II SA/Ke 770/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze o rozpatrzeniu odwołania W. P. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych MOPS w O. z dnia [...], uchylającej z dniem 1 sierpnia 2011r. decyzję z dnia [...], przyznającą W. P. zasiłek pielęgnacyjny, na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że decyzją z dnia [...] został przyznany W. P. na stałe zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 złote, poczynając od dnia 1 maja 2008r. W decyzji tej zostało zawarte pouczenie, że w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do zasiłku, w tym między innymi w przypadku uzyskania przez uprawnionego prawa do dodatku pielęgnacyjnego, osoba uprawniona jest zobowiązana poinformować o tym niezwłocznie podmiot realizujący świadczenie rodzinne. Pismem z dnia 4 sierpnia 2011r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział poinformował organ samorządowy ds. świadczeń rodzinnych, że W. P. z dniem 1 sierpnia 2011r. nabył uprawnienia i pobiera dodatek pielęgnacyjny. Zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. W świetle tego przepisu nabycie prawa do dodatku pielęgnacyjnego powoduje utratę prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. SKO przywołało treść art. 32 tej samej ustawy i wskazało, że skoro W. P. z dniem 1 sierpnia 2011r. nabył prawo do dodatku pielęgnacyjnego, prawidłowo organ samorządu ds. świadczeń rodzinnych uchylił od tej daty decyzję własną o przyznaniu na stałe zasiłku pielęgnacyjnego. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ wskazał, że ma rację skarżący, iż inne są przesłanki uzasadniające przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, a inne dodatku pielęgnacyjnego, natomiast nie podzielił stanowiska, że służą one innym celom. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze W. P. zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie respektuje praw wynikających z art. 69 Konstytucji RP, że przepisy art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych "powstał" 5 lat po art. 75 ust. 1 ustawy z 7 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach, który "nie przewidywał tak drastycznego uderzenia po kieszeni osób niepełnosprawnych – najsłabszych ludzi, którzy nie są w stanie broić się". Dalej wskazał na genezę powstania tego przepisu, która partia go wprowadziła. Podniósł, że jest różnica pomiędzy osobą niepełnosprawną, a osobą w podeszłym wieku, w związku z czym skoro ktoś jest zarówno w podeszłym wieku jak i niepełnosprawny, powinien otrzymywać oba te świadczenia. W związku z tym domagał się przywrócenia mu odebranego zasiłku w wysokości 153 zł wraz z waloryzacją okresową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ich ocena pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Okolicznością niesporną jest to, że poczynając od dnia 1 sierpnia 2011r. W. P. nabył uprawnienie do otrzymywania dodatku pielęgnacyjnego i dodatek ten poczynając od tej daty pobiera. Zgodnie z art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2001r. o świadczeniach rodzinnych ( tekst jedn. Dz. U. Nr 139 z 2006r. poz. 992 z późniejszymi zmianami) zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Wobec tak jasno sprecyzowanego przepisu, treść zawartej w nim normy prawnej nie może budzić żadnych wątpliwości. Skoro skarżący od 1 sierpnia 2011r. otrzymuje dodatek pielęgnacyjny, obowiązkiem organu było uchylenie na podstawie art. 32 ust. 1 tej samej ustawy ostatecznej decyzji z dnia [...], przyznającej skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 złote, poczynając od dnia 1 maja 2008r. i to pomimo, że zasiłek ten został przyznany "na stałe". Ponoszone w skardze zarzuty dotyczące tego, że przed wejściem w życie ustawy o świadczeniach rodzinnych nie było przepisu pozbawiającego osobę uprawnioną do dodatku pielęgnacyjnego prawa do zasiłku pielęgnacyjnego nie ma w sprawie znaczenia z uwagi na to, że obowiązkiem organów przy rozstrzyganiu sprawy jest stosowanie aktualnie obowiązujących przepisów. Dlatego też jedynie na marginesie wskazać należy, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Już bowiem zgodnie z art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 1994r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych ( Dz. U. Nr 4 poz. 17), w przypadku zbiegu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z prawem do dodatku pielęgnacyjnego do emerytury lub renty wypłaca się świadczenie wybrane przez zainteresowanego. Tak więc już wówczas niedopuszczalne było pobieranie obu tych świadczeń równocześnie. Poczynając od 1 września 1997r. nastąpiła taka tylko zmiana, że osoba uprawniona przestała mieć prawo wyboru świadczenia, gdyż w przypadku zbiegu uprawnień do obu tych świadczeń wypłacano dodatek pielęgnacyjny. Zauważyć należy, iż wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wynosi 153 złote, zaś dodatku pielęgnacyjnego 181,10zł. Tak więc sytuacja skarżącego poczynając od 1 sierpnia 2011r. nie uległa pogorszeniu. W ocenie Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do uznania, że norma art. 16 ust. 6 jest sprzeczna z art. 69 Konstytucji RP, zgodnie z którym osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomoc w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. Zauważyć należy, iż jedną z samodzielnych przesłanek przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jest ukończenie 75 roku życia. Ta sama okoliczność stanowi jedną z samodzielnych przesłanek przyznania dodatku pielęgnacyjnego. Podzielenie poglądu skarżącego, że przyznanie dodatku pielęgnacyjnego nie powinno uzasadniać pozbawienia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego prowadziłoby do sytuacji, gdy niejako z tego samego tytułu (ukończenie 75 roku życia) ta sama osoba otrzymywałaby dwa świadczenia. Pozostałe, zawarte w skardze zarzuty, zwłaszcza dotyczące wyborów do parlamentu i sytuacji lewicy pozostają bez znaczenia dla sprawy. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.