II SA/Ke 755/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi C.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania C.Ł. od wydanej z up. Starosty K. decyzji z dnia [...] w sprawie skierowania na badania lekarskie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania tej decyzji doszło na tle następujących okoliczności. Pismem z dnia 13 lipca 2010r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego KMP w P. wystąpił do Starosty K. o skierowanie C.Ł. /lat 76/ na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wobec nasuwających się zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. W piśmie tym wskazał, że w dniu 2 lipca 2010r. C.Ł. został zatrzymany do kontroli drogowej. Powodem zatrzymania były informacje od innych kierowców, iż kieruje on pojazdem w sposób zagrażający bezpieczeństwu w ruchu drogowym tj. porusza się całą szerokością jezdni. W związku z powyższym policjanci wraz z kierowcą udali się do szpitala. Lekarz dyżurny w karcie informacyjnej stwierdził, iż w obecnym stanie zdrowia C.Ł. nie powinien prowadzić pojazdów mechanicznych. W rozpoznaniu podał, że cierpi on na nadciśnienie, zaburzenia rytmu serca i chorobę Parkinsona. Po wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie C.Ł. wyjaśnił, że nie ma problemów ze zdrowiem i dlatego nie widzi potrzeby poddawania się badaniom lekarskim. Ostatnio leczył się jedynie na korzonki. Samochodem jeździ rzadko. W dniu 6 lipca 2010r. otrzymał decyzję o odmowie stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Potwierdził, że leczy się na chorobę Parkinsona w Gminnym Ośrodku Zdrowia w S., bierze trzy leki, których nazw nie pamięta. Organ I instancji po otrzymaniu informacji z Gminnego Ośrodka Zdrowia w S. potwierdzającej, że C. Ł. jest leczony w związku z chorobą Parkinsona, decyzją z dnia [...] na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. skierował go na badania lekarskie. W odwołaniu C. Ł. zarzucił, że badanie alkomatem wykazało, że był trzeźwy, że to jemu utrudniono jazdę nie pozwalając się wyprzedzić, co uważa za prowokację, którą Kolegium powinno ukarać oraz, że przez cztery lata nie otrzymał żadnych punktów karnych. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołało treść art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i wskazało, że organ administracji ma obowiązek skierować na badania lekarskie osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami, w przypadku zaistnienia zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Kolegium takie zastrzeżenia wystąpiły, gdyż C. Ł. został zatrzymany w związku z kierowaniem pojazdem w sposób zagrażający bezpieczeństwu w ruchu drogowym, następnie przebadany w Szpitalu w P. na Oddziale Ratunkowym, gdzie lekarz przeprowadzający badania rozpoznał chorobę Parkinsona, a także nadciśnienie tętnicze i zaburzenia rytmu serca. W karcie informacyjnej ze szpitala znalazło się także zalecenie, że pacjent w obecnym stanie zdrowia nie powinien kierować pojazdami mechanicznymi. Rozpoznanie poważnej choroby tj. choroby Parkinsona, wskazuje zdaniem Kolegium na uzasadnione wątpliwości co do istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy podkreślił, że do podjęcia przez starostę decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie wystarczające jest powzięcie uzasadnionej wątpliwości przez organ oraz, że tylko poprzez przeprowadzenie stosownych badań lekarskich przez specjalistyczny ośrodek będzie można ustalić, czy stan zdrowia odwołującego się powoduje niezdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W skardze na powyższą decyzję C. Ł. zarzucił, że został niesłusznie zatrzymany przez policję, gdyż nie jechał on całą szerokością jezdni, a jedynie próbował wyprzedzić jadący przed nim pojazd, który nie pozwalał mu się wyprzedzić. Wskazał, że przed badaniami "był trzymany na słońcu przez 2 godziny", że kilkakrotnie badano mu ciśnienie krwi i nie powiadomiono o wynikach badania, że choroba Alzheimera została zatrzymana. Podkreślił, że nie dopuścił się żadnego wykroczenia i zawsze stara się przestrzegać przepisów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że C. Ł. poddał się badaniu, w wyniku którego uprawniony lekarz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi stwierdził istnienie u niego przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja o skierowaniu na badania lekarskie kierowcy z uwagi na nasuwające się zastrzeżenia, co do stanu zdrowia mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Kwestię tę reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908) oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który to przepis stanowi materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Z kolei w myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania (Dz. U. Nr 2, poz. 15) starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Z powyższych przepisów wynika, że jedynymi przesłankami uzasadniającymi ich zastosowanie są zastrzeżenie co do stanu zdrowia, nasuwające się na skutek wiarygodnej informacji, potwierdzonej przeprowadzonym postępowaniem. W ocenie Sądu prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy skoro lekarz badający skarżącego w dniu 2 lipca 2010r., po tym, gdy został on zatrzymany w związku z poruszaniem się po jezdni w sposób zagrażający bezpieczeństwu w ruchu drogowym, stwierdził, że w obecnym stanie zdrowia (choroba Parkinsona, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca) nie powinien on prowadzić pojazdu mechanicznego, a fakt pozostawania w leczeniu w związku z podejrzeniem choroby Parkinsona został potwierdzony przez Gminny Ośrodek Zdrowia, w którym skarżący się leczy. Okoliczności te bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywały na to, że w stosunku do skarżącego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym w charakterze kierującego. Podkreślić należy - w związku z zarzutem skargi, a także odwołania - że przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy o ruchu drogowym nie uzależnia możliwości skierowania na badanie od tego, aby kierujący pojazdem był nietrzeźwy ani też od tego, aby dopuścił się on wykroczenia drogowego. Podnoszona zaś w skardze okoliczność, iż choroba Alzheimera została zatrzymana na obecnym etapie postępowania jest przedwczesna. Jeśli bowiem skarżący cierpi także na tę chorobę będzie to przedmiotem badania, do poddania się któremu został zobowiązany zaskarżoną decyzją. W niniejszej sprawie organ nie miał obowiązku ustalenia, czy u skarżącego istnieją przeciwwskazania do prowadzenia pojazdu, a jedynie, czy istnieją takie zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, które wymagają przeprowadzenia badań mających na celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Również podkreślenia wymaga, że stan zdrowia kierującego pojazdem mechanicznym jest istotny nie tylko dla jego własnego bezpieczeństwa, ale również dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Dlatego też w sytuacji, o jakiej mowa między innymi w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy o ruchu drogowym, organ nie tylko ma prawo ale wręcz obowiązek skierowania kierującego pojazdem na badania. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa i przy jej wydaniu organ nie dopuścił się naruszenia przepisów w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.)