II SA/Ke 77/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. II SA/Ke 77/18 UZASADNIENIE Decyzją z [...] r., znak: [...], Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpatrzeniu odwołania J. M., na podstawie art. 5 pkt 4a oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 2351 i 2352 Kodeksu pracy, § 1 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z 22 września 2017 r. o braku podstaw do stwierdzenia u ww. choroby zawodowej tj. przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, wymienionej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że J. M., pracując z przerwami w latach 1977 – 2010 w różnych zakładach i na różnych stanowiskach pracy (ślusarz narzędziowy, elektromechanik napraw pojazdów samochodowych, elekromonter napraw pojazdów samochodowych, kierowca i pracownik budowlany) wykonywał różnorodne czynności obciążające układ ruchu - stawy barkowe. Pracował też na stanowiskach: instruktor praktycznej nauki zawodu, akwizytor i przedstawiciel handlowy, w ramach których nie wykonywał czynności obciążających układ ruchu. W dniu 25 sierpnia 2016 r. Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku na podstawie analizy narażenia zawodowego, analizy dokumentacji medycznej i wyników badań, a także w oparciu o konsultację przeprowadzoną w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi, wydał orzeczenie lekarskie numer 98/2016 o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu jednostka orzecznicza podniosła, że nie rozpoznano przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Rozpoznano natomiast zmiany zwyrodnieniowe stawu barkowo-obojczykowego prawego i podkreślono, że u skarżącego istnieje wiele schorzeń obciążających zarówno układ ruchu, jak i obwodowy układ nerwowy. Badany od 2008 roku leczył się w związku z dolegliwościami bólowymi kręgosłupa szyjnego, kończyn górnych, kręgosłupa lędźwiowo - krzyżowego oraz kończyn dolnych. Już w 2008 r. rozpoznano chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią C4/C7 i L4-S1, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego oraz zespół cieśni nadgarstka. Badanie RTG wykonane w lipcu 2009 r. potwierdziło zmiany zwyrodnieniowe w stawach barkowo-obojczykowych, podobnie badania obrazowe wykonane w 2013 r. Badania nie wykazały cech zapalenia okołostawowego barku. Zdiagnozowano wówczas zmiany degeneracyjne mięśnia nadgrzbietowego oraz zerwanie mięśnia obłego mniejszego i zaproponowano leczenie operacyjne, na które pacjent nie wyraził zgody. W podsumowaniu Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku stwierdził, iż niemożliwym było rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w pozycji 19.4 wykazu chorób zawodowych. W wyniku złożonego przez J. M. wniosku, postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przeprowadził także Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, który na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich, specjalistycznych konsultacji neurologicznej i ortopedycznej, a także dysponując dokumentacją lekarską pacjenta oraz danymi z analizy czynności zawodowych, wydał w dniu 13 marca 2017 r. orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u wyżej wymienionego choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, iż w przebiegu choroby nie rozpoznano zapalenia okołostawowego barku, ani w okresie aktywności zawodowej zainteresowanego, ani w trakcie obserwacji klinicznej przeprowadzonej przez Instytut. Zwrócono uwagę, że pierwsze dostępne badanie RTG stawów barkowych z 2009 r. wykazało obecność zmian zwyrodnieniowych. W badaniach obrazowych barku prawego w 2013 r. stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe w ścięgnie mięśnia nadgrzebieniowego, zerwanie ścięgna mięśnia obłego mniejszego, uszkodzenie obrąbka stawowego górnego typu SLAP, zmiany zwyrodnieniowe w stawie obojczykowo-barkowym z deformacją stawu (na proponowane wówczas leczenie operacyjne pacjent nie wyraził zgody). W 2017 r. stwierdzono cechy zapalenia kaletki podbarkowej, cechy niewielkiej tendinopatii obrzękowej ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego oraz zmiany pourazowe guzka większego kości ramiennej. W trakcie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego w jednostce orzeczniczej II stopnia, badaniem RTG potwierdzono zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego i zmiany zwyrodnieniowe stawów barkowo-obojczykowych. Wskutek wniesienia przez J. M. dodatkowej dokumentacji medycznej i wniosku o dalsze badania, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. zwrócił się do jednostek orzeczniczych o dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. W odpowiedzi, obie jednostki podtrzymały swoje stanowiska orzecznicze i wskazały, że zmiany zwyrodnieniowe w stawie barkowym, to nie jest ta sama jednostka chorobowa co przewlekłe zapalenie stawu barkowego. Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podniósł, iż orzeczenia biegłych lekarzy wydane zarówno przez Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Płocku, jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu jednoznacznie stwierdziły brak wystąpienia u skarżącego klinicznych objawów choroby określonej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. Wydanie ich zostało poprzedzone przeprowadzeniem wywiadu chorobowego, badań lekarskich, konsultacji specjalistycznych, oceną dokumentacji leczenia i narażenia zawodowego. Biegli, opierając się o ocenę dostępnej dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonych badań orzekli, iż brak było rozpoznania zapalenia okołostawowego barku w okresie aktywności zawodowej J. M., nie rozpoznano tego schorzenia również w okresie roku po jej zakończeniu (pracownik nie pracuje od 2010 roku), ani przy uwzględnieniu aktualnie wykonanych badań. Doręczone dokumenty wydane przez lekarzy nie będących uprawnionymi do orzekania w sprawach chorób zawodowych (§ 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych), nie mogły stanowić podstawy do weryfikacji orzeczeń medycznych podjętych przez uprawnione podmioty właściwe do orzekania w tych sprawach. Organ ocenił ww. opinie i uznał, iż wyjaśniają one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, są rzeczowe i przekonująco uzasadnione, a tym samym stanowią podstawę wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze J. M. wniósł o uchylenie decyzji z 5 grudnia 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji z naruszeniem przepisów kpa oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, które to błędy i naruszenia w konsekwencji prowadzą do uznania decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa, a mianowicie: - art. 77 § 1 i 80 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozparzenie całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności polegające na oparciu rozstrzygnięć na niekompletnych orzeczeniach lekarskich, m.in. a) niezawierających wzmianki o rodzaju przeprowadzonych badań, b) uzasadnienia z ustosunkowaniem się do dokumentów przedłożonych przez odwołującego (chodzi o orzeczenie, w którym rozpoznano alergiczne kontaktowe zapalenie skóry przedłożone przez stronę) oraz niewyjaśnienie szczegółowych warunków pracy, w jakich wykonywał czynności zawodowe odwołujący, w tym art. 78 § 1 kpa, 84 § 1 kpa – nie zlecenie wykonania uzupełniającej opinii na podstawie uzupełnionego, obszernego materiału dowodowego przedstawionego przez stronę; - § 4, 5, 6, 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez ich wybiórcze zastosowanie, co doprowadziło do tego, że organ nie przeprowadził w sprawie w sposób właściwy postępowania, a ujawnia się to m.in. brakiem wskazania w sposób szczegółowy czynników ryzyka, na których oddziaływanie strona była w czasie zatrudnienia narażona, a uzasadnienie sprowadza się w zasadzie do bardzo ogólnikowych stwierdzeń, że przeprowadzone badania nie spowodowały wykazania u strony choroby zawodowej; - art. 8 kpa poprzez nieprzeprowadzenie starannego i zgodnego z przepisami postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; - art. 107 § 3 kpa polegające na niewykazaniu dowodów, na których organ oparł swoją decyzję, niewykazaniu dowodów pozytywnych do wydania decyzji jak i również niewskazania, którym dowodom waloru tego odmówił, nie wspominając już o ocenie jako dowodu zeznań świadków czy strony. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pomimo, iż wyniki postępowania organu I instancji były analizowane przez aż dwie jednostki, to żadna z nich nie uwzględniła istotnego dowodu w postaci opinii konsultanta orzecznika, wydanej po przeprowadzonych badaniach medycznych w Mazowieckim WOMP w Warszawie. Orzecznik ten stwierdził, że można rozpoznać przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, nie tylko w bezpośrednim badaniu, ale także na podstawie wielu specjalistycznych zdjęć, jakie posiada skarżący. Z uwagi na to, że organ w ogóle nie wziął pod uwagę tego materiału, J. M., nie zgadzając się z orzeczeniem, wystąpił z żądaniem wykonania ponownych badań, ale tym razem kompleksowych. Jednak IMPiZŚ w Sosnowcu podtrzymał stanowisko Mazowieckiego WOMP w Płocku. Skarżący zarzucił, że mimo, iż PPIS był w posiadaniu uzupełnionego przez niego materiału dowodowego, zawęził swe działania wyłącznie do powtórnego skierowania pisma do placówek medycznych z prośbą o wyjaśnienie, a placówki te bez wykonania specjalistycznych badań, podtrzymały pierwotne stanowiska wydane na podstawie niepełnej dokumentacji. W ocenie skarżącego, organ nie przeprowadził dostatecznej analizy przedkładanej dokumentacji, nie dokonał rzetelnej jej weryfikacji, co z kolei ma przełożenie na wątpliwe poddanie jej niezbędnej ocenie. Zauważył, że wydanie przez właściwą jednostkę decyzji stwierdzającej chorobę zawodową nie powinno ograniczać się do biernego przyjęcia subiektywnych ustaleń jednostkowego orzeczenia lekarskiego, ale dowiedzenia choroby na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Powinno zatem być wszechstronnie uzasadnione i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników dotkliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Tryb i sposób postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych reguluje rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. W świetle § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wydana, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: - schorzenie zostanie rozpoznane jako choroba zawodowa przez lekarza we właściwej jednostce orzeczniczej, - w zakładzie pracy występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia oraz - bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić istnienie związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej orzeczeniem lekarskim, wydanym w trybie dawnego i obecnego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i braku podstaw do przeprowadzenia przez organ samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 1078/06, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2007 r., Sygn. II SA/Bk 710/06, wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 388/16, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to uzasadnione zakresem specjalistycznej wiedzy medycznej posiadanej przez lekarzy orzeczników, której to wiedzy nie posiadają organy administracyjne. Orzeczenie, o jakim mowa wyżej, należy traktować jak opinię w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, a jego ocena dokonywana przez właściwy organ podlegać musi kryteriom określonym w art. 80 kpa. Jeżeli zatem orzeczenie lekarskie poddane takiej ocenie zawiera w sobie logiczne i przekonujące wyjaśnienie zajętego przez lekarza orzecznika stanowiska, to organ nie może sprzecznie z tą opinią dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, że mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić na wstępie należy, że kluczowe dla niej znaczenie mają orzeczenia lekarskie: - Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Płocku Oddziału w Warszawie z 25 sierpnia 2016 r.; - Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z 13 marca 2017r. W obu orzeczeniach uprawnieni lekarze stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, czego powodem było nierozpoznanie występującego u niego schodzenia jako jednostki chorobowej, wymienionej pod poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. W pierwszym z powyższych orzeczeń stwierdzono, że po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego, a przede wszystkim w wyniku konsultacji przeprowadzonej w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi, gdzie skarżący był skierowany w ramach pogłębionej diagnostyki i hospitalizowany, nie znaleziono merytorycznych podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. W obszernym uzasadnieniu wskazano, że w trakcie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego przeprowadzono m.in. konsultację ortopedyczną, w wyniku której postawiono rozpoznanie zmian zwyrodnieniowych stawu barkowo-obojczykowego prawego. Zarówno dotychczasowy przebieg kliniczny schorzenia, analiza dostarczonych badań obrazowych, jak i obecny obraz kliniczny, nie pozwalały na rozpoznanie przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Diagnozę tę potwierdziło drugie z opisanych wyżej orzeczeń, wydane przez IMPiZŚ w Sosnowcu na skutek skorzystania przez skarżącego z prawa do złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W szczegółowy sposób opisano w nim przebieg dolegliwości i przeprowadzone badania lekarskie. Autor orzeczenia wskazał, że w trakcie obserwacji klinicznej przeanalizowano dostępną dokumentację medyczną pacjenta oraz dane dotyczące sposobu wykonywania pracy zawodowej w aspekcie obciążenia stawów barkowych, przeprowadzono konsultacje specjalistyczne – neurologiczną oraz ortopedyczną, wykonano badania laboratoryjne i radiologiczne. Badaniem RTG potwierdzono zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego oraz zmiany zwyrodnieniowe stawów barkowo-obojczykowych. Tego rodzaju patologia ma charakter samoistny i nie figuruje w wykazie chorób zawodowych. Obie jednostki orzecznicze ustosunkowały się także do przedłożonego przez skarżącego w toku postępowania zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza ortopedę – traumatologa P.S. z 15 maja 2017 r. Zarówno IMPiZŚ w Sosnowcu (pismo z 26 czerwca 2017 r.), jak i Mazowiecki WOMP w Płocku (pismo z 27 czerwca 2017 r.) podtrzymały stanowiska przedstawione w wydanych orzeczeniach i nie znalazły podstaw do ich zmiany. Ponieważ orzeczenia te zawierają jasne, uzasadnione stanowisko, oparte na przeprowadzonych badaniach, organy państwowej inspekcji sanitarnej właściwe w sprawach stwierdzania chorób zawodowych, nie miały podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, iż sprowadzają się one do polemiki z wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi. Orzeczenia te zostały sporządzone przez lekarzy specjalizujących się w medycynie pracy i posiadających uprawnienia do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, lekarze ci muszą spełniać wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z późn. zm.), czyli aktualnie w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 110, poz. 736). Sam fakt, że strona inaczej aniżeli jednostki medyczne postrzega przyczynę powstania swojego schorzenia, czy też kompletność wydanych orzeczeń, opierając swoje stanowisko na zaświadczeniach wystawionych przez innych lekarzy, nie może skutecznie podważyć orzeczenia wydanego przez uprawnione do orzekania jednostki medyczne, jeżeli wyjaśniły one w sposób wystarczający powody, dla których dokumentacja medyczna przedłożona przez stronę nie może mieć znaczenia dla treści wydanego orzeczenia. W niniejszej sprawie, złożona przez skarżącego dokumentacja medyczna (nazwana w skardze "opinią konsultanta orzecznika", a będąca faktycznie – jak wyjaśnił J. M. na rozprawie przez Sądem - zaświadczeniem lekarskim z 15 maja 2017 r.), była poddana analizie jednostek orzeczniczych I i II stopnia, które podtrzymały swoje stanowiska (Instytut w Sosnowcu w sposób szczegółowy odniósł się do tego zaświadczenia w piśmie z 26 czerwca 2017 r.). Przepisy § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia wskazują jednostki orzecznicze I i II stopnia uprawnione do wydawania orzeczeń lekarskich w sprawie chorób zawodowych i brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaświadczenia lekarskie wydane przez jednostki służby zdrowia i lekarzy nieuprawnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych stanowią podstawę do kwestionowania orzeczeń wydanych przez jednostki uprawnione. Na marginesie zauważyć należy, że część zarzutów skargi nie odnosi się w ogóle do przedmiotu niniejszej sprawy, którym nie było alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, lecz choroba zawodowa wymieniona pod poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. Podkreślenia także wymaga, że występowanie w środowisku pracy narażenia zawodowego poprzez wykonywanie przez skarżącego różnorodnych czynności obciążających stawy barkowe, nie było w sprawie kwestionowane. Decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oparte były natomiast na nierozpoznaniu jednostki chorobowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia jako choroba zawodowa. Dodatkowo podkreślić trzeba, że J. M. był w sumie badany w trakcie postepowania diagnostycznego w trzech jednostkach; nie tylko w Mazowieckim WOMP w Płocku i w IMPiZŚ w Sosnowcu, ale także w IMP w Łodzi, zaś w tych dwóch ostatnich łącznie z kilkudniowymi hospitalizacjami. Stanowiska lekarzy orzeczników w każdej z tych jednostek były zbieżne i żaden z nich nie rozpoznał u skarżącego choroby w postaci przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Skoro uprawnione do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej jednostki medyczne jednoznacznie wypowiedziały się o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, to tym ustaleniem organy były związane, a wydane decyzje stwierdzające brak podstaw do rozpoznania u J. M. choroby zawodowej, pozostają w zgodzie z prawem. Nieskutecznym jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, albowiem, wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy wyjaśnił, w oparciu o jakie dowody wydał zaskarżoną decyzję i z jakich przyczyn odmówił uwzględnienia materiału dowodowego złożonego przez stronę. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że każdorazowe uzupełnienie materiału dowodowego koniecznym czyni wydanie nowego orzeczenia lekarskiego. Powołany w skardze wyrok WSA w Białymstoku z 14 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 565/11, został wydany w innym stanie faktycznym, dlatego wyrażone w nim stanowisko nie ma przełożenia na sprawę będącą przedmiotem osądu. Poza tym, zarzucając, że w toku postępowania przed organami inspekcji sanitarnej, złożona została "nowa, rozbudowana dokumentacja medyczna", wymagająca wydania zaktualizowanych orzeczeń lekarskich, skarżący pominął okoliczność, że pismo z 1 czerwca nazwane "wypowiedzeniem się strony co do zebranych dowodów i materiałów zgodnie z art. 10 § 1 kpa oraz zgłoszenie nowych wniosków dowodowych" dotyczyło trzech spraw, w których przedmiotem były trzy różne choroby zawodowe. Z dowodów przedstawionych w tym piśmie tylko jeden – zaświadczenie lekarskie z 15 maja 2017 roku, o którym była już mowa wyżej i które poddane zostało stosownej ocenie przez lekarzy orzeczników, dotyczyło przewlekłego okołostawowego zapalenia barku. Inne natomiast wnioski odnosiły się do jednostek chorobowych, niebędących przedmiotem rozpoznania w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.