II SA/Ke 779/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku E.M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...], E.M. w dniu 6 grudnia 2011r. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku skarżący wskazał, że trudna sytuacja materialna nie pozwala mu na pokrycie kosztów sądowych. Podeszły wiek, zły stan zdrowia z orzeczeniem inwalidztwa oraz inwalidztwo żony po przebytej chorobie nowotworowej wymaga dużych środków finansowych na rehabilitację i lekarstwa. W związku z tym nie istnieje możliwość zaoszczędzenia środków finansowych. Nadto z wniosku wynika, że skarżący z żoną utrzymują się z dwóch emerytur w wysokości 1915,80 zł i 1258,70 zł, co daje łącznie miesięczny dochód brutto w wysokości 3074,50 zł. Według oświadczenia skarżącego miesięczne wydatki jego i żony wynoszą 2245 zł. w tym : czynsz 400 zł, prąd, gaz 320 zł, telefon 80 zł, ubezpieczenie 18 zł, telewizja 17 zł, lekarstwa 400 zł, rehabilitacja żony wraz z dojazdami 1000 zł. Jako posiadany majątek skarżący wykazał mieszkanie o powierzchni 46 m². Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2011r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. W sprzeciwie od tego postanowienia skarżący wskazał, że długotrwały proces rozpoznania sprawy przez obie instancje wyczerpał jego możliwości finansowe. Wniósł o uchylenie wydanego postanowienia i rozważenie kwestii prawa pomocy częściowej przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu na zarządzenie lub postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy, orzeczenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 199 ustawy p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy jako odstępstwo od tej zasady, może być zastosowane kiedy zostanie wykazane w sposób jednoznaczny spełnienie przesłanek określonych w art. 246 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego artykułu, instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W przedmiotowej sprawie skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj. o zwolnienie od kosztów sądowych. Zdaniem Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Przez uszczerbek koniecznego utrzymania należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym uzasadnia przede wszystkim jego sytuacja materialna. Wprawdzie skarżący jak i pozostająca z nim w gospodarstwie domowym żona posiadają stałe źródło utrzymania w postaci dwóch emerytur otrzymywanych miesięcznie w łącznej kwocie brutto 3074,50 zł, jednocześnie jednak należy zaznaczyć, że kwota ta pokrywa prawie zupełnie ich miesięczne wydatki w kwocie 2245 zł. Istotnym jest przy tym, że wskazane wydatki stanowią wydatki niezbędne, związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych skarżącego i jego żony (opłaty za czynsz, prąd, gaz). Nadto znaczną część wydatków pochłaniają koszty związane z leczeniem skarżącego i jego żony. Oboje są bowiem osobami w podeszłym wieku, schorowanymi. Z dołączonego do wniosku o udzielenie prawa pomocy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności E.M., żony skarżącego, z dnia [...], wynika że stopień ten jest znaczny. Stąd wydatki wykazane przez skarżącego we wniosku na leczenie (rehabilitacja, lekarstwa) należy uznać za realne i niezbędne. Ponadto skarżący nie uzyskuje innych dochodów i poza mieszkaniem, zaspakajającym potrzeby mieszkaniowe jego i jego żony, nie posiada innego majątku, który umożliwiłby mu poniesienie kosztów sądowych. W ocenie Sądu uprawnionym jest więc wniosek, że poniesienie przez skarżącego pełnych kosztów postępowania spowodowałoby uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla niego i jego żony. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 260 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.