II SA/Ke 755/10

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Dnia 17 marca 2011 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Ł. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę C. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. W dniu 9 marca 2011 r. skarżący złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Oboje utrzymują się z dwóch emerytur w wysokości 1930 zł i 970 zł, co w sumie daje miesięczny dochód w wysokości 2900 zł. Skarżący nie wykazał innego majątku poza domem wielkości 128 m kw i nieruchomością rolną o powierzchni 1,8 ha. Wnioskodawca podał następujące wydatki miesięczne: koszty leczenia jego samego – 550 zł, koszty leczenia żony 500 zł, koszty utrzymania domu – 480 zł miesięcznie, w sumie 1530 zł. Zgodnie z przepisami art. 245 § 3 i art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń. W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlega oddaleniu. Wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, że nie stać go na poniesienie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania wynoszą 100 zł (wpis od skargi kasacyjnej). Skarżący osiąga wraz z żoną stałe dochody z dwóch emerytur, co umożliwia planowanie wydatków. Po odjęciu zadeklarowanych wydatków na leczenie i utrzymanie domu, do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje kwota ponad 1000 zł miesięcznie. Skarżący uiścił, bez ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, następnie zapłacił 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej, stać go na korzystanie z usług adwokata z wyboru. W świetle tych okoliczności nie można uznać, że wnioskodawca jest osobą żyjącą w ubóstwie, pozbawioną dostatecznych środków materialnych dla zaspokojenia potrzeb swoich własnych oraz rodziny, a w związku z tym wymagającą pomocy państwa polegającej na zwolnieniu od kosztów sądowych. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.