II SA/Ke 764/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu 25 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej decyzją [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem. J. J. reprezentowany przez radcę prawnego D. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą decyzję. W skardze tej został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, autor wniosku podał, że nie zachodzą żadne przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a. in fine, stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. W szczególności zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie jej wykonania. Następnie stwierdził, że wobec fakultatywnego charakteru instytucji przewidzianej w art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnia wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotnymi wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brakiem jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Ponadto wnoszący wniosek przytoczył liczne wyroki sądów administracyjnych, w których orzeczono o zasadności skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji organów celnych obu instancji, które w jego opinii miały wskazywać na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ lub sąd. Reasumując pełnomocnik skarżącego uznał, że słuszny jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ na podstawie art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a w przypadku jego odmowy uznał, że ziściły się wszystkie przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości przez sąd. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia tego wymogu. Jego autor w żaden sposób nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody czy też, że spowoduje trudne do odwrócenia skutki, natomiast skupił się na okolicznościach mających uzasadniać uwzględnienie wniosku przez organ na podstawie art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a., które jednak nie stanowią przesłanek do uwzględnienia wniosku przez sąd. Na marginesie należy zaznaczyć, że Sądowi znane jest orzecznictwo innych sądów administracyjnych w przedmiocie wstrzymywania wykonania decyzji dotyczących nałożenia przez organy celne kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem. Dość jednolite orzecznictwo w tej kwestii nie zwalnia jednak skarżącego od wykazania, że w jego indywidualnej sprawie ziściły się przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.