczona nr ew. 208/10, wchodziła w skład majątku wspólnego jego oraz jego byłej żony, stąd też powinny być wydane dwa odrębne upomnienia wzywające do wydania tej nieruchomości oraz dwa tytuły wykonawcze. Zarzucił także , że organ odwoławczy nie odniósł się do faktu, że zostało uchylone postanowienie Wojewody z dnia 26.01.2012r. o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości nr ew.208/10, obręb 0010, miasto K. oraz o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci przymusu bezpośredniego. Wskazał, że zgodnie z art.20 § 1 pkt 1 u.p.e.a. organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest wojewoda. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miały lub mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest zgodne z prawem. Wbrew zarzutom skargi organy administracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i nie naruszyły przepisów postępowania egzekucyjnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie SKO z dnia 27 sierpnia 2012r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m.K., którego reprezentował Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w K., którym to postanowieniem uznano zarzuty zgłoszone przez skarżącego do prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Podstawą prawną rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego był przepis art. 34 § 1i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.- u.p.e.a.). Jak wynika z akt sprawy, ostateczną decyzją Wojewody nr [...] z dnia 15 stycznia 2010r.,zmienioną następnie w części przez Ministra Infrastruktury decyzją z dnia 30 marca 2011r., zezwolono inwestorowi - Prezydentowi Miasta K. reprezentowanemu przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg Miejskich w K. - na podstawie wskazanych w decyzji przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008r.,nr 193, poz.1194 z późn.zm.) - na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie węzła drogowego u zbiegu ulic : Ż., M., Z. wraz z przebudową ronda im.G. H. w ciągu istniejącej drogi wojewódzkiej nr [...], na terenie miasta K. Z treści tych decyzji, co przyznaje także skarżący, wynika, że przedmiotowa inwestycja drogowa obejmuje poza innymi nieruchomościami, również teren, zabudowanej nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, położonej w K. przy ul. Z. 70, obręb ewidencyjny 0010, nr ew. 208/10. Należy podkreślić, że z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, skarżący utracił własność tej nieruchomości, co wynika z regulacji prawnej zawartej w art.12 ust.4 w/w ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W związku z powyższym M. M. był zobowiązany do wydania tej nieruchomości wierzycielowi. Ponieważ nie uczynił tego dobrowolnie, mimo doręczenia mu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wydania nieruchomości, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, konieczne było wszczęcie egzekucji. Uprawnione było wobec tego wystawienie przez wierzyciela - Prezydenta Miasta K. , w dniu 5 grudnia 2011 r. tytułu wykonawczego, którego odpis został doręczony zobowiązanemu w dniu 27 stycznia 2012r. r. Skarżący natomiast korzystając z przysługującego mu w postępowaniu egzekucyjnym środka obrony w postaci zarzutu (art. 33 u.p.e.a. ), w piśmie z dnia 3 lutego 2012r. r. podniósł zarzuty : nieistnienia obowiązku (art.33 pkt 1 u.p.e.a.), niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt 5 u.p.e.a.), określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia(art. 33 pkt 3 u.p.e.a.), które to zarzuty są wynikiem, zdaniem skarżącego niedoręczenia mu upomnienia (art.33 pkt.7 u.p.e.a.) wzywającego do wydania nieruchomości przy ul. Z. 70. Podstawową kwestią wymagającą oceny w tej sprawie było zatem to, czy doręczone skarżącemu upomnienie było nieskuteczne z uwagi na wadliwe określenie adresu egzekwowanej nieruchomości. W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły zarzuty skarżącego jako nieuzasadnione. Prawdą jest, że w pisemnym upomnieniu doręczonym skarżącemu wskazano adres egzekwowanej nieruchomości – K. ul. O. 65, natomiast w tytule wykonawczym, w rubryce treść obowiązku, wpisano obowiązek wydania nieruchomości położnej w K. przy ul. Z. 70 (ul. O. 65). Pomijając już fakt, że rzeczywiście nieruchomość skarżącego będąca przedmiotem egzekucji położona jest przy zbiegu tych dwóch ulic, to w obu tych dokumentach oprócz wskazania adresu położenia nieruchomości, podano także dane ewidencyjne tej nieruchomości - K., obręb geodezyjny 0010, nr ew. działki 208/10, a także powierzchnię – 0,1119 ha. oraz podstawę prawną obowiązku. Podanie danych ewidencyjnych wyklucza jakiekolwiek niejasności, co do tożsamości nieruchomości podlegającej przymusowemu wydaniu i eliminuje możliwość popełnienia pomyłki przy egzekucji świadczenia. Z tych względów doręczone skarżącemu upomnienie wzywające do dobrowolnego wydania przedmiotowej nieruchomości, dodatkowo z podaniem decyzji, z których wynika ten obowiązek, było skuteczne, ponieważ w sposób niebudzący wątpliwości określało egzekwowaną nieruchomość. Nie ulega także wątpliwości, że w sprawie nie zachodzi przypadek nieistnienia obowiązku, niewykonalności obowiązku czy też określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Przedmiotem egzekucji w niniejszej sprawie, co wynika z treści powołanych na wstępie decyzji oraz tytułu wykonawczego jest nieruchomość położona w K. przy u. Z. 70, w obrębie 0010, o nr ew.208/10 i pow.0,1119ha. Skarżący podnosi w skardze, że zaskarżone postanowienie narusza art.27 c. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tego zarzutu w toku postępowania egzekucyjnego nie podnosił, dlatego brak jest stanowiska w tej kwestii w zaskarżonym postanowieniu. Jednak w ocenie Sądu i ten zarzut nie jest trafny. Przepis art.27c stanowi : " jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków". Zdaniem skarżącego wierzyciel powinien doręczyć w tej sprawie upomnienie oraz skierować tytuł wykonawczy także pod adresem jego byłej żony, ponieważ egzekwowana nieruchomość stanowi ich majątek dorobkowy. Zarzut ten nie jest uzasadniony z podstawowej przyczyny. Wystawienie tytułu wykonawczego na oboje małżonków, w warunkach tego przepisu może nastąpić jeśli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych. Oznacza to, nie jest to regulacja dotycząca egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Egzekucja z majątku jest, jak wynika z art. 1a pkt 12 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz z treści norm Działu II i Działu III tej ustawy, środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych. (por. Zbigniew Leoński "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", pod red. R. Hausera i A. Skoczylasa, C.H. Beck 2012, s. 607). Po drugie, jak to wyżej wyjaśniono z chwilą uzyskania cechy ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej własność nieruchomości objętej tą inwestycją, jeśli nawet była to własność małżonków na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej, z mocy prawa została im odjęta. Zgodnie bowiem z treścią art.12.ust. 4 pkt 2 w/w ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych- nieruchomość objęta decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stała się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W tej sprawie, jak wynika z decyzji Wojewody nr [...] z dnia 15 stycznia 2010r, przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Województwa w trwałym, nieodpłatnym zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg w K. (pkt IV i VI decyzji-k.87 akt adm.). Przedmiotem egzekucji w niniejszej sprawie nie jest więc majątek wspólny skarżącego i jego byłej żony. Egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości, nie stanowiącej już własności ani skarżącego ani jego byłej żony. Prawidłowo wobec tego skierowano upomnienie i tytuł wykonawczy do skarżącego, jako byłego właściciela, który w dalszym ciągu włada nieruchomością objętą tytułem wykonawczym. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy postanowienie Wojewody z dnia 26.01.2012r. wydane w oparciu o art. 141 par.1,art.143 par.2 i art.149 u.p.e.a, następnie uchylone przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd oddalił skargę.