II SA/Ke 763/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania P. M., utrzymał w mocy decyzję Starosty J. z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. SA w W. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie: stalowej wieży kratowej wysokości 41 m (trzon wieży o wys. 40,5 m + cokół cementowy o wys. 0,5 m), na której zamontowane zostaną anteny sektorowe i radiolinii oraz trakt kablowy; kontenera BTS typu Mid-Size; instalacji telekomunikacyjnych; przyłącza energetycznego oraz instalacji elektrycznych; kontenera technologicznego posadowionego obok wieży; oraz na utwardzeniu terenu stacji, wykonaniu dojścia z płyt chodnikowych oraz ogrodzeniu terenu stacji, na działce nr 496/1 przy ul. R. w J.. Z akt sprawy wynika, że do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji załączono 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (powołujące się na umowę dzierżawy z dnia 21.04.2009r.) oraz decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Starosty J. wniósł P. M., w ocenie którego planowana inwestycja ogranicza możliwość zabudowy jego działki Nr 231, usytuowanie wieży w odległości ok. 5,5 m od granicy z jego działką może grozić porażeniem ludzi, spadający z wieży lód i śnieg może być niebezpieczny dla życia i zdrowia ludzi oraz grozić uszkodzeniem budynków, budynek oznaczony na mapie sytuacyjno-wysokościowej na jego działce Nr 231 jako magazynowy w rzeczywistości pełni funkcję administracyjno-biurową, na mapie tej nie ujęto budynku biurowego położonego w bliskim sąsiedztwie ww. budynku administracyjno-biurowego, taka lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej negatywnie wpłynie na wartość działki Nr 231, inwestycja tego typu powinna być zlokalizowana poza terenami zabudowanymi w odległości bezpiecznej dla mieszkańców. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy projektu budowlanego stwierdził, że jest on zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na fakt wydania ww. decyzji pod rządami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), a wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 10.02.2011r., tj. w czasie obowiązywania nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) organ zobowiązany był do analizy planowanego przedsięwzięcia pod kątem zgodności z przepisami obowiązującego aktualnie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. Według Karty informacyjnej przedsięwzięcia w skład planowanej stacji bazowej wejdą: stalowa wieża kratowa h=41 m, urządzenia sterujące, zasilające i nadawczo-odbiorcze, które zostaną umieszczone w kontenerze BTS, trzy anteny dwusystemowe GSM900/GSM1800MHz zawieszone na poziomie 40 m n.p.t., trzy anteny jednosystemowe UMTS2100KHz zawieszone na poziomie 32,5 m n.p.t. Organ ustalił, że w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji istnieje niska zabudowa (budynki maksymalnie 3-kondygnacyjne) o funkcji handlowej, składowej. Informacje na temat parametrów charakteryzujących pracę projektowanych anten, tj. częstotliwość emitowanych pól elektromagnetycznych (MHz), równoważna moc promieniowana izotropowo dla każdej anteny (W) oraz odległość ośrodka elektrycznego każdej anteny od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny (m), wskazane na załącznikach graficznych do Karty informacyjnej, pozwalają zdaniem organu na stwierdzenie, że projektowanej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. Tym samym nie było potrzeby przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji i środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia dotyczą bowiem instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, przy czym kwalifikacji dokonuje się biorąc pod uwagę dwa parametry: 1) równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (w projektowanej stacji od 3715W do 3929 W, przy częstotliwości od 900 MHz do 2100 MHz); 2) odległość środka elektrycznego danej anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności, dla równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, nie mniejszej niż 2000W (w projektowanej stacji ponad wymagane 100 m). Przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m² wynosić będzie 54,20 m oraz 55,80 m od anteny. Organ stwierdził zatem, że skoro główna oś promieniowania wiązek anten sektorowych, wg projektu budowlanego, długości 55,80 m znajdować się będzie na wysokości 40 m, zaś długości 54,20 m na wysokości 32,5 m, a w odległości nawet większej niż 150 m (na wysokości tej osi) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, jak również ich ewentualna lokalizacja nie wynika z obowiązujących przepisów, a zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, który ewentualnie wskazywałby obszary ograniczonego użytkowania, to przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania zarówno działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie jak i pozostałych, stosownie do § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu inwestycji zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, natomiast projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że ostateczna i funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przesądziła o możliwości lokalizacji planowanej inwestycji na działce Nr 496/1. Ustalenia te zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wiążą organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnośnie zaś błędnego oznaczenia przez projektanta budynku na działce Nr 231 (w decyzji błędnie 321) jako pełniącego funkcję magazynową organ wskazał, że z przedłożonych przez odwołującego się dokumentów nie wynika jednoznacznie jaką funkcję pełni ten budynek. Tym niemniej analiza miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny znajdująca się w Karcie informacyjnej uwzględniała wszystkie budynki znajdujące się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowana jako miejsca dostępne dla ludzi. W kwestii ewentualnych szkód powstałych w wyniku spadających z wieży odłamków lodu organ wskazał, że spór w tym zakresie miałby charakter sprawy cywilnej. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 5 i 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na fakt, że decyzja Burmistrza Miasta J. z dnia [...] ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...] i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący podniósł, że dysponuje oryginałem dokumentu potwierdzającego funkcję budynku znajdującego się na działce nr 231, wskazał, że uzasadnienie decyzji dotyczy działki nr 321, która nie występuje na obszarze oddziaływania inwestycji, zakwestionował stanowisko organu w kwestii dochodzenia roszczeń spowodowanych spadającymi z wieży odłamkami lodu, a nadto zarzucił organowi brak pełnego uzasadnienia wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że powołana przez skarżącego decyzja Kolegium z dnia [...] dotyczy uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...], którą odmówiono po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 15.09.2010r.ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji.(k.5 akt). Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował skargę wycofując zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na tym, że z obrotu prawnego wyeliminowano decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarzucił natomiast, że doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego przez przyjęcie, że planowana inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ oparł się bowiem w tym zakresie jedynie na opinii przedłożonej przez inwestora nie czyniąc żadnych własnych ustaleń. Ponadto z mapy wynika, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości mniejszej niż wskazane w decyzji 150 m. Pełnomocnik skarżącego wniósł o rozważenie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 56 p.p.s.a. Pełnomocnik organu wyjaśnił, iż telefonicznie ustalono, że decyzją z dnia [...] postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] zostało umorzone. Dodatkowo wyjaśnił, że wysokość budynku na działce nr 231 wynosi 5 m. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na brak przesłanek z art. 56 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Analiza akt sprawy wskazuje, że wnioskodawca spełnił przewidziane prawem wymogi, a zatem brak było podstaw do odmowy udzielania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. 496/1 przy ul. R. w J.. Ostateczna decyzja Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji funkcjonuje w obrocie prawnym i w dacie orzekania przez organy w niniejszej sprawie i dotychczas obowiązuje. Jak wynika z akt sprawy postępowanie w sprawie zakończonej tą decyzją zostało wznowione, choć jak wynika z wyjaśnień organu złożonych na rozprawie postępowanie to zostało umorzone. Zatem kontrolowana w tej sprawie decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o ostateczną decyzję ustalającą lokalizację przedmiotowej inwestycji. Wnioskodawca złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającym umowy dzierżawy zawartej w dniu 21.04.2009r. z właścicielem nieruchomości S.C. Ponadto złożył projekt budowlany wraz z uzgodnieniami z Lotnictwem Cywilnym i Lotnictwem Sił Zbrojnych RP oraz Kartą informacyjną przedsięwzięcia. Z Karty tej, sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego z zakresu telekomunikacji, wynika, że pole elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość graniczną określoną przepisami na 0,1 W/m² (wg tabeli 2 załącznika Nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów), a więc takie, które może oddziaływać biologicznie na ludzi, występować będzie wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi (powyżej 32,5 m). W najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji znajdują się bowiem budynki najwyżej 3-kondygnacyjne. Z uwagi więc na fakt, że miejsca dostępne dla ludności nie kolidują z główną osią wiązki promieniowania żadnej z projektowanych anten, w pobliżu inwestycji organ zasadnie uznał i swoje stanowisko wyczerpująco uzasadnił, w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, że projektowanej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji do przedsięwzięć dla których wymagane jest sporządzenie raportu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ustosunkowując się do podniesionych na rozprawie zarzutów kwestionujących ustalenia Karty informacyjnej przedsięwzięcia podkreślić należy, iż Karta ta została opracowana przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami w zakresie ocen oddziaływania na środowisko i zawiera wszystkie niezbędne informacje. W sytuacji gdy w toku niniejszego postępowania nie został opracowany, w szczególności na zlecenie skarżącego, dokument odmiennie określający zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, za wiążący uznać należy ten dokument, który na potrzeby sprawy administracyjnej został opracowany i stanowił podstawę rozstrzygnięcia, który nie budzi wątpliwości. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia stosownej opinii we własnym zakresie i przedłożenia go jako dowodu w sprawie. Wskazać przy tym należy, że skarżący kwestionując ustalenia w zakresie oddziaływania na środowisko nie przedstawił jakiejkolwiek merytorycznie istotnej, popartej wiedzą fachową z zakresu ochrony środowiska, argumentacji mogącej potwierdzać zasadność stawianych zarzutów. Nie wskazał również, jakich czynności dowodowych zmierzających do ustalenia wskazanych przez niego zagrożeń dla środowiska płynących z zamierzonej inwestycji organ administracji miałby dokonać przed wydaniem decyzji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy stan sprawy został wyjaśniony, w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia, nie miały obowiązku przeprowadzania innych, bliżej nieokreślonych przez skarżącego dowodów, mających na celu wyjaśnienie jedynie podnoszonych przez niego wątpliwości. Nie można gołosłownie podważać ustaleń specjalisty z zakresu telekomunikacji. Jeśli skarżący miał do niego zastrzeżenia powinien go ocenić w innym opracowaniu. Przedmiotowa inwestycja nie narusza także przepisów techniczno-budowlanych. W szczególności § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. W rozpoznawanej sprawie główna oś promieniowania znajdować się będzie na wysokości najniżej 32,5 m. Dla istniejącego stanu zabudowy i zagospodarowania otoczenia planowanej inwestycji nie było więc potrzeby ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności stąd uwzględnienie słusznego interesu strony jest możliwe tylko gdy pozostaje on w zgodzie z obowiązującym prawem. Wydając zaskarżoną decyzję organy administracji przeprowadziły ustalenia w przedmiocie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie elektromagnetyczne stwierdzając, że w przypadku nieruchomości skarżącego, zagrożenie takie nie występuje. Wyrażone w skardze odmienne poglądy są subiektywnymi odczuciami skarżącego nie znajdującymi potwierdzenia w aktach sprawy. Okoliczność czy budynek znajdujący się na działce nr 231 ma charakter magazynowy, czy administracyjno-biurowy ma w niniejszej sprawie znaczenie drugorzędne, albowiem analiza miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny, znajdująca się w Karcie informacyjnej, uwzględniała wszystkie budynki znajdujące się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania jako miejsca dostępne dla ludzi. Błędne oznaczenie działki nr 231 jako działki nr 321 wynika zaś z oczywistej omyłki pisarskiej i nie ma wpływu na wynik sprawy. Odnośnie wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu, wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe dotyczyło sprawy zakończonej decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie zaś sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją Wojewody ego z dnia [...], której przedmiotem było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a sam brak zgody skarżącego na przedmiotową inwestycję, nie może być podstawą kwestionowania legalności, tj. zgodności z prawem udzielonego pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.